Vandaag gaan we weer vrolijk door met lijstjes. Nu met nog extra betekenis, over minder dan vijf weken ben ik weer terug in Nederland! Dus weer mijn top vijf. Waarover dit keer? Over welke dingen ik het meest flamboyant, het meest opmerkelijk, raarst, vreemd, anders, vond aan Taiwan/Taiwanezen! Vergeleken met Nederland/Westerlingen, etc. Want, Taiwanezen, (en eigenlijk ook Aziaten) zijn nu eenmaal totaal anders dan onze nuchtere Nederlanders. Die ook raar zijn! We kunnen niet eens een kabinet vier jaar staande houden, weten vaak niet hoe we moeten ontspannen, doen mee aan de EU, spreken een taal waarvan het meest bekende woord internationaal apartheid is (jep, lang geleden dat dát liedje in de hitlijst stond) en krijgen dan dingen als op zijn dubbel dutch doen, de rekening op zijn dutch doen, etc, etc.
Maar goed. Dit ging over wat Taiwan/Taiwanezen (aziaten) flamboyant maken!
1) Bloedtype
Blijkbaar is dit normaal onder aziaten, of in ieder geval onder Koreanen, Japanners, Chinezen en Taiwanezen. Wat normaal is? Onderstaand gesprek:
- "Hey, hoe heet je?"
"Cindy Huijgen"
- "Wat studeer je?"
"Chinees"
- "Wat is je bloedgroep?"
"WAT?"
Jep. Aziaten kennen hun eigen bloedgroep. Het is normaal om iemand anders bloedgroep te vragen, normaler dan diens leeftijd. Waarom? Omdat je aan een bloedgroep of zou kunnen lezen wat diens karakter is! En omdat, als het gesprek dood dreigt te vallen, je dan kan zeggen: Ben je A positief! Ik ben ook A positief! Heb je ook altijd dat...
Het is nóg een vorm van horoscoop. Alsof de westerse horoscoop, het jaar waarin je geboren bent, je naam, nog niet genoeg was, hebben ze ook je bloedgroep nodig om te bepalen wie je bent! Het feit dat ik mijn bloedgroep niet ken, word hier als vreemd beschouwd. Er staan op straat overal wagentjes. Eerst had ik geen idee wat die wagens zijn, totdat zo'n Taiwanees zei dat het een bloedbank was. Waarom? Om je te testen op iets? Nee, om erachter te komen wat je bloedgroep is!
En ik dacht dat Ik ben Maagd, raar was. Maar ik ben A Positief! klinkt nog veel raarder.
2) Langzaam
Alles, alles, ALLES in Taiwan is langzaam. Mensen die langzaam lopen (kunnen ze niet doorlopen? Waarom moeten ze altijd zo langzaam lopen? Moeten ze nergens heen ofzo?), roltrappen die langzaam gaan (hoewel dat wel handig is als je andere dingen op die roltrap doe, *kuch*), mensen die langzaam bewegen (ja echt! ze bewegen, werken, en eten langzaam!), tot aan lessen die langzaam gaan! Oké, dat is misschien niet echt apart aan Taiwan, lessen die snel gaan zijn ook in Nederland zeldzaam, misschien nog wel zeldzamer dan hier...
3) Prullenbakken
Er zijn geen prullenbakken te vinden op de straat in Taiwan. Door dit hele jaar heen zijn mij verschillende verklaringen gegeven. Hier op een rijtje:
Vuilnismannen om de prullenbakken te legen zijn te duur. Iedereen hier heeft een universitaire opleiding (zegt wat over het niveau van de universiteiten hier), zelfs vuilnismannen hebben dus een universitair diploma. Waardoor ze te duur zijn.
Als er geen prullenbakken op straat staan, wordt het ook niet vies. Right. Als je net van de Nightmarket komt met allemaal zakjes van het eten (geen wonder dat mijn pogingen om af te vallen niet zo efficient zijn als dat ik wilde) dan wordt je heus niet verleid om het gewoon 'per ongeluk, whoops' uit je handen te laten vallen.
