Jiĕ

jiĕ = oudere zus

We weten allemaal dat het soms lastig is om een zusje te hebben. Maar soms is het even zo lastig om een oudere zus te zijn. Zeker als de ouders bedenken dat de oudste wel in het huishouden kan bijspringen, terwijl de jongste jong gehouden wordt.
Ik verdedig hierbij niet de oudste, en ik val ook de jongste niet aan. Elke positie heeft zo zijn voor als nadelen. Het is één van mijn favoriete uitspraken, en tegelijkertijd erger ik me er enorm aan; Elk voordeel HEB zijn nadeel, en elk nadeel HEB zijn voordeel.

Misschien komt het dan nu niet gek over als ik vertel dat deze baaldag alles was wat een baaldag niet hoort te zijn. Hoewel ik dan wel pas om elf uur uit bed kwam, maar ik ben inmiddels niets anders meer gewend, en tot een uur of één heerlijk in de tuin heb gezeten met mijn laptop, werd ik vanaf twee uur aan het werk gezet. Dat houdt in dat ik vrijwillig mee ben gegaan naar de markt. Inkopen doen, gruwelijk lelijke witte badjas met felgroene strepen teruggebracht (nee, die heb ik niet uitgekozen, mijn moeder haalde het in haar grijze hoofd dat ik dat misschien wel leuk zou vinden), om verder te gaan naar de Leen Bakker om spullen terug te brengen. Er was ons namelijk gezegd dat we bij mijn kledingkast apart de planken moesten bestellen. Maar, die rotplanken zaten er dus bij, en nu hadden we er twee paar. Nu ben ik altijd in voor extra ruimte, maar planken scheppen geen extra ruimte, ze nemen alleen onnodig ruimte in beslag als er te veel van zijn. Gelukkig werkt er een bekende bij de Leen Bakker, want we waren eigenlijk te laat om nog te kunnen retourneren. Van de Leen Bakker weer naar de Albert Heijn. Het ironische is dat de AH op steenworpafstand van de markt staat, terwijl voor de Leen Bakker eerst nog even over de snelweg gereden moet worden. Het argument van mijn moeder? Anders ligt het vlees zo lang in de auto! Het is niet bij haar opgekomen dat we eerst het vlees naar huis hadden kunnen brengen, waar we zo'n beetje langs rijden als we van de markt naar de Leen Bakker gaan...

Thuis gekomen kon ik eindelijk weer doen wat ik het liefst doe, nutteloos op internet rondklikken. Nu ja, nutteloos? Het is heel nuttig om te weten dat parkeren bij het Fortis Circus Theater nog geen 12 euro kost. Zeker omdat we er overmorgen heen gaan. Het is ook heel nuttig om te weten dat de bus morgen om half twaalf vertrekt, ik moet een vriendin van het station afhalen. Dus zo nutteloos internet ik helemaal niet hoor, pa! Mijn pa begon namelijk te zeuren dat ik veel te lang op de laptop heb gezeten. Maar voor mij is vier uurtjes met een kleine onderbreking van een uur om te eten, helemaal niet lang. Puh.
Toen alle pottenkijkers weg waren, mijn vader naar zijn nest en mijn moeder naar haar andere nest, maar dan in de vorm van arbeid, kon ik datgene doen wat ik het liefste doe. Schoonmaken! Ik houd van schoonmaken, het heeft zo'n ontspannende werking, en het is zo heerlijk om te zien hoe alles weer lekker schoon wordt.
Grapje.
Ik haat schoonmaken.
Ik deed het alleen onder dwang van mijn moeder.
Bij wijze van.
Maar goed. De toiletpot is weer van restjes bevrijd, de badkamer zo goed als schoon, en de prullenbak in de badkamer stinkt ook niet meer. Dat alles binnen twee uur! Goed hè. Wie zegt dat het lastig is om een oudere zus te zijn?

De sarcasme, de sarcasme, de sarcasme. Maar verder gaat alles goed hier hoor, ik baal er gewoon van dat ik geen baaldag heb kunnen houden...

Thaumaturg

thaumaturg = wonderdoener

Vandaag heb ik aan een klant in het restaurant beweert dat ik een thaumaturg ben. Ik heb gezegd dat ik het weer kan beïnvloeden.
Natuurlijk ben ik geen thaumaturg. Maar soms, op bepaalde dagen, zou ik willen dat ik er wel een was. Dan kon ik het laten regenen als ik dat wilde, de temperatuur bepalen, mensen genezen die ik vind dat ze dat verdienen, en, en dit is de belangrijkste, bepalen wanneer het geschikt komt.

