Guŏzhī

guŏzhī = sap

Mijn moeder perst één of twee keer in de week verse jus d'orange. Ik houd van sinaasappelsap, zeker als het vers is. Daar krijg ik het idee van dat ik gezond bezig ben. Het heeft hetzelfde effect als in de sportschool zijn en op een apparaat staan. Zelfs net voordat ik het apparaat aanzet, heb ik al het idee dat ik een kilo lichter ben. En als ik het schema dan heb afgerond, lijkt het alsof mijn spiegelbeeld dunner is dan voorheen. Helaas blijft dat beeld niet lang, maar het geeft wel een gelukzallig gevoel.
Soms denk ik wel dat ik mezelf wil belazeren. Ik wil het idee hebben dat ik dunner ben na een uurtje in de twee, soms zelfs drie weken getraind te hebben, ik wil het idee hebben vitamines binnen te krijgen, ik wil denken dat ik niet slaag.

Vanochtend werd ik wakker gemaakt door mijn moeder. Ik had een verwarde kop, kon mijn ogen amper open krijgen, maar herinnerde me dat ik gisteren mezelf had beloofd vroeg op te staan zodat de dag niet al halverwege was als ik wakker werd. Dus gaf ik gehoor aan de kreet van mijn moeder die zei dat ze niet alleen boodschappen wilde gaan doen. In minder dan tien minuten had ik lenzen in, waren mijn tanden gepoetst, en had ik iets fatsoenlijks aangetrokken.
De Bas van der Heijden was gelukkig lekker koel, zodat ik geen last had van de warme spijkerbroek. Het was niet erg druk, en we stonden binnen een uurtje weer buiten. Met als belangrijkste spullen in de tas: heerlijkheden voor de barbecue, de nieuwste Elle en crème brûlée.
Uiteraard moesten we nog even naar de Albert Heijn. Vrouwen bezoeken niet één winkel waar ze alles kopen, nee, ze moeten minstens twee winkels uitpluizen. De Albert Heijn ligt in het winkelcentrum van mijn kampong (ken je dat woord nog?). Nu moet je je niet te veel voorstellen van ons winkelcentrum. Het heeft een Albert Heijn, een blokker, ja zelfs een Hema. Maar daar houdt het wel zo'n beetje op met bekende winkels. Verder zijn er nog wat onbekende winkeltjes die vechten om niet gesloten te hoeven in deze barre tijden. Dat was sarcastisch, ik geloof niet zo in de kredietcrisis. Ik krijg altijd het idee dat mensen banger zijn voor het woord dan voor wat het nu eigenlijk inhoudt.
Liet de Albert Heijn nu net wat drukker zijn dan de Bas van der Heijden. En met wat druk ik me zachtjes uit. Ik heb zeker een uur in de rij gestaan om de boodschappen te kunnen betalen. Niet dat ik me daaraan irriteer, nee, ik irriteerde me aan de mensen die zich aan de lange rij irriteerden. Ik had namelijk alle tijd, van mijn part hoefde ik niet snel klaar te zijn. Nu de examens voor mij over zijn, moet ik mijn tijd besteden aan andere zaken dan school. Niet dat ik 24/7 aan schoolwerk zat, absoluut niet, maar het was wel zo dat ik heel vaak iets in het weekend deed met de gedachte dat ik eigenlijk de somreeks van een recursieformule behoorde te berekenen.
Hoe dan ook, toen ik eindelijk uit de rij was, of misschien kan het woordje eindelijk hier net zo goed weg, zijn we weer naar huis gereden.

Ik heb de middag gevuld met het in de tuin zitten. Niet alleen, dan zou ik me dood vervelen. Nee, met de laptop. Online sites afstruinen zorgt haast voor net zoveel rust als shoppen. Het was jammer dat de wind best hard waaide, daardoor had ik het in de schaduw soms koud. Maar al met al was het iets wat ik lang niet zonder schuldgevoel over huiswerk gedaan heb. Waardoor het voor het eerst pas echt tot me doordrong dat ik, vooropgenomen dat ik geen herkansingen hoef te doen en geslaagd ben, klaar ben met de middelbare school. Helemaal klaar en vrij om te doen en laten wat ik zelf wil.

Met grenzen, want ik moest natuurlijk wel zoals gewoonlijk werken. Helaas was het superrustig. Ik zeg helaas, omdat ik daar altijd zo lui van word. Geef mij maar een vol restaurant met aan de ene kant grappende mannen van vijftig die alle r's in een zin vervangen door een l als ze het tegen ons hebben, en met de andere kant jongens die, met bier in hun handen, vragen om een biertje en je nummer. Daar doe ik tenminste ook nog een beetje mensenkennis van op, leer ik om te gaan met allerlei types, en de wereld via verschillende visies te bekijken. Misschien is dat wel de reden dat dit werk mij zo aanstaat. Ik houd ervan om compleet verschillende mensen te ontmoeten.
Thuis gekomen stond er helaas geen jus d'orange op me te wachten. Ik heb mijn lenzen uitgedaan, ben naar mijn kamer gestrompeld en in bed gedoken om deze blog te maken. Hoe het komt is me een raadsel, maar ik ben moe. Alhoewel, misschien komt het inderdaad omdat ik geen sap heb gedronken, sap geeft natuurlijk vitamines en daardoor ook energie...