Bollewangenhapsnoet

bollewangenhapsnoet = kind met bolle wangen

Hoewel ik geprobeerd heb vandaag vroeg op te staan, de wekker ging om half acht, nog een keer om kwart voor acht, ook om acht uur, was ik vanochtend rond elf uur mijn bed uit. Eerst moest ik de verplichte ochtendrituelen afgaan. Had ik lenzen in? Check. Waren mijn tanden gepoetst? Check. Was mijn maag gevuld. Nee, maar die is nooit gevuld, ik heb gewoon altijd honger.

Boven gekomen kwam ik in de chaos terecht. Werkelijk ik kon de vloer van mijn kamer niet meer zien. Hier en daar lagen tijdschriften verspreid, daar en hier waren wat sokken, ergens lag een boek, ja zelfs een nagelschaartje vervuilde mijn vloer. Na over het slagveld heen gestapt te hebben, heb ik mijn computer aangezet, de boxjes zo hard mogelijk gedraaid en onder het gejammer van Pia Douwes, Stanley Burleson, Simone Kleinsma, Jolin Tsai, en anderen mijn kamer zijn vloer teruggegeven. Het kostte niet eens zoveel moeite. Binnen een half uurtje zag het er niet meer uit alsof er een bom was ontplofd.

Voldaan keerde ik me van mijn kamer af, wetend dat mijn taken er voor vandaag op zaten. Opnieuw heb ik mijn laptop in de tuin geinstalleerd, om onder het genot van fluitende vogeltjes en kwakende kikkers (dat versta ik niet onder het woordje genot. Ik haat kikkers, wellicht heb ik een kikkerfobie) wat mensen op MSN aan te spreken. Of gek te maken. Of boos op te worden.

Juist, ik ben boos geworden op mensen op MSN. Mijn naam op MSN bevat sinds kort de zin "Ik voel me zo verdomd alleen".
Nee, ik ben niet manisch depressief, niet eens gewoon depressief. En als jij dat denkt, dan val jij onder de personen waar ik boos op word.
Omdat ik mezelf heb bezworen dat ik iedereen die het lef heeft mij te vragen waarom ik zo depressief ben zal blocken, zal ik voor één keer laten weten wat het betekend. Daarbij wil ik wel benadrukken dat het diep triest is dat ik er nog uitleg aan moet geven, ik had altijd gedacht dat iedereen het weet.
Het zinnetje slaat, uiteraard, op een liedje. Wellicht begint er een belletje te rinkelen als ik de volgende zin citeer: "Had ik maar iemand om van te houen, twee zachte armen om me heen, die mij altijd beschermen souen, ik voel me zo verdomd alleen!"
Juist! Ciske de Rat! Danny de Munk! Het schoffie met het gouen hart! Het jochie dat Nederland heeft omarmd. De trilogie die de basis van twee films was en nu dus ook de basis van een musical. De musical waar ik op 29 juli heen ga...

Op mijn werk was het niet zo druk. Mogelijk omdat het veel te warm was buiten, mogelijk omdat mensen het in hun portemonnee beginnen te voelen. Wel staarde ik vertederd naar van die kinderen die met hun bollewangenhapsnoeten om een lolly vroegen. Maar verder was het net zo doods als gisteren, misschien zelfs doder, omdat het vandaag een feestdag was.

Ach ja, het was al met al een dag zonder gebeurtenissen die mijn leven voor honderdtachtig graden draaide. Al moet ik zeggen dat op mijn bollewangenhapsnoet nog steeds een rode kleur hangt van de onderdrukte woede. Dus als je mij op MSN hebt, wees gewaarschuwd en durf het niet te wagen te vragen waar mijn naam voor staat!