Desolaat

Desolaat betekent troosteloos; failliet. Nu hoor ik je al vragen, wordt dit weer zo'n doemblog met gezeur over examens die niet gehaald worden?
Ik kan niet volop nee zeggen, maar ik kan wel beloven dat deze blog minder erg wordt als die van gisteren. De doemscènarios zijn aardig weggegaan.

Vanmiddag sprak een jongen me op MSN aan. Hij zei dat hij nog altijd zat te wachten tot ik in mijn blog schrijf over het feit dat ik enkele dagen geleden in de regen naar mijn werk moest fietsen. Hij had me toen namelijk gezien, zo legde hij uit. Bij deze, speciaal voor hem.
Het feit dat ik het hier nog niet over gehad heb, is dat mij het weer niet zo veel boeit. Oké, bliksem donder en regen als je naar je werk moet fietsen en het recht boven je zit, is niet zo fijn. Dat kan ik uit ervaring van een drie kwartier durende fietstocht vertellen. Maar een paar spatjes regen maken mijn humeur niet nat. Slechte uitdrukking, maar ik moest er toch iets van maken...
De wolken klaren toch wel weer op. Voor je het weet, sta je weer (tada, daar komt ie!) in het heldere zonlicht.

Nu we het toch over mijn blogtitel hebben. Ik kan begrijpen dat sommigen niet weten waar die titel vandaan komt. Het was ooit een titel van een verhaal dat zo maar in me opwelde. Een verhaal waar ik geluk en onschuld het thema in zou laten worden. Ik zou alle personages naïef maken en vrolijk. Ergens heeft de titel van dat verhaal me altijd wat gedaan. Omdat ik in principe blog omdat ik er lol aan beleef, bedacht ik dat dit een perfecte titel voor mijn blog zou zijn.
Hoe desolaat de wolken boven me ook uitdeinen en maandag, bij de eerste examen, uitbarsten, het zonlicht is altijd onderweg. Voor ik het weet is de examenhel voorbij en straal ik in de zon.

Vanochtend werd ik wakker van mijn moeder. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes, wilde niet dat zij zag dat ik wakker was. Toen zag ik dat ze chocolade op mijn bureau had gelegd. De schat had gehoor gegeven aan mijn noodkreet naar snoep in deze donkere, duistere, en donderende tijden vlak voor de examens. Ik ging nog even een half uurtje slapen, om om half tien op te staan. Het normale ochtendritueel, compleet met een boterhammetje hagelslag, voltrok zich. Daarna ben ik begonnen aan het aantrekken van mijn regenpak om de regen te kunnen trotseren. Duidelijker: Ik ben begonnen met leren om me op mijn examens voor te bereiden. Daar heb ik de ganse dag over gedaan, iets waar ik niet bepaald vrolijk van werd. Gelukkig heb ik me hier en daar afgeleid door te RPGen. Mijn favoriete tijdverspilling (en ja, ik noem het tijdverspilling, geen tijdverdrijf).
Het was al snel half vier. Daar ik moest werken, en niet op mijn werk durf te verschijnen terwijl ik met mijn hoofd nog bij Geschiedenis zit, ben ik nog een uurtje gaan liggen. Daarna heb ik, om de klanten te pesten, shoarma met véél knoflook gegeten. Om de klanten niet te erg af te schrikken heb ik echter wel mijn tandjes gepoetst.

Serveren ging een stuk beter dan gisteren. Mijn voet deed al minder zeer. Er was echter een andere complicatie waardoor ik gemarteld werd, maar die reden zal ik ter bescherming van enkelen (voornamelijk mezelf) voor me houden.

Mijn dag was dus weer, zoals normaal, saai. Als stilte voor de storm. Of als het oog van de orkaan waar - zo men zegt - het windstil is. Desolaat wisselt bij mij vreugde in een hoger tempo dan normaal af. Tja, het moge misschien de examenhel zijn, maar ik houd me toch vast aan de woorden van een vriendin. "Ik vond de tijd voor de examens altijd heel gezellig. Lekker stressen met andere lotgenoten." Straks als ik mijn diploma krijg sta ik toch weer vol op in het heldere zonlicht.