Kuàilè

kuàilè = gefeliciteerd

Het woord van vandaag valt niet moeilijk in deze blog te plaatsen. Ik word namelijk overspoelt met felicitaties over het feit dat ik mijn examens gehaald heb. Behalve dan van één persoon, waar ik het niet meer over zal hebben, gezien dat beter voor me is.
Bij deze wil ik iedereen die mij gefeliciteerd heeft van harte bedanken. Omdat het er zo veel zijn was ik te lui iedereen terug te PMen, krabbelen en/of emailen.

Wat ik de laatste twee dagen heb gedaan valt voornamelijk onder het kamer onderdeel. Woensdag om half elf krijg ik namelijk de sleutels. En mijn ouders hebben het in hun grijze (letterlijk door de haarkleur, hoewel mijn moeder het sinds kort verft, en figuurlijk door de hersenmassa) hoofd gehaald dat er die zaterdag daarop al een kledingkast en bed moet staan. Tja, ik kan nou niet bepaald zeggen dat ik daarover klaag. Het liefst wil ik morgen de sleutels krijgen en gisteren daar kunnen slapen.
Voordat we aan het verhuizen kunnen gingen we... shoppen! En laat dat nou een van mijn favoriete bezigheden zijn. Van welke meid nou niet. Ik had niet voor niets bij beide hospiteeravonden gezegd dat mijn hobby's photoshoppen en kleding shoppen waren. Wat wel anders was was dat ik dit keer niet voor een kledingstuk waar ik er al tien van in de kast heb liggen ging, of voor een nagellakje dat mijn zusje walgelijk vindt, maar voor een bed. En tussen ons gezegd en gezwegen, dat is nog veel leuker! Geen veel te kleine pashokjes, geen bacterievolle testers en ook geen personeel dat op je vingers kijkt bang dat er dingen gestolen gaan worden. Nee! Wel op elk bed dat een beetje aan mijn eisen voldoet gaan liggen. Alle kledingkasten openen en kritisch bekijken of er een spiegel op de deur zit. Dat was namelijk een voornaamste eis, ik wil een langgerekte spiegel in de kastdeur hebben zitten. Een andere eis, wat wat minder makkelijk is, is dat mijn hele garderobe erin past, maar de kast moet ook weer niet te groot zijn, want dan past hij niet in mijn kloosterkamer. Tja, mijn garderobe is niet bepaald klein. Hoe dan ook. Leen Bakker had een heel leuk bed en een redelijk bijpassende kledingkast. Bij de it's was een mooi koelkastje met vriezer, en ook de Ikea droeg zijn steentje bij in de vorm van een supergave bedsprei, dat ik direct gekocht had dankzij de korting die op het ding zat. Want, voor de weinige mannen die deze blog volgen; korting is kopen!

Mijn hele vrijdagmorgen was dus besteed aan inspiratie opdoen voor de inrichting van mijn kloosterkamer. De middag werd besteed aan boodschappen doen, voor de verandering een boek bestellen bij de plaatselijke boekenhandel (dat is een euforisme, elke verkoopster kent mij daar bij voor- en achternaam), en een afspraak maken bij mijn opticien. Ik had namelijk de afgelopen paar weken het idee dat mijn ogen achteruit zijn gegaan, en vooral bij autorijlessen is het tamelijk handig als ik op de dijk een fietser aan zie komen, het liefst voordat deze onder de wielen ligt. Ik vond zelfs nog tijd wat gebak te kopen voor mijn werk, als traktatie omdat ik geslaagd ben, iets waardoor mijn vader verontwaardigd zei dat hij geen gebak kreeg, waarop ik weer zei dat ik hem juist een plezier deed, op deze manier groeide zijn buik niet nóg erger.
Thuisgekomen van het restaurant waar het behoorlijk druk was, ging ik al snel naar bed. Ik was doodop.