De natuur heeft het namelijk nodig vrouwen er af en toe aan te herinneren dat ze dragers zijn. Wellicht is het mijn eigen schuld. Moet ik maar niet twee blogs achter elkaar maken die over kinderen gaat. Maar om me dan meteen te straffen, gaat wel ver.
Vanwege de maandelijkse pijntjes heb ik vandaag dan ook een baaldag gehouden. Het is niet zo dat ik elke maand zo'n baaldag houd, want meestal heb ik daar niet eens tijd voor. Werk, school, vrienden, vakanties, dat gaat allemaal voor. Maar op zo'n dag als deze, met niets te doen, en enkel het lichtpuntje van werk aan de donkere, saaie tunnel, is perfect geschikt voor een baaldag. Ik sleepte mezelf om elf uur uit bed, at wat, ging douchen, ook al had ik dat gisteravond nog gedaan en ben achter de laptop gekropen, om er niet meer af te komen voordat het tijd was om eten klaar te maken. Mijn sociale contacten op zowel MSN als hyves bijhouden, ging gepaard met een liggende houding. Het grappige is dat zoiets nutteloos niet nutteloos overkomt als ik mezelf van te voren zeg dat ik het verdien.
Om vier uur heb ik me uit mijn bed gesleept, om de wokpan te pakken en er wat kip in te gooien, met wat roerbakgroente. Het schijnt het typische studenteneten te zijn, dus ik oefende alvast en heb het helemaal zelf klaar gemaakt. Met wat aanwijzingen van mijn moeder, uiteraard. Maar die zat achter haar laptop aan de eettafel. Ja, wij gebruiken de eettafel NOOIT als eettafel. Eigenlijk werd het vroeger altijd als decoratie tafel gebruikt, waar planten op konden staan, kranten konden liggen en een fruitschaal zonder fruit kon staan. Ik gebruikte de eettafel soms als bureautafel, om mijn laptop neer te zetten. Sinds mijn moeder een laptop heeft, echter, staat de eettafel dus voor een kwart vol met die enorme laptop. En ja, ik heb geprobeerd de hare in te nemen, maar helaas, ik moest het doen met mijn eigen laptop. Nu ja, het is precies van hetzelfde merk. Alleen dan kleiner. En lengte doet er niet aan toe, toch?

Op mijn werk hoorde ik wat ik wilde horen. Eén van de dochters van mijn baas had ook het teken van de natuur gekregen voorlopig nog geen moeder te worden. Daar kwam ik achter toen ik verbijsterd vroeg waarom ze chocolade at. Ze zei dat dat wel één keer in de maand mocht, vooral vandaag. Ze zei er ook bij dat vrouwen in die periode van de maand veel meer kunnen eten zonder er snel dikker van te worden. Dat had ze in één of ander blad gelezen.
Na dit groene signaal kon ik het dus niet laten mijn baaldag uit te breiden. Toen ik eindelijk klaar was met werk (alweer een uur eerder dan normaal!) vloog ik dus naar huis, om daar eerst een kwartier gezellig te roddelen met een vriendin over de telefoon, en vervolgens mijn laptop op de eettafel die geen eettafel is te zetten. Toen mijn vader te bed ging, en mijn moeder naar haar werk, heb ik het ijs tevoorschijn gehaald. Eerst een magnum. Volgens de reclame zou ik dan alles om me heen vergeten. Wel, ik zag inderdaad het ruimteschip niet, of een kledingwinkel die op het hele assortiment 99 procent korting gaf. Maar ik zag wel mijn beeldscherm nog, en mijn zeurende puberzusje. Hmm, misschien is die reclame toch niet helemaal waar. Daarna kwam er nog een cornetto aan te pas, wat salade, en zelfs snoep. Ach, ik heb toch al gevoelige tanden, wat maakt dat beetje extra suiker dan ook uit? Natuurlijk smaakt eten niet zonder naar iets te kijken. Dus zette ik vier afleveringen van Lost aan. Illigaal, natuurlijk, lekker op internet zien hoe Walt door 'The Others" aan het begin van seizoen twee wordt meegenomen.

Ik heb al besloten morgen weer een baaldag te houden. Morgen kan dat extra goed, gezien ik dan helemaal nergens heen hoef. Ik hoef dan niet van klanten aan te horen dat ik een thaumaturg was. Dit naar aanleiding van het feit dat ik blijkbaar precies in de juiste week naar Barcelona ben geweest. Een week later, en ik zou in Spanje slecht weer hebben gehad. De week dat ik ben geweest was het heerlijk weer, maar was het in Nederland slecht weer. Terwijl de afgelopen week het in Nederland best lekker was. Ik heb het dus precies zo gepland dat ik twee weken mooi weer had, en dat vond die klant toeval en lekker voor me. Waarop ik natuurlijk zei dat het helemaal geen toeval was, omdat ik daar voor had gezorgd. Ik heb gewoon het weer beïnvloed. Of ik ervoor kon zorgen dat het weer volgende week mooi was in Frankrijk? Natuurlijk kon ik dat, laat dat maar aan mij over. Ik ben niet voor niets een thaumaturg!