Omdat het zo heet en benauwd is in Taiwan gaat het heel erg snel heel erg stinken. Door geen vuilnisbakken te hebben stinkt het dus ook niet. Dit vind ik een heel logische reden... Ware het niet dat de enorme smog in Taipei net zo stinkt dat die paar vuilnisbakken meer of minder ook niet erg zouden zijn.
4) Paraplu
Los van het feit dat ik nu waarschijnlijk aan mijn twintigste paraplu bezig ben, te wijten aan mijn vergetelheid (ja, ja, als mijn hoofd los zat zou ik die ook nog vergeten), of dat die goedkope die ik kocht weer eens kapot ging, of dat ik naar een club ging en daarna mijn paraplu niet mee kon nemen, dat is al irritant zat aan Taiwan. Daarbovenop is de paraplu ook raar omdat het twee functies heeft.
- Tegen regen. Doh. Natuurlijk. Dat doen wij ook. Maar hier steken ze hun paraplu al op als er één druppel in de lucht zit, als het zooo zacht regent dat je het niet eens op je huid voelt vallen. Omdat de regen slecht zou zijn voor je huid, en voor je haar (natuurlijk, Chinezen en hun haar).
- Tegen de zon. Huh? Jep. Chinezen hebben nu eenmaal het tegenovergestelde mode beeld van westerlingen. Ze willen zo wit mogelijk zijn. Weeral een bewijs dat mensen altijd datgene willen wat ze niet kunnen krijgen. Blanken willen bruin zijn, Chinezen willen wit zijn, ik wil een beroemde schrijver worden die meer geld gaat verdienen dan JKRowling, jij wou dat deze blog niet zo vol onzin stond zodat je niet weer vijf minuten van je leven had verspild aan het lezen van onzin, en ga zo maar door. Zodra de zon tevoorschijn komt, zie je dus op straat een deken van paraplus. Eerst vond ik dat zo raar, en irritant. Maar ja, ik ben inmiddels geïntegreerd en pak soms stiekem ook mijn paraplu erbij als de zon schijnt. Maar meer omdat ik dan in de schaduw loop en dat een stuk minder warm is, dan omdat ik niet bruin wil worden. (al moet ik bekennen dat ik het ook niet mooi vind om bruin te worden. Toch nog iets van Chinese genen in me dus...)
5) Eten
Iets wat apart is aan Taiwan, maar niet per se vervelend (oke, heel eerlijk gezegd, TOTAAL niet vervelend). 24 uur op de dag kan je eten. En het is zelfs nog supergoedkoop ook! Je kan het halen op de straat, kleine (vette) hapjes, in de 7/11 (nee, niet 9/11), in een restaurant, zelfs de kantine van mijn dorm is tot 1 uur 's nachts dagelijks open! Hoe heerlijk! Niet dat ik andere keuze had, gezien ik geen keuken heb waar ik mijn kookkunsten *kuch* in kan vertonen. Wel jammer dat je maar íets verkeerd hoef te eten, of je hebt een voedselvergiftiging. Mij is het natuurlijk weer niet gelukt om er een te krijgen, helaas. (hey, het is wel de beste manier om heel snel kilo's af te vallen! Grapje :P).
Stay tuned voor het lijstje van volgende week!
maandag 7 mei 2012
woensdag 2 mei 2012
liúxué
Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik momenteel een jaartje in Taiwan. Dat is waarschijnlijk ook de belangrijkste reden dat ik deze blog heb verwaarloosd. Echter, ik heb in twee jaar tijd al geen blog meer geschreven, dus hoogste tijd voor een upload. Gezien ik toch niet kan slapen.
Het woord dat ik hiervoor heb gekozen 'liúxué' betekent 'in het buitenland studeren'.
Hierbij zal ik jullie vijf dingen vertellen die belangrijk voor me zijn of waren in Taiwan.
