Als slampampen niets uitvoeren betekent, heb ik vandaag niet geslampampt. Ik heb namelijk in het woordenboek opgezocht wat slampampen betekent. Net zoals ik het woord loftuiting heb opgezocht.
Eigenlijk begon deze dag gisterenavond. Op de ultieme Tussen waarin de ene dag de andere dag wordt, oftewel middennacht, oftewel die uurtjes waarin ik zeg dat ik morgen een toets heb, maar eigenlijk zou moeten zeggen, ik heb vandaag een toets, was ik bezig met gaan slapen. Precies, ik was bezig met gaan slapen. Van mijn bed, naar de bank in de woonkamer, terug naar mijn bed. De reden van mijn onrust? Je raadt het al, het startschot van de eindexamens.
Naarmate de nacht, dag, wat dan ook, vorderde, wonnen mijn oogleden het uiteindelijk van mijn zenuwen. Gelukkig! In zoverre de 'rust goed uit voor je examens' poging.
's Ochtends was ik verbazingwekkend rustig. Ik had verwacht dat ik bij mijn eerste wekker al direct overeind zou springen, bang dat ik me verslapen was, maar uiteindelijk sprong ik pas uit mijn bed toen mijn moeder om kwart over zeven mijn deur opende. Ze was net terug van haar werk, had een kwartier om me succes te wensen, alvorens ze mijn opa en oma naar een bus zou brengen die hen weer naar een of ander vakantieoord bracht. Ik schrok me dood, denkend dat ze al weer terug was van mijn opa en oma af te leveren, wat dus zou betekenen dat ik veel te laat was voor mijn examens.
Gelukkig maar dat dat niet zo was.
Ik prentte in mijn hoofd dat het erg belangrijk is om juist tijdens de examens dagelijkse rituelen te voltrekken. Dus na een gespeelde slaperige kop, een gespeelde chagrijnige blik en een niet gespeelde 'ik wil niet naar school, alsjeblieft, red me!' uitdrukking zat ik uiteindelijk op mijn fiets.
Op school aangekomen bleek ik voor het eerst van het jaar niet een van de eerste te zijn. Meer dan de helft van de Atheneum examenkandidaten stonden, zaten of hingen elkaar op te fokken. Na een kwartier mee te hebben geholpen met opfokken en zelf opgefokt te worden, was het dan eindelijk tijd om naar de aula te gaan en de examenhel officieel te beginnen.
Zo erg was het eigenlijk helemaal niet. Ik bedoel, tuurlijk, ik werd afgemat, gemarteld en gevierendeeld, maar hé, ik heb het overleefd. Dat is het belangrijkste. En beter nog, ik heb het ruim op tijd overleefd. Ik was keurig om kwart voor elf klaar, terwijl ik tot twaalf uur had. Mijn vriendin was ook al klaar, dus zijn we samen terug gefietst naar huis. Op de terugreis zaten we het examen nog na te bespreken. We waren het er allebei over eens dat er een gruwelijke taalfout in stond. Hallo! Loftuiting? Dat moet dus echt lofuiting zijn!
Helaas, zo ontdekte ik nog maar een kwartier voordat ik begon met deze blog te schrijven, is het woordenboek het niet met ons eens.
We waren het er ook allebei over eens dat het interessante onderwerpen waren. Literatuurtje hier, vergalde cultuurtje daar. Het standpunt dat de algemene ontwikkeling onder de nieuwe generaties laag is, het stond ons wel aan. Al ben ik het met de algemene ontwikkeling niet echt eens. Ik bedoel, mijn Havoïet zusje kon mij immers perfect vertellen dat Engeland de hoofdstad van Londen is, dus ik denk dat het met die algemene ontwikkeling wel goed zit.
Thuis gekomen begon het slampampen. Ik had me voorgenomen nog wat wiskunde te oefenen, een beetje economie door te lezen, nog wat geschiedenis feitjes in mijn kop te dreunen, maar helaas. Na de Charmed Ones in kleien poppen verandert te zien worden onder het genot van - drie maal raden - een bakje noedels was ik zo lui dat ik er niet eens meer aan dacht nog een boek open te slaan.