Zhàopiàn

zhàopiàn = baby foto's

Mensen hebben herinneringen nodig, zodat ze soms terug kunnen kijken op hun leven. Op die manier kunnen ze beter inzien wat ze hebben bereikt, waar ze heen willen, wat ze achter hen hebben gelaten. Nostalgie met een vleugje egoïsme. Een goede vorm van egoïsme, het soort van denken aan jezelf. Als iedereen aan zichzelf denkt, wordt er immers aan iedereen gedacht. En af en toe wordt er zo ver teruggekeken naar waar het allemaal begon. Naar de baby foto's.

Uiteraard zijn er van mij geen baby foto's. Dat deel van mijn leven is totaal verloren gegaan qua bewaring. Geen foto's van de bevalling, geen herinneringen of filmpjes van de eerste stap. Maakt mij dat minder compleet? Misschien. Maakt mij dat zielig? Absoluut niet.
Het zal een leugen zijn als ik nu zeg dat ik niet nostalgisch ben. Als ik zelf ooit kinderen zou krijgen, zou ik vanaf het begin een dagboekje bijhouden, die het kind in kwestie later krijgt. Het feit dat ik dagelijks blog is al een bewijs van mijn nostalgie. Maar ik laat ook los. Zo laat ik een huis waar ik zestien jaar gewoond heb redelijk met gemak los.

Vandaag ben ik heerlijk in mijn kamer bezig geweest. Ik houd ervan het langzaam te zien groeien tot een leefbare ruimte. Het was een grote klus om de kledingkast, driedeurs (!) met één spiegeldeur (!), in elkaar te zetten, en ik heb gevloekt toen bij het schuiven van mijn bed ik scheef ging, en één punt IN de muur schoof. Niet dat de punt er bij mijn buurman weer uit kwam, maar het behang was wel beschadigd en er kwam een beetje gips vanaf. Gelukkig kon ik er voor zorgen dat er weinig van te zien was, door het bed er klem tegen aan te schuiven. Maar zodra ik een beetje behanglijmsel kan bemachtigen, zal ik dat weer plakken, want dit is geen gezicht.
Het was ook heerlijk mijn bureau in elkaar te zetten. Nu hebben we eindelijk genoeg tafelruimte om spullen op neer te zetten. En de lamp ophangen was ook een feestje, dat maakt het toch, ja, minder kaal. Gezelliger...

We hebben er wel gewoon vier uur werk aan gehad. Dat was dan wat minder. Die kast, die megakast, waar hopelijk (!) al mijn kleren in gaan passen, was echt wel meer werk dan ik had verwacht. Mijn vader niet, die had het verwacht. Al met al waren we weer om half vier thuis. Toen kon ik het niet laten een siësta te houden, dat krijg je ervan als je een week naar Spanje bent geweest, om vervolgens vrolijk naar het restaurant te hollen. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar ik was echt vrolijk. Nu ja, meer opgewekt. Ik had een permanente glimlach op mijn gezicht, en was zelfs op het laatst niet moe. Misschien dat dat komt omdat ik een uurtje eerder weg werd gestuurd, wegens te weinig klanten.

Thuis gekomen heb ik heerlijk gezondigd. Ben en Jerry's ijs, hmm. Chocolade slecht voor je huid? Ach wat, puisten verdwijnen. Dat is het niet waard om het NIET te eten. Thee erbij, heerlijk warm en koud door elkaar eten en drinken. Bestaat er iets beters op deze wereld? O ja, natuurlijk, bloggen. Want ik kan het ontkennen tot ik groen zie, maar ik vind het heerlijk om te bloggen, het is een goede dagsluiting. Of opening, zoals de blog van gisteren. Hehe.

Schelm

schelm = deugniet

Toen mijn ouders mij uit China kwamen halen, filmde mijn vader dit. Niet met digitale camera, kom op, dat is zó eenëntwintigste eeuw. Nee, met een bandje, die hij dan kon omdraaien als deze vol zat. Een jaar terug hebben wij, mijn vader en ik, van deze beelden een filmpje gemaakt. Met als titel, jawel, Zhu Hong wordt Cindy. Als ik die vertederende beelden zie, van mezelf als rondwaggelende schelm, kan ik haast niet geloven dat dat pas zestien jaar geleden is. Ik heb het gevoel dat ik er al een heel leven op heb zitten. Net zoals ik niet kan geloven dat het pas zes jaar geleden is dat wij onze eerste dvd speler kochten, en die een jaar lang slechts sporadisch gebruikt hebben. Er werden nog volop video’s gedraaid.