1) Mijn vriendje
Eindelijk, na twintig jaar zoeken, na grapjes als 'Mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen, het is niet mijn schuld dat ik geen vriendje kan vinden!' en 'ik ga maagd het graf in! -op haar grafsteen: eindelijk een gat gevuld', heb ik een vriendje. Ik moest ervoor naar de andere kant van de wereld om hem te vinden. En ja, hier komt het. Hij is Nederlands. 'Jij gaat naar Taiwan om een Nederlander te ontmoeten?'. Ja, ik ben me bewust van de ironie. Maar wees eerlijk, hij komt uit Limburg! Dat is zo goed als België (hoewel België natuurlijk eigenlijk gewoon de dertiende provincie van Nederland is, maar om nou 13 provincies te hebben gaat zelfs die nuchtere Nederlanders te ver). Ik heb hem zelfs in mijn eerste week in Taiwan ontmoet, zijn eerste dag. Van daaruit zijn we begonnen met daten, en al na een kleine maand waren we in een club met zijn vrienden waarop hij zei: 'Ik weet niet hoe ik je aan mijn vrienden moet voorstellen. Is het goed als ik je mijn vriendin noem?'. Inmiddels zijn we al weer ruim zeven maanden bij elkaar. Waarschijnlijk moet de tekst van mijn grafsteen worden veranderd.
2) Cheerleaden
Jep. Van huppelclubje (zoals mijn vader jazzballet altijd noemde), naar C-H-E-E-R, CHEERLEADEN YEAAAAAAAAAAAAH (Jiayou!) ((zoek dat maar op op google translate, muahaha)). Het heeft een half jaar gekost, maar eindelijk had ik dan de moed (en de tijd) om me met cheerleaden bezig te houden. Wat een nostalgie! Cheerleaden heeft zoveel van turnen in zich, de sport die ik ruim zes jaar heb gedaan, dat ik bij de eerste paar keren pas merkte hoe veel ik turnen eigenlijk miste. En in de lucht gegooid worden door gespierde Taiwanese mannen, dat is ook echt een sensatie. Wellicht zijn de cheerleadmannen een van de weinige gespierde mannen die ik hier in Taiwan heb gezien, gorgeous! En nee, Cheerleaden is niet gay! 'Wij hebben zoveel meisjes die we mogen tillen, dragen, en aanraken. Cheerleaden is het tegenovergestelde van gay!' Aldus een van mijn mannelijke cheerleadteamgenoten.
3) Reizen
Mijn geld is op. Hoe dat komt? Omdat ik heel Taiwan, dat ongeveer net zo groot is als Nederland, heb gezien. Hoewel het volgens mijn lerares (als reactie op een presentatie die ik gaf over reizen in Taiwan) meer dates waren dan reizen. Gezien ik slechts naar één plaats ben gegaan zonder mijn vriendje. Ik heb zonsopgang gezien op Alishan (een berg), hoge temperaturen meegemaakt in Kending, mooie meren gezien, dolfijnen gespot, Taipei vanaf Taipei 101 gezien (serieus, 101 zal voor mij nooit meer hetzelfde betekenen) kortom, alles gezien wat ik moest zien! En dat was het blutgaan zeker wel waard. (Hoewel mijn moeder hier wellicht oneens mee kan zijn, gezien zij ervoor heeft gezorgd dat ik nog wel kon eten nadat ik blut was. O, ik hou van mijn moeder!)
4) Vietnam
Buiten veel reizen in Taiwan ben ik ook naar Vietnam gegaan. Met... Nee, niet met mijn opa. Met mijn vriendje. Na een paar maanden Taiwan, voelde Vietnam echt als vakantie, als even iets totaal anders. Vroeger had ik wellicht gezegd dat al die Aziaten op elkaar lijken, maar eigenlijk zit er best verschil tussen Japanners, Chinezen, Taiwanezen, Vietnamezen, Koreanen, etc. Hoewel ze nog steeds allemaal zwart haar hebben en raar zijn, begrijp me niet verkeerd! Maar Vietnam straalde zoiets anders uit dan Taiwan. Het was een welkome vakantie, na maanden van niets anders doen dan naar de clubs gaan en vooral zo weinig mogelijk huiswerk maken, maar sssh.