Vanaf 1 uur tot en met nu ben ik aan het slampampen geslagen. Hier en daar een episode Gossip Girl kijken, daar en hier nog wat na gestresst met lotgenoten die ik op MSN heb, om als klap op de vuurpijl Grey's Anatomy te kijken waar McSteamy McDreamy een knal verkoopt en visa versa.
Om nog even door te slampampen, hier een gedichtje van een vriendin. Dit gedicht past woord voor woord, zin na zin, bij iets wat me op dit moment bezig houdt, waardoor ik besloot het hier neer te zetten. Het slampamp gedeelte zit hem erin dat ik niets heb uitgevoerd om zelf over deze situatie te dichten...
Eigenlijk begon deze dag gisterenavond. Op de ultieme Tussen waarin de ene dag de andere dag wordt, oftewel middennacht, oftewel die uurtjes waarin ik zeg dat ik morgen een toets heb, maar eigenlijk zou moeten zeggen, ik heb vandaag een toets, was ik bezig met gaan slapen. Precies, ik was bezig met gaan slapen. Van mijn bed, naar de bank in de woonkamer, terug naar mijn bed. De reden van mijn onrust? Je raadt het al, het startschot van de eindexamens.
Naarmate de nacht, dag, wat dan ook, vorderde, wonnen mijn oogleden het uiteindelijk van mijn zenuwen. Gelukkig! In zoverre de 'rust goed uit voor je examens' poging.
's Ochtends was ik verbazingwekkend rustig. Ik had verwacht dat ik bij mijn eerste wekker al direct overeind zou springen, bang dat ik me verslapen was, maar uiteindelijk sprong ik pas uit mijn bed toen mijn moeder om kwart over zeven mijn deur opende. Ze was net terug van haar werk, had een kwartier om me succes te wensen, alvorens ze mijn opa en oma naar een bus zou brengen die hen weer naar een of ander vakantieoord bracht. Ik schrok me dood, denkend dat ze al weer terug was van mijn opa en oma af te leveren, wat dus zou betekenen dat ik veel te laat was voor mijn examens.
Gelukkig maar dat dat niet zo was.
Ik prentte in mijn hoofd dat het erg belangrijk is om juist tijdens de examens dagelijkse rituelen te voltrekken. Dus na een gespeelde slaperige kop, een gespeelde chagrijnige blik en een niet gespeelde 'ik wil niet naar school, alsjeblieft, red me!' uitdrukking zat ik uiteindelijk op mijn fiets.
Op school aangekomen bleek ik voor het eerst van het jaar niet een van de eerste te zijn. Meer dan de helft van de Atheneum examenkandidaten stonden, zaten of hingen elkaar op te fokken. Na een kwartier mee te hebben geholpen met opfokken en zelf opgefokt te worden, was het dan eindelijk tijd om naar de aula te gaan en de examenhel officieel te beginnen.
Zo erg was het eigenlijk helemaal niet. Ik bedoel, tuurlijk, ik werd afgemat, gemarteld en gevierendeeld, maar hé, ik heb het overleefd. Dat is het belangrijkste. En beter nog, ik heb het ruim op tijd overleefd. Ik was keurig om kwart voor elf klaar, terwijl ik tot twaalf uur had. Mijn vriendin was ook al klaar, dus zijn we samen terug gefietst naar huis. Op de terugreis zaten we het examen nog na te bespreken. We waren het er allebei over eens dat er een gruwelijke taalfout in stond. Hallo! Loftuiting? Dat moet dus echt lofuiting zijn!
Helaas, zo ontdekte ik nog maar een kwartier voordat ik begon met deze blog te schrijven, is het woordenboek het niet met ons eens.
