Versjteren

versjteren = verpesten; bederven

Na een aantal niet zo subtiele hints van een zeker persoon, besloot ik dat ik het niet kon maken om dat niet zo subtiele zekere persoon het aan te doen drie maal op een rij geen blog te schrijven. Ik denk dat drie maal scheepsrecht in dit geval compleet de verkeerde uitdrukking is, of juist de goede in de context van na twee dagen geen blog op de derde dag toch een blog.

Er is veel gebeurd. Zo ben ik officieel klaar met mijn examens (als ik geslaagd ben zonder herkansingen dan wel), heb ik nieuwe doemscenarios gemaakt (wat te maken heeft met tipex gebruik wat blijkbaar niet mag maar ik dus wel gedaan heb), en heb ik voor het eerst van mijn leven gehospiteerd.
In de twee dagen dat ik niet heb geblogd, is er niet veel bijzonders gebeurd. Ik heb geleerd, gestresst, een examen gemaakt, gezucht van opluchting, om weer te leren, te stressen en opnieuw een examen te maken.

Vandaag stond ik met weinig moed voor Aardrijkskunde op, ben zonder veel rompslomp naar school gegaan, en vond daar lotgenoten hun hele atlas uitpluizen. Het bleek dus dat iemand had gehoord dat ze gisteren op de havo atlassen hadden gecontroleerd op spiekbriefjes. Ik wist bijna zeker dat ik niets in mijn atlas had gezet, maar om te dubbel checken heb ik toch gekeken. Er stond inderdaad niets in.
Om mijn doemgevoel nog wat hoger te maken, vertelde uitgerekend toen een lotgenoot dat er in het reglement staat dat er geen tipex gebruikt mag worden tijdens het examen. Mijn hartslag zat toen zo'n beetje overal. Ik had bij alle vijf de examens die ik had gemaakt tipex gebruikt. Wat als er sancties komen? Ik werd haast hysterisch, maar er werd al gauw tegen me gezegd dat ze me daar heus niet op zouden pakken.
Dat zal dan wel niet.
Al denk ik stiekem van wel, maar ik houd van doemscenarios.
Mijn gevoel over Aardrijkskunde werd bevestigd toen ik de toets in ontvangst kreeg. Ik wist al bij de eerste opgave dat ik hem zwaar zou versjteren. Gelukkig kon ik wel degelijk een paar vragen invullen. Ondanks het feit dat het alles behalve goed aanvoelde, of juist dankzij dat feit was ik binnen twee uur klaar. Na nog twee uur mocht ik aan Engels beginnen, wat dan weer wel lekker liep.

Ik was pas om half vijf thuis. Doodop ging ik met de moed der wanhoop toch mijn examens (o, wacht eens even, ik prefereerde het woordje toetsen is het niet?) op internet na kijken. Uiteindelijk bleek dat Aardrijkskunde niet zo zwaar versjteerd was als ik dacht. Niet dat ik een acht heb, maar ik heb in ieder geval ook geen twee. Dat zijn pas uitersten.
Langzaam werd het steeds sneller half zeven. Langzaam kropen de zenuwen weer op hun plaats. Ik moest hospiteren. Om acht uur in Leiden. We zouden om half zeven van huis weggaan. Durf je me te geloven als ik zeg dat ik zenuwachtiger was voor het hospiteren dan voor Aardrijkskunde?
Hoe dan ook. Eindelijk waren we in de buurt van de straat waar ik moest hospiteren. Te vroeg. Zoals normaal. Ik ben altijd overal te vroeg. Omdat ik niet te netjes over wilde komen, heb ik mijn moeder overgehaald naar een winkel op zoek te gaan. Toen reed ze Leiden binnen, maar helaas, ze kwam er niet zo één twee drie, en zelfs ook niet vier, weer uit. We hebben er minstens een half uur over gedaan om de weg terug naar de hospiteerstraat te vinden. Ik hoefde me niet meer zorgen te maken over het te vroeg eraan komen.