5) Vrienden
De mogelijkheid om met allerlei nationaliteiten bevriend te worden. Alleen al om die reden is Taiwan de beleving van mijn leven. Hoe heerlijk om de ene keer Nederlands te praten (zo verleer ik het tenminste niet!), dan weer Chinees, om af te wisselen met Engels, hier en daar een woordje Frans (voulez-vous coucher avec moi, c'est soir... O, sorry, I already have a boyfriend, but that is the only french I remember!), en het wat bekendere Duits aan te horen. Vrienden over de hele wereld maken is zoiets unieks, iets wat je enkel in het buitenland kan doen. Want, laten we eerlijk wezen, hoewel Nederland barst van de nationaliteiten, komt het zelden voor dat je vriendengroep bestaat uit een nationale shake (hmm, ik heb honger). Maar dankzij Taiwan heb ik deze shake wel mogen maken! (doet me herinneren dat mijn blender kapot is gevallen vorig jaar. Mooi, kan ik niet eens een smoothie maken als ik over vijf weken weer terug ben).
Natuurlijk zijn er veel meer indrukken. Maar gezien het nu laat is, en ik op deze manier wil laten merken dat ik van plan ben me weer bezig te houden met deze blog, houd ik het hier maar bij. Voor uitgebreide verslagen (zo goed als dagelijks, in ieder geval het eerste half jaar toen ik het nog leuk vond en ook nog wat meemaakte) kan je altijd een kijkje nemen op www.feijizaiwolaide.blog.com (waarom zo'n vreselijk moeilijke naam? Omdat een of andere vriendin voorstelde dat ik mijn blog een chinese titel moet geven. Niet echt praktisch, achteraf, gezien niemand het adres lijkt te kunnen onthouden! Schandalig eigenlijk, zo moeilijk is het nou ook weer niet... Als je tenminste Chinees geleerd heb).
Hierbij zal ik jullie vijf dingen vertellen die belangrijk voor me zijn of waren in Taiwan.
1) Mijn vriendje
Eindelijk, na twintig jaar zoeken, na grapjes als 'Mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen, het is niet mijn schuld dat ik geen vriendje kan vinden!' en 'ik ga maagd het graf in! -op haar grafsteen: eindelijk een gat gevuld', heb ik een vriendje. Ik moest ervoor naar de andere kant van de wereld om hem te vinden. En ja, hier komt het. Hij is Nederlands. 'Jij gaat naar Taiwan om een Nederlander te ontmoeten?'. Ja, ik ben me bewust van de ironie. Maar wees eerlijk, hij komt uit Limburg! Dat is zo goed als België (hoewel België natuurlijk eigenlijk gewoon de dertiende provincie van Nederland is, maar om nou 13 provincies te hebben gaat zelfs die nuchtere Nederlanders te ver). Ik heb hem zelfs in mijn eerste week in Taiwan ontmoet, zijn eerste dag. Van daaruit zijn we begonnen met daten, en al na een kleine maand waren we in een club met zijn vrienden waarop hij zei: 'Ik weet niet hoe ik je aan mijn vrienden moet voorstellen. Is het goed als ik je mijn vriendin noem?'. Inmiddels zijn we al weer ruim zeven maanden bij elkaar. Waarschijnlijk moet de tekst van mijn grafsteen worden veranderd.
2) Cheerleaden
Jep. Van huppelclubje (zoals mijn vader jazzballet altijd noemde), naar C-H-E-E-R, CHEERLEADEN YEAAAAAAAAAAAAH (Jiayou!) ((zoek dat maar op op google translate, muahaha)). Het heeft een half jaar gekost, maar eindelijk had ik dan de moed (en de tijd) om me met cheerleaden bezig te houden. Wat een nostalgie! Cheerleaden heeft zoveel van turnen in zich, de sport die ik ruim zes jaar heb gedaan, dat ik bij de eerste paar keren pas merkte hoe veel ik turnen eigenlijk miste. En in de lucht gegooid worden door gespierde Taiwanese mannen, dat is ook echt een sensatie. Wellicht zijn de cheerleadmannen een van de weinige gespierde mannen die ik hier in Taiwan heb gezien, gorgeous! En nee, Cheerleaden is niet gay! 'Wij hebben zoveel meisjes die we mogen tillen, dragen, en aanraken. Cheerleaden is het tegenovergestelde van gay!' Aldus een van mijn mannelijke cheerleadteamgenoten.