De tijd gaat voort, en zo ook de techniek. Vandaag zijn twee gebeurtenissen daar tekenend voor.

Wat de eerste betreft, na lange tijd, twee weken, ben ik eindelijk weer op mijn kamer geweest.
Het bed was eindelijk opgemaakt, en ik moet zeggen dat ik het stiekem heel erg mooi vind. We hebben het bureau uit mijn oude kamer in mijn kloosterkamer gepropt. Met gepropt bedoel ik ook letterlijk gepropt. Jemig, je moet verhuizen, dan pas zie je in hoeveel zooi je eigenlijk hebt. Ik krijg koudwatervrees als ik zie hoe vol mijn kamer zit. Angstig dat niet alles er in gaat passen.
Het scheen heel stil te zijn in het Klooster op mijn afdeling. Maar op het laatste moment kwam er een huisgenoot uit de douche (wel aangekleed hoor!). Helaas was ik zijn naam vergeten. Het was ook pas de eerste keer dat ik hem weer zag na mijn hospiteeravond. Niet goed zijn in namen onthouden plus mijn best doen om de kamer te bemachtigen, geeft de naam totaal vergeten zijn. Maar dat betekent niet dat ik hem niet aan kon spreken. Dus zei ik hoi. Nee, ik zei niet hey daar huisgenoot van me waarvan ik de naam alweer vergeten ben. Terwijl ik met Tim praatte (laten we mijn naamloze huisgenoot voor het gemak een naam geven) vroeg ik direct even of hij wist waar het sleuteltje was die nodig is om de post te pakken. Tim zei dat iemand hem had meegenomen. Laat nu net al mijn huisgenoten behalve hij op vakantie zijn. Hij zei ook dat hij daar zelf ook pas gisteren achterkwam.
Geen goed nieuws. Ik verwachtte eigenlijk een brief van de universiteit. Maar goed, dan maar wachten totdat degene met het sleuteltje terug is.

Op de terugreis vanuit mijn kamer zijn mijn moeder en ik nog even bij Ikea geweest. Daar heb ik een veels te dure sprei na een veels te lange wachtrij geretouneerd. Voor het geld van de sprei heb ik een badjas gekocht na veels te lang in de rij voor de kassa te hebben gestaan. Ik weet namelijk van mezelf dat ik eerst een half uur voor de kast sta, voordat ik iets aantrek. En dan kan ik dus straks niet meer vanuit de douche met enkel een zwart hemd aan doen. Ik was niet voor niets blij dat Tim wel kleren aan had toen hij uit de douche kawm.
Na Ikea was mijn marteling nog niet over. Goed, ik heb gisteren al toegegeven dat ik shopverslaafde ben. Maar dat shoppen gaat dan over kleding, en voornamelijk kleding met te gekke kortingen. Niet over de dagelijkse, in ons geval wekelijkse, boodschappen. Maar om mijn moeder te helpen ben ik toch vrijwillig (!) meegegaan.

Eindelijk mocht ik weer werken. Tijdens het werken merkte ik dat ik dat het meest had gemist die dagen dat ik in Barcelona zat. Het leek een eeuwigheid geleden dat ik in het restaurantje heb rondgeparadeerd. Glimlachend naar schelms zoals ik er vroeger één was. Goh, het moederinstinct slaat bij mij wel vroeg toe, niet?
Na het werk was een dubbele aflevering van Lost precies wat ik nodig had. Noem me gestoord, maar die Ben geeft me de kriebels. Zelfs, of juist vooral, zijn jongere versie.

Bij het maken van deze blog, of eerlijk gezegd dáárvoor, stuitte ik op de tweede. Vooruitgaande techniek. Ja, het is geweldig dat internet niet meer iets onmogelijk is, wat enkel rijke of computergekken hebben. Dat ik niet meer juich als de downloadsnelheid 15 mb per uur is, of dat de computer niet meer een zelfingebouwde teller heeft staan, die precies bijhoudt hoeveel mb welke bewoner heeft gebruikt. Ik kan me tijden herinneren dat mijn vader me dus mooi voor mijn gebruikte hoeveelheid liet betalen. Volgens mij kreeg ik een maximum, en elke kilobyte die daar boven ging, moest ik dokken.
Maar, internet mag dan wel groter en beter geworden zijn, toch is het nog niet briljant. Zeker niet toen ik er dus zo’n beetje NET achterkwam dat onze eruit ligt. Ik heb geen internet. En dat is niet de eerste keer. Nu wil ik ook weer niet beweren dat ik nooit internet heb, goh, dat was één van mijn verslavingen. Maar sporadisch weet ons draadloos internet het altijd te begeven. Omdat ik redelijk zeker was dat morgenochtend het internet het weer zou doen, heb ik toch deze blog geschreven.

