Dìtú

dìtú = kaart; plattegrond

Ik zie mijn leven als een gedetailleerde kaart, waar ik elke dag nieuwe dingen op ontdek. Vandaag, bijvoorbeeld, heb ik ontdekt dat praten met mijn zusje best voor een interessante kijk op het leven kan zorgen. En het best leuk is om te doen, soms zelfs beter dan praten met vriendinnen, omdat het een geheel andere bron is en wij elkaar ook daadwerkelijk wat te vertellen hebben door het niet zo vaak met elkaar praten.

Vandaag heb ik ook ontdekt dat het ergste is wat er bestaat het wachten tot het naar school gaan om een examen te maken. Zoals ik in mijn blog van gisteren al zei, stresste ik me enorm voor Wiskunde. Zo erg dat ik, verrassing, slecht kon slapen gisteren. Om elf uur barste ik zelfs van de energie, dus ben ik opgestaan en heb ik kleren uit mijn kledingkast getrokken om ze op de raarste manieren te combineren. Van de leukste combinaties heb ik foto's gemaakt. Eén combinatie heb ik zelfs op floating in mid-air gepost.
Tot zover mijn narcistische kant. Het stressgehalte werd op een gegeven moment zo hoog dat ik het niet meer uit hield thuis. Aangezien ik dacht dat ik al om één uur wiskunde had, had ik gisternacht naar mijn vijfdejaars vwo vriendinnen gesmst of ze dan in de pauze naar de garderobe wilden komen. Ik kwam er vandaag achter dat de toets, ik prefereer dit woordje bovenop examen, pas om half twee was. Maar ik had ze al gesmst en ik werd thuis gek, dus ben ik toch al om kwart over twaalf naar school ge... ja, gevlucht eigenlijk.
Tijdens de pauze heb ik wat bijgekletst met ze, ik zie ze deze examenperiode helaas amper, en daarna ben ik naar mijn lotgenoten gegaan om aan wiskunde te beginnen. Gelukkig had ik al snel een wauw, wat makkelijk gevoel. Wat de zogenaamde pak van mijn hart was. Nu de andere vier, veel moeilijkere toetsen, nog.
Ik had wel de volle drie uur nodig, dus was ik pas om vijf uur thuis. Toen heb ik snel alles nog nagekeken en werd ik toen al geroepen om kip te komen kluiven. Wat ik uiteraard vreselijk vond.
Niet dus.
Onder het genot van mijn verrukkelijke kippenpootje was het makkelijk om de examens even te vergeten.

Eigenlijk had ik me voorgenomen nog wat na het eten te leren, maar ik was gewoon doodop. Toen ben ik aan het bellen geslagen. Met... jawel, dezelfde vriendinnen die ik in de pauze nog helemaal had gezien. Na drie keer gehoord te hebben dat het nu welletjes was hing ik op.
Voordat ik tanden ging poetsen kwam ik mijn zusje tegen. Aangezien we de enige levende in het huis waren (mijn moeder moest nachtdienst draaien en mijn vader sliep wat bij hem gelijk staat aan niet-levend) begonnen we al snel te... schokkend!... praten. Zo vertelde ik alle examenstress, zei ik welke leraren ik wel en niet mocht en waarom dan wel, en vertelde ik wat onbelangrijke nonsens. Zij deed hetzelfde en al gauw hing er een sfeer die ik niet graag wilde opgeven, dus bleef ik over iets nutteloos beginnen.
Uiteindelijk heb ik toch maar mijn tanden gepoetst en ben ik begonnen aan deze blog.

Nu ben ik van plan de kaart nog gedetailleerder te bekijken door te bezien of ik ook 's nachts kan leren. Ik hoop dat ik wakker blijf tot een uur of drie...