Booten

booten = opstarten

Ah, tweede week van September. Eindelijk begint het dagelijkse leven zich weer te booten. Ergens heel fijn, maar ook heel vervelend. Nu het dagelijkse leven zich boot, moet ik mijzelf ook booten. En elke keer dat ik het woord van vandaag zie staan, denk ik aan de enorme cruiseboot dat later mijn tweede huis gaat worden. Hoop ik. Als ik het goed speel.

Oh, ik moet even naar mijn sweet spot map rennen, en bij 'ik haat' vroeg opstaan zetten. Zal ik eerst de obvious vraag van deze zin beantwoorden? Een sweet spot map is een methode om inspiratie op te wekken. Je hebt zes grote a4s, in het midden van elk a4 staat een eclips met "Ik haat", "Ik houd van", "Ik voel me aangetrokken tot", etc. Sinds deze week ben ik begonnen met het maken van mijn sweet spot map, omdat ik sinds drie weken geleden een nieuwe blog heb geopend waarin ik elk weekend een schrijfsel post.
De andere vraag van die zin is eigenlijk duidelijk. Ik moest vandaag om freaking acht uur opstaan. Rijles. Ja, hé, de droomwereld is véél en véél leuker dan het gezeur van mijn oh zo spraakzame, doch oplettende rij-instructeur aan te horen. Maar ja, familie eh, dus toch maar eruit. Gelukkig beloonde mijn geliefde bijna-oom (niet als dat hij het vriendje van mijn tante is, maar als hij is de broer van mijn aangetrouwde tante) me voor het vroeg opstaan door een korte pauze te houden bij een vriend van hem met koffie... en taart! Jeah.
Na een anderhalf uur durende rit from the bitch of hell (ik moet nog even werken aan een leuke bijnaam...) was het weer tijd om nog even te staan flirten met de jongen die bij mijn moeder voor werkt. Bij ons voor wordt de dijk half verbouwd, alsof ze het water naar ons toe willen komen halen, maar nee, ze halen de brandweer naar ons toe (er moet een brandweerkazerne bij ons voor komen, gelukkig dat ik daar niet meer woon). Vervolgens racen om alle uitzooi die mijn geliefde moeder voor mij had gereserveerd in te pakken en de trein van half één te halen.
Eenmaal terug in mijn stad kwamen daar de eerste tekenen van een geboot dagelijks leven. Ik moest mijn boeken ophalen. Ahwel, boeken? Eén boek. En daar durven ze veertig euro voor te rekenen. Daar zou mijn studiegenoot, sinds kort ook huisgenote, op me wachten, zodat we samen terug konden gaan. Natuurlijk vroeg mijn studiegenoot of ik meewilde naar Den Haag om te gaan shoppen. Niet shoppen als kijken naar de geweldige creaties van de crème de la crème van de modewereld om ons te beseffen dat we geen geld hadden, dit hadden we gisteren al gedaan. Nee, de schat moest haar schatjes (winterlaarzen) ruilen, en ze hadden ze in onze Sacha niet meer in haar maat.
Dus maar weer terug met de trein. Het is maar goed dat ik gratis reis, want anders had ik me echt niet opgeofferd voor het vergezellen van mijn geliefde huisgenoot (wat heerlijk om te kunnen zeggen). Na even gezoek, hadden we de Sacha gevonden. Daar vond ik de ballerina's die ik een halve eeuw geleden al wilde kopen, maar ze waren én te duur, én niet in mijn maat. Eerst pakte ik een maat groter op, daar waren ze afgeprijst. Van 40 euro naar 20. Toen pakte ik mijn maat, hey, maar 15 euro. Wat? Gepast, en ja, ze pasten. Naar zo'n medewerker om de andere schoen te vragen. Komt ze terug met een doos waar een paar in zat. Daarop waren ze afgeprijst naar 11 euro. Passen. Ja, ze passen! Kopen.
"Dat wordt dan 9,95 euro mevrouw."
Ha! Wie zegt dat shoppen geldverspilling is? Ik heb mooi 30 euro bespaard! Helaas werkt alleen het vrouwelijk brein zo.
Hierna nog even in de Hunkemöller rondgekeken, omdat we tijdens de busreis hadden bedacht dat we daar al een tijd niet geweest waren, en onderwijl mijn nieuwste aanwinstjes aangetrokken.
Thuisgekomen opperde mijn andere geliefde huisgenootjes of we patat zouden eten. Dus maar weer op de fiets geklommen. Tijdens de fietstocht begon het opeens over eindeloosheid, zin van het leven, en dat soort onbeantwoorde levensvragen. Ik heb nog nooit zoveel cirkelredenaties, en drogredenen verkondigd. Natuurlijk gingen we in de snackbar gezellig door.
Thuisgekomen, wééral, vonden we een 'nieuw' huisgenoot met een vriendin van hem al in de fusie. Dus met zijn vijven in de fusie gegeten. Dit werd zo gezellig dat ik één van mijn huisgenoot aankeek en zei: "Zullen we maar niet gaan sporten?"
"Neh, oké."
Een cider, rondleiding door het huis van die vriendin van onze nieuwe huisgenoot (die toevallig ook in ons gebouw woont), zere keel van het vele en harde praten verder, belandden we met zijn drieën op de bank om de laatste twee episodes van Veronica Mars af te kijken. Ein-de-lijk zou ik te weten komen wie Lilly heeft vermoord! Jeah.
Helaas was er een enorm cliffhanger, en helaas wilden mijn huisgenoten niet verder kijken. Huisgenoten *sighs*.

Hoe dan ook, een drukke dag met veel impulsieve handelingen. Wellicht luidt de komst van het nieuwe studiejaar ook een boot van deze blog in.