Ik kan nu moeilijk afsluiten met: Nog eventjes geduld dus, ik zet deze blog zo spoedig mogelijk online! Want op het moment dat je deze zin leest, staat deze blog al online. Dat zou zelfs voor mij een te belachelijke afsluiting zijn. Volgens mijn zusje zeg ik namelijk nog wel eens, heel vaak, iets idioot. Ik vraag me vaak genoeg af wanneer zij van vertederde, lieve schelm tot een puberende bromvlieg is geworden. Misschien moet ik straks toch even die dvd Zhu Hong wordt Cindy opzoeken. Alvast kijken hoe mijn toekomstige dochter eruit zal zien. Want, zo lang die dochter een jaar of tien, twintig, dertig, op zich laat wachten, moet ik toch iets hebben om door vertederd te worden. En wat is er dan beter dan kijken naar de schelm in mezelf?

Yīshēng

yīshēng = dokter

Soms vraag ik me af waar dokters helemaal nodig voor zijn. Zeker zoveel. Zelf ga ik het liefst zo weinig mogelijk naar de dokter, ik haat het idee dat ik dan openlijk beken dat ik iets heb. Ik wil ook eigenlijk liever niet weten als ik iets heb. De stijve gedachte dat wanneer je weet dat je iets hebt alles minder goed gaat komt bij mij meer dan eens op. Maar laat ik maar niet te veel afgeven op ons medische wereldje, ik weet heel toevallig dat hier nog wel eens een co-assistente zit, die mijn blogjes leest...

Voor lui zijn hoef ik tenminste niet naar de dokter. Dat ben ik al mijn hele leven. Het was dan ook geen wonder voor me dat ik om negen uur uit bed werd gehaald om instructies te krijgen van mijn moeder die samen met mijn zusje en nichtje naar de dierentuin zou gaan, me pas om half elf weer wakker te vinden. En zelfs toen wilde ik liever in bed blijven, maar ik hield het eigenlijk niet meer uit. Dagen voelen soms zo nutteloos, ik kan serieus niet wachten totdat de uni van start gaat. Om de nutteloosheid erin te houden heb ik een brunchje voor mezelf gemaakt. Compleet met geklopte ei, noedels en thee. Dit is uiteraard lui, omdat ik geen zin had twee keer wat klaar te maken. Terwijl het brood nog ontdooide, de noedels nog in het hete water trokken, en het ei in de koekenpan waar ik veel te veel boter in had gedaan (hopelijk kon dat ei zwemmen) ben ik achter de computer gedoken, waar ik heb geMSNt of mijn leven er van af hangt. Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik verslaafd ben aan MSN? Een verslaving hef je op door een andere verslaving, maar helaas ben ik niet meer vijf stappen van drie Zara's, twee Mango's en een Topshop verwijderd, zoals vorige week in Barcelona. Dus mijn shopverslaving kan mijn MSN verslaving niet opheffen. Ik weet soms niet wat erger is, maar ik weet wel degelijk dat MSNen voor mijn bankrekening beter is. Misschien dat die het daarom normaal gesproken ook wint.

De MSN verslaving moest wel even leiden, ik had nog een rijles. En deze les was historisch. De eerste keer sinds tijden dat ik de motor maar 1 (één) (!) keer heb laten afslaan. Wauw. Ik ben een geboren rijder. De volgende keer laat ik de motor niet meer afslaan. Je snapt vast wel dat ik nu sarcastisch tegen mezelf ben. Welke idioot laat bij rijles vijftien nog gemiddeld twee keer zijn motor afslaan. Als ik smiley's in mijn blogs zou zetten, zou er hier eentje komen te staan die zijn ogen rolt.
Daarna maakte ik nog even een gedichtje voor mijn geliefde hoofdredactrice. En nee, ik had geen inspiratie. En ja, ik ben tevreden over het eindresultaat. Uiteraard moest ik toen een andere verslaving stillen. Roddelen. Met een vriendin. Goh. We hebben dat uurtje kletsen denk ik wel gehaald. Mijn hart weer opengehaald, was ik zo waar vrijwillig bereid het eten alvast klaar te zetten. Macaroni. Niet bepaald mijn lievelingseten, maar ook geen eten waar ik in zou spugen. Het is niet zo lang geleden dat macaroni wel tot mijn levelingseten behoorde, maar jah, met de jaren veranderd je smaak.
Na het eten ben ik nog even achter de laptop verdwenen, om uiteindelijk naar mijn kamer te verdwijnen. Daar heb ik de televisie aangezet en genoten van New York Minute. Tja, stiekem zijn de Olsen twins best wel vet, zeker toen ze nog in hun tienerjaren zaten. Ik kan me ook stiekem nog herinneren dat ze in zo'n komedie serie zaten waar ze in speelden vanaf dat ze geboren waren. Maar ik zou je niet kunnen zeggen hoe die serie heette. Ik vond het altijd wel leuk, dat weet ik wel.