Vanochtend moest ik op vaderdagcadeaujacht. Hoewel het hartstikke commerciële bullshit is, wordt het thuis niet getolereerd zonder een cadeautje thuis te komen. Gelukkig wist mijn moeder raad, mijn vader schijnt iets gemompeld te hebben van een barbecue en een beschermhoes. Even naar de Karwei, dat is geen punt (flauw eh?). Het zou moeilijker zijn geweest als hij niets had gemompeld.
's Middags was een bezoekje aan oma en opa lief van moeders kant onvermijdelijk, gezien het morgen onmogelijk is hun te bezoeken. Ze hadden koffie en appelkruimelvlaai, dus ik was tevreden. Er werd mij gevraagd of ik me al geslaagd voelde, iets wat mijn alarmbellen deed rinkelen omdat men normaal zoiets vroeg bij een verjaardag ('en, voel je je al achttien?' 'Nou ik denk dat ik me dat pas voel als ik met de auto kindertjes omver rijd.'). Maar ik heb gewoon een glimlach opgezegd en gezegd dat ik me geslaagd voel en me daarom heerlijk voelde.
Ook op mijn werk werd ik vandaag door een paar gefeliciteerd, dit omdat ze gisteren niet werkten. Stiekem is het best wel leuk voor een paar dagen in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar daar het niet te veel moet worden, heb ik vandaag de vlag met de tas niet uitgehangen, zoals ik donderdag en vrijdag wel heb gedaan. Felicitaties zijn leuk, maar soms ook best vermoeiend omdat er van me wordt verwacht dat ik op elke enthousiast reageer. Maar voel je vrij me te feliciteren hoor!

Bohémien

bohémien = zorgeloos kunstenaar

Inspiratie is een noodzakelijke benodigdheid om te kunnen schrijven. Althans, dat wordt beweerd. Zonder deze begeerlijke benodigdheid, zou er geen woord uit het toetsenbord of de pen rollen. Maar de manier om inspiratie op te wekken, is nog niet ontdekt. In ieder geval niet door mij. Wel krijg ik vaak de indruk dat inspiratie komt als ik emotieloos ben. Ik ben niet superblij, ik ben niet superdepressief. Ik ben niet gebonden aan extreme emoties. Zorgeloos vloeien de woorden uit mijn toetsenbord en knutsel ik de woorden tot zinnen aan elkaar. Als een bohémien.
Hoewel ik nu superblij ben, heb ik toch meer inspiratie dan de twee weken waarin ik geen blog gemaakt heb. Ik ben nu zorgeloos. In die twee weken had ik het namelijk óf druk met werken, óf druk met zenuwen wegdrukken.
Zenuwen die werden opgewekt door het examenvraagstuk.
Maar vandaag is daar een einde aan gekomen. Ik ben namelijk geslaagd.

Zo. Nu ik hetgeen mij vandaag heeft beziggehouden verteld heb, zal ik een update geven van de enerverende gebeurtenissen in de laatste twee weken. Want dat ik niet geblogd heb, wil niet zeggen dat ik niets mee heb gemaakt. In tegendeel.
Aangezien mijn geheugen net een zeef is, en ik al helemaal slecht ben in tijdsbepalingen, zal ik zeer waarschijnlijk van de hak op de tak springen. Vergeef me hiervoor. Ik zal de gebeurtenissen zoveel mogelijk onder kopjes brengen.

Om te beginnen maar de hoogtepunten rondom het onderwerp "Kamer". Vorige week dinsdag heb ik het contract van mijn kamer getekend. Mijn moeder had me gereden, we waren uiteraard veel te vroeg en gingen nog even in een cafeetje koffie drinken. Het grappige was dat ik de 'leider' van de eerste keer dat ik ging hospiteren (die keer waarbij ik tweede werd) tegenkwam. Ik zei netjes hoi, maar wist niet zeker of ze me herkende. Ik dacht van wel, want haar ogen priemden al in mijn borst alvorens ik haar gedag zei. Nadat mijn moeder en ik cappuccino (dubbel p dubbel c!) ophadden in een cafeetje waar ik nooit meer terug wil gaan vanwege de uiterst slechte bediening gingen we naar de woonstichting. We hadden een man die helaas uit zijn mond stonk, waardoor ik bij elk woord wel mijn oren spitste, maar niet mijn neus. Eigenlijk had ik verwacht dat er een bepaald gevoel zou komen als ik dat contract ondertekende, maar ik zette gewoon mijn zeer ingewikkelde handtekeningen met een krul extra van de blijheid en gaf het terug aan de man.
Toen we klaar waren bij de woonstichting gingen we nog even naar mijn... kloosterkamer. Ja, ik maak onderscheid! Er is mijn kloosterkamer en er is mijn slaapkamer. Om verwarring te voorkomen... Dit had ik afgesproken, zodat mijn moeder hem kon keur- bekijken. Gelukkig werd mijn geweldig, supergave kloosterkamer ook door mijn moeder onder die benamingen geplaatst.
In de loop van de week heb ik het meisje, laten we haar voor de anonimiteit Eva noemen, waarvan de kamer eerst was gecontacteerd via de e-mail om te vragen of ik de vloer en de gordijnen kon overkomen. Eva stuurde diezelfde dag nog een e-mail terug met haar toezegging en haar prijs van vijftig euro. Gezien dit geen miljoenenbedrag was, het is minder dan één rijles!, zei ik toe en maakte ik het bedrag over.