Het is niet wat je denkt. Ik heb de eerste keer hospiteren niet versjteerd.
Nee. Was dat maar zo.
Er waren dertien hospitanten, wat me gelijk al een beetje intimideerde. Ik dacht, ik kom nooit door de eerste hospiteerronde. Het was een huis waar acht studenten in wonen. Op dat moment zeven. Die zeven waren er, waarvan de vier meiden met de helft van de hospitanten in de ene kamer gingen praten en de drie jongens met de andere helft in een andere kamer. Ik zat bij de eerste groep, bij de vier meiden. Ik werd ondervraagd over wat ik ging studeren, blablabla. Daarna kwamen de moeilijkere vragen. Goede en slechte eigenschappen? Uh... uh... Ik... uh... ben heel onhandig? Van welke muziek ik houd? Uh... musicalmuziek? Gelukkig hielden de meiden er ook van. Musicalmuziek is altijd een onveilig iets, gezien sommigen er echt helemaal gek van zijn, en anderen het vreselijk vinden. Toen ik eindelijk dacht ervan af te zijn, werden de twee groepen hospitanten geruild, waardoor ik alles weer opnieuw aan de drie jongens kon vertellen. Een droge mond en heel veel zenuwen verder werden wij, de hospitanten, in één kamer gezet en gingen de huisgenoten overleggen.
Uiteindelijk kwamen ze, na een paar heel veel zenuwslopende minuten, weer terug. Een van de meiden begon te zeggen dat hospiteren zwaar nietzoleuk (zij gebruikte een ander woordje, maar goed) was, en dat ze het echt heel moeilijk vond gelijk al de helft weg te sturen, maar dat het moest. Daarna noemde ze de namen op die ze graag nog verder wilden ondervragen. Na naam 1, 2, 3, 4 en 5 had ik zoiets van, oké, laat ik maar alvast opstaan om weg te gaan, toen naam 6 Cindy was. Laat ik nou net de enige Cindy die daar was zijn. Verbijsterd voelde ik de zenuwen weer opkomen. Ik was door de eerste hospiteerronde heen!
De hospitanten die niet door de eerste ronde waren, het klinkt net een auditie van een of ander onbelangrijk talentenjachtje ofzo, verlieten onmiddellijk het pand. Daarna werden er nog wat vragen aan ons gesteld. Wat voor huisgenoot ik zou worden? Uh... uh... weetikveel, eentje die houdt van deze bank! De bank waar ik op zat, zat namelijk enorm lekker. Uiteindelijk werden wij zessen weer geloosd in een andere kamer zodat de huisgenoten opnieuw konden bespreken.
Het duurde opnieuw een paar helse minuten, maar daar kwamen ze hoor. De jury. Opnieuw werd er gezegd dat hospiteren zwaar nietzoleuk was, en dat ze iedereen echt leuk vonden, anders zouden we niet door de eerste ronde zijn gekomen, maar dat ze verder wilden praten met eenmeisjewaarvanikdenaamnualweervergetenben en... met Cindy. De rest werd bedankt en kon gaan.
Opnieuw lag mijn mond zo'n beetje op de grond.
Hetmeisjewaarvanikdenaamnualweervergetenben, laten we haar Esmee noemen, want ze leek me een Esmee, weet niet waarom, en ik werden een stuk taart aangeboden. Haast gretig hapte ik toe. Ze vroegen ditmaal niets, maar beoordeelden ons op hoe we zouden reageren. Tenminste, dat denk ik. Op een gegeven moment vroeg één van de meiden of men nu al een duidelijke mening had, maar ze vonden het erg lastig. Ze vonden Esmee en mij allebei erg leuk, en konden niet kiezen. Er werd zelfs gedacht aan loting, omdat het echt zo lastig was. Toch werd er besloten ons nog een kwartiertje te laten zenuwpezen in de kamer die ik inmiddels tot de wachtkamer had gedoopt.
Hoewel ik de twee rondes dat ik door was echt verbijsterd was, bekroop het gevoel me wel dat ik nu eigenlijk wel heel graag de kamer wilde. Het was een heel net studentenhuis, de studenten die er al woonden bevielen me erg, ik vond ze allemaal heel aardig, er zat zelfs een best wel knappe jongen tussen, en zelfs de kamer die ik wellicht zou krijgen stond me erg aan. Maar toen ik naar Esmee keek, wist ik het. Zij zou het worden. Ik zei dat ook zo tegen haar, maar natuurlijk zei zij hetzelfde tegen mij.
Na het zenuwslopende kwartiertje werden we teruggeroepen. Ze waren eruit. Hoewel ik er verzekerd van was dat het Esmee zou worden, dacht ik toch nog even bij mezelf, wat nou als... Maar ik werd al gauw uit de droom geholpen. Ze hadden inderdaad voor Esmee gekozen.
Shit.
Nu moet ik nog een keertje hospiteren. Zeer waarschijnlijk. Ze zeiden wel tegen me dat ze me echt superleuk vonden en haast niet konden kiezen. En dat ik echt wel snel een kamer zou vinden. Ik bedankte ze van harte, zei nog dat ik het absoluut niet erg vond van Esmee te verliezen en ben toen naar buiten gegaan. Naar mijn moeder die drie uur had gewacht. In de auto.

Mijn eerste kans op een kamer heb ik dus niet echt versjteerd. Toch voelt het wel zo. Van mijn part hadden ze me bij de eerste ronde eruit kunnen knikkeren. Nu voelt het zo van, net wel... maar toch niet. Toch weet ik ergens wel dat het een prestatie op zich is dat ik überhaupt tot de laatste twee kwam bij de allereerste keer dat ik hospiteeerde. Hoewel het ook haar eerste keer was. Ik zag me gewoon daar al helemaal zitten. Op die heerlijke bank. Met die leuke huisgenoten. Blijkbaar zit er onder de laag doemscenarios toch ook een dikke laag hoop.