3) Reizen
Mijn geld is op. Hoe dat komt? Omdat ik heel Taiwan, dat ongeveer net zo groot is als Nederland, heb gezien. Hoewel het volgens mijn lerares (als reactie op een presentatie die ik gaf over reizen in Taiwan) meer dates waren dan reizen. Gezien ik slechts naar één plaats ben gegaan zonder mijn vriendje. Ik heb zonsopgang gezien op Alishan (een berg), hoge temperaturen meegemaakt in Kending, mooie meren gezien, dolfijnen gespot, Taipei vanaf Taipei 101 gezien (serieus, 101 zal voor mij nooit meer hetzelfde betekenen) kortom, alles gezien wat ik moest zien! En dat was het blutgaan zeker wel waard. (Hoewel mijn moeder hier wellicht oneens mee kan zijn, gezien zij ervoor heeft gezorgd dat ik nog wel kon eten nadat ik blut was. O, ik hou van mijn moeder!)
4) Vietnam
Buiten veel reizen in Taiwan ben ik ook naar Vietnam gegaan. Met... Nee, niet met mijn opa. Met mijn vriendje. Na een paar maanden Taiwan, voelde Vietnam echt als vakantie, als even iets totaal anders. Vroeger had ik wellicht gezegd dat al die Aziaten op elkaar lijken, maar eigenlijk zit er best verschil tussen Japanners, Chinezen, Taiwanezen, Vietnamezen, Koreanen, etc. Hoewel ze nog steeds allemaal zwart haar hebben en raar zijn, begrijp me niet verkeerd! Maar Vietnam straalde zoiets anders uit dan Taiwan. Het was een welkome vakantie, na maanden van niets anders doen dan naar de clubs gaan en vooral zo weinig mogelijk huiswerk maken, maar sssh.
5) Vrienden
De mogelijkheid om met allerlei nationaliteiten bevriend te worden. Alleen al om die reden is Taiwan de beleving van mijn leven. Hoe heerlijk om de ene keer Nederlands te praten (zo verleer ik het tenminste niet!), dan weer Chinees, om af te wisselen met Engels, hier en daar een woordje Frans (voulez-vous coucher avec moi, c'est soir... O, sorry, I already have a boyfriend, but that is the only french I remember!), en het wat bekendere Duits aan te horen. Vrienden over de hele wereld maken is zoiets unieks, iets wat je enkel in het buitenland kan doen. Want, laten we eerlijk wezen, hoewel Nederland barst van de nationaliteiten, komt het zelden voor dat je vriendengroep bestaat uit een nationale shake (hmm, ik heb honger). Maar dankzij Taiwan heb ik deze shake wel mogen maken! (doet me herinneren dat mijn blender kapot is gevallen vorig jaar. Mooi, kan ik niet eens een smoothie maken als ik over vijf weken weer terug ben).
Natuurlijk zijn er veel meer indrukken. Maar gezien het nu laat is, en ik op deze manier wil laten merken dat ik van plan ben me weer bezig te houden met deze blog, houd ik het hier maar bij. Voor uitgebreide verslagen (zo goed als dagelijks, in ieder geval het eerste half jaar toen ik het nog leuk vond en ook nog wat meemaakte) kan je altijd een kijkje nemen op www.feijizaiwolaide.blog.com (waarom zo'n vreselijk moeilijke naam? Omdat een of andere vriendin voorstelde dat ik mijn blog een chinese titel moet geven. Niet echt praktisch, achteraf, gezien niemand het adres lijkt te kunnen onthouden! Schandalig eigenlijk, zo moeilijk is het nou ook weer niet... Als je tenminste Chinees geleerd heb).
Abonneren op:
Posts (Atom)