Qián

qián = geld

Voor niets komt de zon op. Ik vind het een van de flauwste uitdrukkingen die er bestaat. Voornamelijk omdat ik het niet eens ben met de meer, meer, meer cultuur die de laatste jaren is ontstaan. Hoewel ik ook heel graag Prada schoenen zou willen, een eigen styliste en kroonluchters in mijn toekomstige, door eigen ingehuurde architecten gebouwde, huis, ben ik toch van mening dat geld niet gelukkig maakt.
Ook weer zo'n flauwe uitdrukking. Want, zo zeg zelfs ik, geld maakt wel gelukkig.
Maar... te veel geld niet.

Wie heeft er wat aan geld bij de eindexamens? Oké, er bestaat de mogelijkheid om een examen te kopen, maar ik prefereer dan toch het afleggen van de examens. Hoewel... Het zou wel makkelijk zijn. Dan had ik niet de hele, godganse, dag hoeven te leren.

Eigenlijk heb ik ook helemaal niet de hele dag geleerd. Ik stond om te beginnen al weer een uur later op dan ik eigenlijk had willen doen. Wat zeg ik, anderhalf uur later. Om half negen heb ik gegeten, om pas om tien uur onder de douche te staan. Anderhalf uur nutteloos op bed liggen doen. Ik was moe, ik was de hele dag moe. Het schijnt een symptoom te zijn van de examenziekte, een epidemie die op dit moment groter is dan de varkensziekte. O, nee, het wordt tegenwoordig de Mexicaanse Griep genoemd. Wacht, dat doet me wel heel erg denken aan de Spaanse Griep die de oorzaak van heel veel doden was. In één van de twee Geschiedenisboeken die ik heb moeten leren. Welke weet ik niet.
Je hoort het al, ik heb me zeer goed voorbereid op Geschiedenis.

Nee, serieus, ik denk dat ik redelijk geleerd heb. Maar zodra er detailvraagjes gesteld worden, voordat ik met mijn neus boven een blad gedrukt zit, weet ik het nooit. Dat is het stomme. Maar goed. Ik lijd dus aan de examenziekte. Symptomen zijn zoal lusteloosheid, geen zin om ook maar iets te doen, moeheid, constant zitten spelen met een stressbal die tevens als stuiterbal gebruikt kan worden, en vooral niet denken aan het volgende examen.

Toen ik dan om kwart voor elf eindelijk uit de douche kwam (mám, ik douche echt, echt, echt, minder lang dan mijn zusje hoor!) heb ik nog even mijn kamer opgeruimd. Iets wat ik haast dagelijks doe. Het grappige is alleen dat het ook elke dag echt nodig is.
Om kwart over elf heb ik dan eindelijk een schoolboek geopend. Met in mijn ene hand de gele stressbal die ik na mijn eerste examen gekregen heb en in mijn andere hand een markeerstift om ook echt het gevoel te hebben aan het leren te zijn. Om kwart voor twaalf had ik het al weer gehad. Ik was moe, lusteloos en had geen zin om iets te doen, dus ben ik op MSN gegaan. Daar heb ik een wanhopige vriendin geholpen met html codes, om vervolgens pas om kwart voor een iets te eten.
Na het eten belandde ik opnieuw op MSN. Goh, waarom zouden ze tegenwoordig denken dat MSN wellicht verslavend werkt? En heb ik om half drie agressief mijn laptop dichtgeklapt.
Ik moest nu toch echt gaan leren!
Eindelijk kon ik me concentreren. Nu ja, met mijn halve aandacht op de stressbal, een kwart van mijn aandacht bij het idee 'ik ben moe mag ik alsjeblieft stoppen'. Maar de andere volle kwart besteedde ik volledig aan de leerstof hoor!
Na drie kwartier een pauze van een kwartier gehouden. Even een sanitaire stop, om vervolgens gelijk nog wat heet water te koken voor thee. Hèhè. En natuurlijk nog even op MSN, om tegen een paar lotgenoten aan te praten dat ik Geschiedenis echt langdradig en saai vond. Daarna weer drie kwartier geleerd, een pauze van een kwartier gehouden, om tot slot weer drie kwartier te leren.
Voor de rekenaars onder ons, het was nu inmiddels kwart over vijf, het werd tijd om te gaan eten. Eigenlijk had ik niet echt honger, onder het leren heb ik er een halve zak chocolaatjes door heen gejast. Maar goed. Andijvie met aardappelen gegeten en weer naar boven gevlogen om om exact kwart over zes weer verder te gaan met leren. Eindelijk was ik door de stof die ik voor had genomen om door te lezen heen en zocht ik op internet naar filmpjes over de Gouden Eeuw. Dat was op zich wel interessant, maar niet interessant genoeg om die volle kwart van mijn aandacht er op te vestigen. Ik pakte een potje nagellak, lakte onder het filmpje door mijn linkerhand, zette een nieuw filmpje aan en lakte mijn rechterhand.
Toen de filmpjes op waren, of beter gezegd, toen ook mijn laatste kwart aandacht geen zin meer had, was het inmiddels kwart over acht. Nog wat rondgezworven op internet om uiteindelijk tegen mezelf te zeggen dat ik eigenlijk helemaal de jaartallen niet kende. Snel pen en papier gepakt en de belangrijkste jaartallen neergeklad. Uiteindelijk zei ik: "Stop! Wat je nu nog leert, weet je morgen toch niet meer, ga slaapklaar maken!"

Ik heb naar mijzelf geluisterd. Tja, ik wilde geen ruzie met mezelf. Ruzie met de grote bazin Mezelf gaat wellicht van mijn loon af. En voor niets komt nu eenmaal de zon op!