Ergens deze week sprong ik zo waar een gat in de lucht. Ik zat op kantoor, me dood te vervelen. Elk jaar zweer ik mezelf opnieuw dat ik het volgend jaar geen kantoorvakantiebaantje neem, gezien ik het haat. Elk jaar ben ik dit weer vergeten en kies ik voor het geld. Hoe dan ook, het e-mailtje dat ik zag gezien ik heel stiekem en waarschijnlijk heel illegaal, maar niet zo illegaal want mijn tante die tevens mijn werkgeefster is had gevraagd of ik mailtjes op een netmail kon kijken opdat ik het op kantoor kon checken, bracht mij in de wolken. Het had als titel namelijk: Je bent genomineerd voor de schrijfwedstrijd! Over met de deur in huis vallen gesproken.
Vorig jaar had ik meegedaan aan een gedichtwedstrijd van de regionale krant. Ik was toen eerste geworden met mijn gedicht Fluisterend Gebied. Dit jaar zei mijn moeder dat dezelfde krant en dus dezelfde organisatie weer een wedstrijd organiseerde, maar dan een schrijfwedstrijd. Ik zat heel lang te twijfelen of ik wel mee zou doen. Vorig jaar was ik namelijk zeer verrast dat ik gewonnen had, omdat ik me niet kon voorstellen dat ik zou winnen. Nu kon ik dat wel, gezien ik vorig jaar had gewonnen. Ik had verwachtingen van de wedstrijd, en juryleden van die wedstrijd hadden verwachtingen van mij. Dat was nooit goed. Toch besloot ik op het laatste moment toch nog een verhaal in te zenden.
Nu ben ik dus genomineerd. Dat houdt in: Er zijn vijf genomineerden in mijn leeftijdscategorie. De winnaars worden aanstaande zondag bekend gemaakt. Nummer 1 krijgt 100 euro VVV bonnen, 2 75 euro en 3 50 euro. De andere twee krijgen 15 euro boekenbon. Ik hoop uiteraard op de eerste plaats, maar weet ook heel goed dat mijn succes van vorig jaar absoluut geen garantie is, juist eerder een hindernis. Daarom verwacht ik dat ik vijfde word, gewoon omdat ik me eigenlijk opnieuw niet kan voorstellen bij de eerste drie te horen. De tijd zal het leren. Dit onderwerp krijgt binnen een week een word vervolgje.