Ach, als dokters verslavingen konden genezen, zal ik mijn mening wellicht een beetje wijzigen. Shoppen, MSNen, roddelen en bloggen, nemen veel tijd, en in het ergste geval geld, in beslag. Maar stiekem, heel stiekem, wil ik helemaal niet van die verslavingen worden genezen. Dus zou ik ook dan zo veel mogelijk bij de dokter uit de buurt blijven.

Clignoteur

clignoteur = knipperlicht aan auto als richtingaanwijzer

Soms, als ik in totale verstandsverbijstering ben, heb ik nog wel eens de nijging om mijn vinger uit te steken als ik van richting wijzig. Nee, ik zit dan niet op een tweewieler, waar er negen miljoen van zijn in Beijing, als ik Katie moet geloven. Ik loop gewoon. Ik loop, en moet een straat in, maar steek mijn vinger uit.
Sukkel.
Toch kan een richtingaanwijzer zeer handig zijn. Een soort clignoteur, maar dan op mijn rug. Of wat dacht je van een clignoteur op een glazen bol? En laten we er dan direct een tijdmachine bij fantaseren, om sneller op de plaats van bestemming te zijn. Ja, anderen aangeven welke richting je in je leven op gaat, dat zou meesterlijk zijn. Stiekem is bloggen ook een soort aparte clignoteur. Wellicht zal de wereld saai zijn als je weet welke richting men in slaat, het is een gedeelte van je gedachtes die je aan mensen bloot stelt. Maar wat nu als dit averechts uitpakt, en men elkaar beter begrijpt?

Vandaag werd ik om half negen al wakker, en moest ik er om kwart over negen uit. Nee, mam, ik wil niet naar die stinkmarkt. Niet dat de markt stinkt, maar de paarden die erover heen walsen... Wel, ik zal maar niet in details gaan, voor het geval een knollenliefhebber dit leest. Daarna heb ik nog even tot een uur of twaalf gedommeld. En dat is het heerlijkste wat er op deze aardkloof bestaat. Zeker als je toch niets te doen hebt.
Vervolgens lekker noedels gegeten, om tot de conclusie te komen dat die hele markt maar tot twaalf uur duurde en mijn moeder en zusje al weer voor de stoep stonden. Daarna moesten opa en oma opgezocht worden. Afijn, ik vind het best altijd wel gezellig, dus besloot ik maar mee te gaan naar de oudere versies van mijn moeder. Een koekje is een zeer verlokkend middel, en één van de redenen dat ik heb toegezegd. Nee hoor, nu bazel ik, ik vind het serieus een prettige plicht af en toe mijn grootouders op te zoeken.
Het was dan weer wel jammer dat we dat hele eind moesten lopen. Het dorp, de kampong (jaja, zie enkele blogs terug), was overal afgesloten om razende racende tweewielers te plezieren. Ik had er nog op gelet, maar zij staken hun vingers niet uit als ze met iets wat op honderd kilometer per uur leek een bocht door sjeesten. Wielrennen heeft blijkbaar andere regels. Afijn, eenmaal weer fijn thuis was lekker MSNen precies wat ik nodig had. Ik had er dan wel niet op gerekend dat mijn moeder, die net een laptop heeft, per se wilde weten hoe MSN werkt, zodat ze me op die manier kan bereiken als ik dan op kamers ben. Toegegeven, het was lachen toen we de cam aanzetten, terwijl we tegenover elkaar met onze laptop aan de tafel zaten. Dat was echt te dom voor woorden, zeker toen we er maar direct een videogesprek van maakten. Dat is echt het ultieme gevoel van een elektronische echo.

Verder heb ik genoten van Poseidon's kracht. Nu ja, het is natuurlijk wel de goden verzoeken als je een boot noemt naar de grote Griekse watergod. Al moet ik zeggen dat de film wel redelijk was, hij haalt het niet bij Titanic. Maar jah, niemand haalt het bij Leonardo di Caprio, en het feit dat ze mijn favoriete personage, Elena, dood lieten gaan was nu ook niet bepaald goed voor mijn objectiviteit.
Ach, ik zal maar ophouden met bazelen. Straks wil ik nog exact weten wie deze blogs bekijken ook. Alhoewel ik het helemaal niet erg zou vinden als er enkele reacties achtergelaten worden, als soortement clignoteur der volgers van mijn blog...