We waren het er ook allebei over eens dat het interessante onderwerpen waren. Literatuurtje hier, vergalde cultuurtje daar. Het standpunt dat de algemene ontwikkeling onder de nieuwe generaties laag is, het stond ons wel aan. Al ben ik het met de algemene ontwikkeling niet echt eens. Ik bedoel, mijn Havoïet zusje kon mij immers perfect vertellen dat Engeland de hoofdstad van Londen is, dus ik denk dat het met die algemene ontwikkeling wel goed zit.
Thuis gekomen begon het slampampen. Ik had me voorgenomen nog wat wiskunde te oefenen, een beetje economie door te lezen, nog wat geschiedenis feitjes in mijn kop te dreunen, maar helaas. Na de Charmed Ones in kleien poppen verandert te zien worden onder het genot van - drie maal raden - een bakje noedels was ik zo lui dat ik er niet eens meer aan dacht nog een boek open te slaan.
Vanaf 1 uur tot en met nu ben ik aan het slampampen geslagen. Hier en daar een episode Gossip Girl kijken, daar en hier nog wat na gestresst met lotgenoten die ik op MSN heb, om als klap op de vuurpijl Grey's Anatomy te kijken waar McSteamy McDreamy een knal verkoopt en visa versa.
Om nog even door te slampampen, hier een gedichtje van een vriendin. Dit gedicht past woord voor woord, zin na zin, bij iets wat me op dit moment bezig houdt, waardoor ik besloot het hier neer te zetten. Het slampamp gedeelte zit hem erin dat ik niets heb uitgevoerd om zelf over deze situatie te dichten...
Mijn afscheid
Uit het oog uit het hart,
dat is wat ze zeggen,
ik wacht geduldig af.
Vreemde verslaving,
vreemde verslaving.
Ik sluit mijn ogen en probeer je kwijt te raken,
maar als ik ze open zit je er nog steeds,
in mijn hoofd.
Ik tel schoolkinderen die er niet zijn,
door jou.
Ik doe lichten aan en uit,
neurotisch door jou.
Ik praat tegen elektronica,
alhoewel ik dat misschien al deed.
Wat ik eigenlijk wil zeggen;
je hebt me precies waar je me niet wil.
Wie weet lees je dit wel, op een dag.
Dan zul je in het geheim beseffen,
dat jij de jij bent.
Want we weten allebei,
dat je zogenaamde naïviteit toch maar zogenaamd was.
Als je gelukkig bent wil ik dat niet weten.
Als je een vriendinnetje hebt wil ik dat niet weten.
Zelfs als je aan me denkt wil ik dat niet weten,
of misschien stiekem wel.
Het doet er niet toe want,
dit is mijn afscheid.
Uit het oog uit het hart,
dat is wat ze zeggen,
ik wacht geduldig af.
Vreemde verslaving,
vreemde verslaving.
Ik sluit mijn ogen en probeer je kwijt te raken,
maar als ik ze open zit je er nog steeds,
in mijn hoofd.
Ik tel schoolkinderen die er niet zijn,
door jou.
Ik doe lichten aan en uit,
neurotisch door jou.
Ik praat tegen elektronica,
alhoewel ik dat misschien al deed.
Wat ik eigenlijk wil zeggen;
je hebt me precies waar je me niet wil.
Wie weet lees je dit wel, op een dag.
Dan zul je in het geheim beseffen,
dat jij de jij bent.
Want we weten allebei,
dat je zogenaamde naïviteit toch maar zogenaamd was.
Als je gelukkig bent wil ik dat niet weten.
Als je een vriendinnetje hebt wil ik dat niet weten.
Zelfs als je aan me denkt wil ik dat niet weten,
of misschien stiekem wel.
Het doet er niet toe want,
dit is mijn afscheid.
Meer van haar lezen, en uitvinden wat voor een geweldige schrijver zij is? Klik
Jaaah, GA was tof hè? :D Zo'n bebloede Derek, hemels (A)
BeantwoordenVerwijderenXD. Jij McDreamy obsessed mensje ^^. Ga Co-Assistentje spelen en Meredith van haar troontje afstoten ;p. ^^.
BeantwoordenVerwijderenJa, it was tof <3.