Vandaag begon eigenlijk gisteren. Ik was gisteren erg gespannen, probeerde mezelf wanhopig af te leiden, en werd daardoor juist niet afgeleid. Ik werd om half zeven wakker gealarmeerd door mijn wekker, gezien ik rijles had om half acht. De rijles ging verrassend goed, wellicht door de vroege ochtend frisheid. Daarna was ik nog even in bed gedoken en probeerde (!) ik te slapen. Na een kwartier had ik maar een boek gepakt, denkend dat een verhaal me wel zou afleiden. Ik was zelfs zo wanhopig dat ik op de computer gezwerkbald had, om de tijd maar te verdrijven. Rond een uur of één zag ik eindelijk het sms'je van mijn vriendin, of ze mocht komen om mijn jurk van het examengala te aanschouwen. Ik smste zo snel mogelijk terug dat ik dat graag had. Jeaj, afleiding! Dus een uurtje later stond ze op mijn kamer, naar mijn geweldige, Matthew Williamson, roze jurk te gapen. Ik had de jurk vorige week gekocht met een andere vriendin bij de H&M, wel de laatste winkel waarvan ik had verwacht een geweldige galajurk te vinden, maar verrassingen blijven me bezig houden. Opeens zei ik, nog altijd wanhopig proberend mezelf af te leiden: "Laten we naar Dordrecht gaan." Daar was mijn vriendin wel over te spreken, en voor ik het wist zaten we in de H&M van Dordrecht. We hebben een paar winkels afgestruind, ik heb nog een superluxe (vrije vertaling van superdure) mascara van Chanel gekocht en heb verder mijn hand op de spreekwoordelijke knip gehouden, wetend dat ik deze maand, die nog maar net begonnen was, al veel had gespendeerd. Mijn voeten hielden het niet zo lang vol in Dordrecht, dus zijn we na drie uur shopplezier weer naar mijn dorpje teruggekeerd. Ik nam afscheid van mijn vriendin en fietste naar mijn huis.
Meer afleiding volgde die avond, waarop ik mijn nichtje feliciteerde met haar achtste verjaardag. Goh, dat is al tien jaar geleden voor mij, wat een leeftijd! En ja, ik vond mezelf klinken als van die irritante tantes die dat vroeger tegen mij zeiden, wat zou ze wel niet gedacht hebben van me!
Hoe dan ook, aangezien het kind gewoon weer naar school moest de volgende dag, was ik al om elf uur weer thuis. Gelukkig had ik mijn tante zo ver gekregen de dvd van The Devil wears Prada aan mij te lenen om de nacht door te komen. Vijftig supertoffe outfits en schoenen om een moord voor te doen verder knipte ik het lichtje uit en ging ik slapen. Het was drie uur.
Mijn strategie om laat te slapen zodat ik laat op de dag wakker zou worden, mislukte. Ik werd om zeven uur voor het eerst wakker. De vleugels van spanningsvlinders fladderden direct in mijn maag, maar ik onderdrukte ze en ging weer slapen. Een uur later speelde dit ritueel zich weer af, en nog een uur later kon ik er niet meer tegen. Ik moest de normeringen die vanochtend om acht uur op internet zouden verschijnen zien. Gelukkig waren die normeringen dusdanig soepel dat ik gerustgesteld werd en haast zeker wist geslaagd te zijn, dus kon ik weer in slaap vallen. Dit keer tot kwart over twaalf. Gegeten, gedoucht, en weer verder met zenuwachtig zijn. Stel nou dat ze toch moeilijk deden over de tipex, stel nou dat de normeringen op internet foutief waren of veranderd waren in die paar uur, stel nou dat...
Tring!
Hartaanval. "Hoi, met Cindy."
"Hoi, Cin, met oma, ik vroeg me af of je al iets wist."
Dit meen je niet! ***
"Nee, ik dacht eigenlijk dat dit school was."
"O, dan hang ik weer snel op."
Werkelijk, ik kon hoe lief en aardig en gesteld ik ook op mijn oma ben, haar toen wel wurgen. Ik zette mijn kalmeringsmuziek weer op, de Top 50 van Musicalliedjes van Radio 2, en kreeg opnieuw een hartaanval toen er om half twee werd gebeld.
"Goedemiddag, met Cindy."
"Hallo Cindy, met meneer van Straten."
Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Rustig!
"Nou, je bent geslaagd hoor."
Adem in, adem uit, adem in - GESLAAGD?!
"Wil je je cijfers nog horen."
Ik moest even naar woorden zoeken en zei toen: "Ja, graag."
De cijfers gingen mijn ene oor eigenlijk in en mijn andere weer uit. Ik rende naar beneden, riep nog over de trap stormend dat ik geslaagd was en vloog mijn ouders om de hals. Mijn moeder moest zelfs een beetje een traantje laten, en mijn vader rende gelijk weer naar boven om de vlag die ze in de tussentijd al helemaal klaar hadden staan op te hangen met de traditionele tas erbij. Daarna heb ik zeker vijftig smsjes verstuurd met dat ene, geruststellende, deurenopende woordje: "Geslaagd."
De rest van de dag gleed als een blije roes aan me voorbij. Het cijferlijst ophalen, alle andere geslaagden zoentjes geven, opa's en oma's die langs kwamen en me een kleinigheid gaven (die ik eigenlijk helemaal niet klein vond, en absurd hoog vond) chinees eten halen als feestmaaltijd en daarbij mijn bazin ook nog voor het eerst drie zoentjes geven... Het was als een droom die toch eindelijk uitkwam.

Ik heb het gehaald. Ik kan zorgeloos mijn nieuwe leven plannen. Ik kan zorgeloos verder met bloggen door de inspiratie die ik van dit nieuws heb gekregen. Ik voel me een bohémien.