Lăoshī

lăoshī = leraren

In het leven valt er veel te leren. Leven zelf is al een leerproces op zich. Ademen, eten, drinken, denken, praten, alles is geleerd. Soms door instincten, negen van de tien keer door voorbeelden. Leraren.
Maar toch komt iedereen op een moment waarop afgevraagd wordt wat leren voor zin heeft. Of het niet beter is om een autodidact te zijn. Leren over de verkeerde, oninteressante dingen, waarvan je gewoon niet weet of je het ooit ga gebruiken lijkt tijdverspilling. Het leven is toch al te kort?
Wellicht. Maar leren is een mooi proces, het is zuiver en verfrissend. Dat schijnt men soms te vergeten.
Toegegeven, ik vergeet het ook. Ik geniet van de zomer. Toch heb ik elke vakantie opnieuw stiekem zin om terug naar school te gaan. Dit keer helemaal, omdat 'teruggaan' niet de juiste benaming is. Dit keer is het daadwerkelijk een stap vooruit. Alsof mij gegund is opnieuw te leren lopen.

Leren met geld om te gaan is een essentiele vaardigheid voor een aanstaande eerstejaars uitwonende studente. Het was dan ook om die reden dat ik de ochtend voor mijn gevoel nuttig heb gebruikt. Aan de hand van internetbankieren, ib groep en een sheetje die mijn geliefde vader al eerder voor me had gemaakt heb ik mijn toekomstige leefbalans opgemaakt. Wat ik verwacht elke maand uit te geven en wat ik hopelijk elke moment binnen krijg. Het viel nog niet mee, en ik heb er dus aardig veel tijd ingestoken. Door alleen er al naar te kijken besefte ik dat ik niet elke dag naar de Zara kan gaan (kijken is bij mij helaas ALTIJD kopen), of elke dag noedels kan eten (onnodige duurheid) en zelfs niet elke dag nieuwe kleren aan kan doen (wassen gaat af van de tijd die besteed kan worden aan werken).
Uiteraard plaatste ik wat ik geleerd had van mijn geliefde Excel, ik heb zo het idee dat Excel en ik straks twee handen op één buik gaan worden, al snel in het verdoemhoekje. Kan ik er wat aan doen dat ik lid wil worden van de studievereniging? Kan ik er wat aan doen dat ik de introductiekamp van mijn toekomstige studievereniging niet wil missen? En ik kan er al helemaal niets aan doen dat ik boeken moet hebben voor mijn studie.
Alhoewel, ik kan natuurlijk ook altijd NIET gaan studeren, maar zoals ik al zei, leren is iets unieks. En kunnen leren is benijdingswaardig. Al wordt dit door mij bijna nooit zo gezien.

Ook toen ik 's middags bij de Leen Bakker stond dacht ik er even niet aan dat ik straks geen cent kan sparen, omdat ik precies rond kom als ik niet spaar. Ik moet nu eenmaal mijn uitzet toch ook helemaal in orde krijgen. Dat is een noodzakelijk kwaad. Tja, ik kan ook altijd thuis blijven, maar zelfstandigheid is ook een prachtig leerproces! En op kamers gaan is de beste leraar.
Eenmaal weer thuis kon ik aardappels gaan schillen, me vervelen achter de televisie, bloemkool met aardappels eten (nee, geen witte rijst en sambalbij), en als klap op de vuurpijl mijn opa en oma bezoeken. De computer van mijn opa had weer besloten dat hij het niet aan kon, en helaas is mijn moderne opa niet zó modern als mijn vader, dus kon die het klusje klaren. Nog wat Barcelona-herinneringen opgehaald, om vervolgens terug naar huis te vliegen. 90210 begon al weer bijna. Heerlijk om een leuk en lief personage gestoord te zien worden van verliefdheid, en dan bedoel ik ook daadwerkelijk krankzinnig, dat laat de keerzijde van liefde mooi zien. Alhoewel ik moet zeggen dat Blair ook redelijk krankzinnig is als het om Yale gaat. Helaas vind ik die krankzinnigheid maar al te leuk om naar te kijken.

Ja, Blair heeft door dat leren speciaal is, op haar eigen gefreakte manier weliswaar, maar dat boeit niet. Volgende week over een maand mag ik weer. Misschien dat ik over twee maanden weet hoe ik in vredesnaam lăoshī moet uitspreken...

Derven

derven = missen

Het is een zwart gat waar iedereen door moet voordat er een grote splitsing komt in je leven. Bij mij valt dit zwarte gat samen met een gemis. Ik kan niet ontkennen dat ik bepaalde aspecten uit mijn 'oude' leven zal derven. Uiteraard praat ik nu over voor de hand liggende ontwikkelingen in mijn leven. Nieuwe studie, nieuwe stad waar ik in moet burgeren, nieuwe huisgenoten. Niet meer lekker door mama verwend worden die zo'n beetje alles doet. Kortom zelfstandig worden. Nu kan ik óók niet ontkennen dat het me bevalt. Ik heb afgelopen week een goed idee gekregen hoe het zal worden. Afgelopen week was ik namelijk met een vriendin, voor het eerst zonder ouders, naar Barcelona gegaan. Daar moesten wij vrij veel, oftewel gewoon ALLES, zelf regelen. Nu ja, dat is misschien iets overdreven. We hoefden maar met onze vingers te knipperen of er schoot een ober naar voren, verlangend om ons te bedienen zodat hij weer wat geld binnen zou krijgen. Ook was het ontbijt hemels. Niets hoeven doen, niet afwassen, niet klaarmaken, alleen eten. Heerlijk.