Zhăo

zhăo = zoeken

Een blog bijhouden is altijd een beetje lastig. Mijn checklist bestaat dan ook uit het TMI. Tijd, moeite en inspiratie.
De vraag of ik de moeite wil doen om te bloggen, komt bij elke blog bij me naar boven. Ik blog meestal als ik moe ben, en dan wil ik veelal liever naar bed dan nog een kwartier tot een half uur te 'verspillen' aan bloggen.
Als ik dan toch heb besloten dat het de moeite waard is om niet nog meer verwijtende opmerkingen te krijgen dat ik niet geblogd heb, begin ik. Dan is het volgende brokstuk inspiratie. Hoe begin ik de blog? Welk woord is het woordje van de dag? De Nederlandse zijn gemakkelijk, die worden in een woordenboek geprikt. Maar... de chinese... Waarom ik dan in vredesnaam toch gekozen heb om om de dag een chinees woord te gebruiken als blogtitel? Omdat het een groot deel van mezelf is en omdat ik zeer binnenkort toch de taal ga leren. Maar tot die tijd moet ik het doen met mijn grote vriend Google.
Goed, nu kan er ook geblogd worden zonder inspiratie. Vaak denk ik ook dat ik geen inspiratie heb. Dan begin ik gewoon te tikken. Letters worden woorden, woorden worden zinnen, hier en daar afgekapt door de geweldige enter toets.
Wat mij deze week de nek om heeft gedaan was tijd. Ik had geen tijd om te bloggen. Ik was drie dagen niet thuis, ik had drie dagen geen internet. Gisteren was ik zeer laat thuis.
Goed beschouwd vallen TMI samen. Als ik geen tijd heb, heb ik meestal toch wel tijd, maar vind ik het de moeite niet en/of de inspiratie.
Conclusie, het is zoeken naar Tijd, Moeite en Inspiratie voordat ik mij er toe aan zet te bloggen.

Het is wel irritant dat ik een week niet geblogd heb. Nu wil ik mijn hele week hier neer zetten. Wat dus betekend dat deze blog, uhm, langer wordt dan ik normaal doe. Ik geef enkel de highlights van de dag.
Maandag ben ik na het werk naar mijn tante gegaan. Daar heb ik nog even lekker bijgekletst, en toen ben ik naar bed gegaan.
Dinsdag ben ik begonnen met werken op kantoor. Het was... nujah, werk. Cliché zal zijn als ik zeg dat het saai, langdradig, en hersendodend was. Hoewel dat ook zo was, kies ik toch maar ervoor om te zeggen dat ik het onwennig vond. Ik ben niet gewend om om zes uur op te staan, werkelijk dat is geen menselijke tijd!, ik ben niet gewend om niet precies te weten wat ik moet doen, en ik ben al helemaal niet gewend om niet op hakken te lopen! Ik had van die veiligheidsschoenen aan, van die lompe schoenen waar mijn modebewuste hersengedeelte zijn adem in hield van verontwaardiging.
Hoe dan ook. Woensdag was de dag dat... ik te horen kreeg dat ik het klooster in ga.
WAT!
Ja, ik ga het klooster in! Ja, ik ga er wonen!
Nee.
Ik word niet christelijk.
Toen ik dinsdag terug kwam van mijn werk, heb ik wat gegeten samen met mijn oom (eigenlijk is het een bijnaoomdienooitoomgaatworden, het is de vriend van mijn tante en ze willen niet trouwen. Maar ik zeg altijd oom, sterker nog, ik zeg lievelingsoom tegen hem, dus ik zeg ook hier gewoon oom), mijn tante, de broer van mijn oom en een vriend van mijn oom. Was zeer gezellig, stond een wijntje op tafel, en... sterker spul. Waar ik geen druppel van op heb, overigens. Ik hield in mijn achterhoofd dat ik de volgende dag gewoon om zes uur op moest. Nu ja, over het woordje gewoon zijn de meningen verdeeld.
Rond tien uur ging ik even op mijn laptop mijn email bekijken. Ik zag dat er weer wat nieuwe kamers op Kamernet werden aangeboden, dankzij mijn alerts. Mijn blik viel al snel op een specifieke advertentie, waar de hospiteeravond de volgende dag was. Snel dacht ik na, begon een superlief gezichtje op te zetten en vroeg aan mijn lievelingsoom of hij me wilde brengen.
De lieve schat zei ja. Al moest ik hem er woensdag nog even subtiel aan herinneren. Hij had ook een beetje, uhm, nu jah, niet echt heel weinig op. En dat is een uh, klein understatement.
Dus toen ik woensdag klaar was van werk, zat ik opgefokt in de auto. We hadden afgesproken dat we om zes uur van mijn tantes huis zouden vertrekken. We waren om vijf uur vertrokken, en stonden, uiteraard, in de file. Toch waren we nog om zes uur 'thuis'. Toen hebben we heel snel gegeten, mijn oom had al eten klaargemaakt, en ben ik om kwart over zes met mijn oom richting... Leiden gegaan.
We waren om zeven uur al in Leiden, dit keer waren er, uiteraard, geen files. De hospiteeravond zou om half acht beginnen, dus hebben we nog even ergens iets gedronken. Dat was dichtbij waar ik moest zijn. Natuurlijk begon mijn oom gelijk al met het 'hier zou je misschien werk kunnen vinden' gedeelte, maar dat was voor latere zorg. Eerst moest ik die kamer nog krijgen.
Om iets over half acht waren we bij het pand waar de kamer in zat. Het eerste wat mijn oom zei was dat het wel op een klooster leek. Ik vond het meer een oud huis, slash kasteel, slash heel misschien een klooster. In ieder geval een pand rechtstreeks uit een kostuumdrama. Ergens begon wat te borrelen bij mij, het zou zo gaaf zijn als ik hier kwam te wonen. Aan de andere kant, bedacht ik me, leek het me echt zo'n pand voor een of ander studentenvereniging. Iets waar ik op dit moment niet echt naar neig. Wellicht dat ik toch nog overgehaald word, maar het leek mij veiliger om in een niet-studentenverenigingledenhuis te komen.
Al snel werd ik binnengelaten. Ik zag drie mensen zitten. Ze zeiden dat ze al waren begonnen met voorstellen, dus ging ik het rijtje dat ik inmiddels wel uit mijn hoofd kende af. Achttien, sinologie, blablabla. Ik was nog niet klaar of er kwam een jongen door de deur die ook kwam hospiteren. Hij ging er bij zitten. Toen werden we nog wat verder uitgehoord, wat onze slechte eigenschappen waren, wat voor soorten films we keken, naar welke genre muziek we luisterden. Blabla. Om acht uur zei een meisje dat ze weg moest, omdat ze twee hospiteeravonden in één avond had gestopt. Mooi, dacht ik, egocentrisch dat ik was, weer een concurrente minder. Om kwart over acht werd dat geluk bevestigd doordat een ander zei dat ze de bus moest halen.
Het meisje was amper weg toen we naar buiten werden gebracht om ons daar rond te leiden. En zodat de ene helft van de huisgenoten konden bespreken wie ze zouden willen als huisgenoot. Toen we weer terug waren gingen de twee die ons hadden rondgeleid naar binnen, en kwam een ander naarbuiten. Weer, uiteraard (wat gebruik ik in deze blog trouwens vaak uiteraard), om te bespreken wie huisgenootwaardig was.
Uiteindelijk mochten we binnen komen. De zenuwen zaten inmiddels niet in mijn buik, nee, ze zaten in mijn oren, in mijn handen, in mijn maag, in mijn voeten, in mijn benen. Oké, het is duidelijk, ze zaten overal. Ze kibbelden een beetje over wie ons moest zeggen wie het geworden was, ze wilden allemaal niet zeggen wie het niet waren geworden. Uiteindelijk zei een meisje dat ze het heel jammer vond voor degene die het niet waren, maar dat ze toch gingen voor...
Je raadt het al. Maar ik raadde het toen nog niet.
Cindy.
Oh, jah, ik heet Cindy. Toch? En, er was ook geen andere Cindy in de kamer. Toch?
Ik moest een formulier invullen, liet mijn oom de kamer nog zien en ging weer weg. Simpel. Snel. Klaar. Af. Wat een gemak voor zo'n grote stap!

Mijn zoektocht, mijn gezoek, naar een Kamer was eensklaps over. Ik kon het wel uitjubelen. In ieder geval tegen iedereen vertellen. Dat was dan ook wat ik zo'n beetje donderdag en vrijdag heb gedaan. Hoewel ik donderdag een gezellig afscheidsfeestje met mijn klas had, wat het uitgefoeter weer verzachtte. Mij werd verweten dat ik niet heb gestemd. Vandaag kwam ik er achter dat het uitfoeteren terecht was. Er heeft een partij een paar zetels te veel, mijn achting voor die partij is... uh... laag. Dus ja, ik heb spijt gekregen dat ik toch niet gestemd heb.
Om mezelf te trakteren vanwege mijn supervette kamer, en het feit dat ik toch echt het klooster in ga, ben ik vandaag gaan winkelen met een vriendin in Rotterdam. Daar heb ik superdure, supervette, maar vooral superhoge, schoenen met naaldhakken gekocht bij de Zara. Het was nog een heel gezoek naar mijn perfecte JEAJ, IK HEB EEN KAMER, aankoop. Maar dat had ik er uiteraard (!) voor over!