Ja, de vakantie is me bevallen. En goed ook. Ik was er serieus echt aan toe. Tijdens die heerlijke week, eigenlijk vijfeneenhalve dag, maar een week klinkt langer, heb ik me nergens over gestresst. Dat liet ik wel aan mijn vriendin over. Ik houd sowieso niet van de leiding nemen, en mijn vriendin geloof ik wel, dus ik liet haar maar al te graag begaan. Zelfs als ik liep kon ik enkel maar genieten. Lekker omhoog kijken naar de prachtige gebouwen. Ja, Barcelona is heel anders dan Nederland. Er zijn geen stinkweilanden met melkproducerende koeien die je dronken kunt voeren door ze appels te geven. Nee. Barcelona bruist, en het bruiste voor mij. Dat gevoel kreeg ik er in ieder geval bij.

Helaas waren er dan weer wel een paar op klompen lopende boeren in Spanje. Het stikte van de Hollanders. Ik kreeg vaak het idee dat de helft van ons hotel Nederlands was. Ja, ik mag dat zeggen. Al zie ik er niet heel Hollands uit, zou dat wellicht te maken hebben met het feit dat ik spleetogen heb, en niet bepaald blonde haren en blauwe ogen?, ik voel me wel Hollands, dus ik mag mijn landgenoten licht bespotten. Dus. Maar stiekem was het niet erg dat er zoveel lompe boeren waren. Het heeft toch wat om Nederlands te horen. Ik sprong haast op toen ik, weer terug op Schiphol, een dame met een accent Hollands door een luidspreker hoorde praten. Nu had ik redelijk Spaans geleerd (Hola, Adios, Si, Grazias en natuurlijk het belangrijkste woord Rebajas, wat Uitverkoop betekent), maar nu moet ik toch bekennen dat mijn Nederlands nét iets beter is. Maar een klein beetje hoor!

Vandaag werd ik heerlijk om negen uur wakker, niet heerlijk dus, ik was doodop en had me voorgenomen om tot minstens één uur te blijven slapen. Om direct geconfronteerd te worden door mijn afgenomen vrijheid. Ik moest thee koken. Zelf. De derving werd nog groter toen ik erachter kwam dat er geen gigantisch ontbijt met alles erop, eraan en zelfs eronder, was waar ik me mee vol kon eten gezien ik het constant als brunch gebruikte. Uiteindelijk heb ik niet gegeten, één nul voor Spanje.
Daarna heb ik heerlijk wat opgenomen flutseries gekeken. Met een heel knappe nieuwe acteur in 90210, dat dan weer net wel. Om vervolgens verder te vliegen, figuurlijk dit keer, helaas, naar mijn rij-instructeur.

Nu kan ik wel doen alsof ik Barcelona heel erg derf (Echt wel!), ik moet bekennen dat, toen we op de terugreis over Nederland vlogen, dat kleine pokkeland waar we in twee seconden over heen kunnen vliegen, ik het begreep. Ik begreep waarom buitenlanders ons landje uniek vinden. Nergens zie je van die grote uitgestrekte, RECHTE, velden, met hier en daar een molentje. Het was voor mij de eerste, unieke, keer dat ik echt bij mij zelf dacht: Wow, stiekem, heel stiekem, is Nederland ook wel een erg mooi land. Die gedachte schoof ik uiteraard snel weer naar beneden, maar het blijft er zitten. Stiekem is ons land zo erg nog niet. Zeker als de zon stralend schijnt, zoals het vandaag deed, het niet regent, zoals het vandaag deed, en ik iedereen kan verstaan, wat ik vandaag niet deed gezien mijn Spaans gigantisch veel beter is. Ja, stiekem is Home toch echt Sweet home, en derf ik mijn landje een heel klein beetje. Maar niet zo erg als Barcelona! En nooit zo erg als China, waar ik met mijn blauwe ogen en blonde haren echt niet opval.
Of ik straks ook heel stiekem, al is het maar een klein beetje, mijn thuis bij mijn ouders ga derven? Zeer waarschijnlijk. Maar lang niet zo erg als dat ik bloggen heb gemist tijdens mijn maandje afwezigheid!