Huíguó

Huíguó = terug naar het land van herkomst

Vandaag kreeg ik van een vriendin die ik al een tijd niet had gesproken een wijze les. Na haar eerst voor gek verklaard te hebben dat ze me veel plezier wenste met leren, zei ze: "Altijd positief denken eh!" Ik besloot haar advies te volgen.

Lezend over miljoenen mannen die hun leven riskeerden voor hun vaderland in de één na de andere nutteloze oorlog werd dat positief denken echter al snel de mond gesnoerd. Terwijl ik aan het hoofdstukje De Eerste Wereldoorlog begon, zag ik steeds beelden voor me van de film Pearl Harbor. Rafe streed voor zijn vaderland, stak de zee over, om zonder zijn beste vriend Danny (Josh Hartnett met zéér sexy legerketting en sixpack) terug te keren naar de VS. De Vijf Sterren film maakte de eerste keer dat ik hem zag al indruk op me. Toen kon ik het einde niet zien, de snoobs van Hart van Nederland onderbraken de film en ik had de leeftijd waarop ik het niet kon maken later dan 11 uur te gaan slapen, maar ik onthield dat ik die film ooit zou afkijken, wat ik ook heb gedaan, meer dan één keer.

In mijn leven ligt de term 'land van herkomst' wat moeilijker. China en Nederland strijden in mijn hoofd luidruchtig tegen elkaar. Meestal wint het oranje, maar vaak genoeg steekt het Bloeiend Middelpunt de kop op. Niet voor niets werk ik in een Chinees Restaurant, drink ik minimaal één keer per dag Chinese thee (vandaag vijf kopjes, maar bij het leren hóórt gewoon thee), en ga ik straks Sinologie in Leiden studeren.

En...

Ik ben er trots op niet te kunnen kiezen tussen Holland en China.

Vanochtend waren er meerdere moeilijke keuzes. Wel of niet bij mijn eerste wekker om 8 uur al op staan, wel of niet naar school gaan, wel of niet ook de tweede facultatieve les volgen. Op de eerste twee keuzes heb ik 'wel' aangevinkt, de laatste 'niet'. Deze drie multiplegok vragen bleken makkelijker te zijn dan mijn Economie leraar voor me in petto had. Van de acht multiplegok vragen had ik er één goed. Tot zo ver mijn voorbereiding voor Economie.

Wel, dat is ook niet zo raar, ik ben dan wel echt begonnen met leren, maar ik lees tot nu toe slechts over verderf, het Rode Kruis, de Boze wereld tegen kwetsbare onschuldigen... Voor elke dag heb ik een doel gesteld. Vandaag was dat: "Lees het boek Ten Oorlog uit." Nadat ik een doelstelling heb bereikt rest er geen tijd meer voor Economie (nu ja, meer geen zin).

Op de fiets terug naar huis fantaseerde ik lustig op het begin van mijn nieuwe en het einde van mijn oude leven los. Nog maar een paar weken, het komt steeds dichterbij. De gekochte verjaardagskaart was inmiddels geschreven en had ik, na hem bijna vergeten te zijn, vanochtend in mijn tas gedaan. Na een klein omweggetje om een brievenbus tegen te komen heb ik de kaart in dat vingerafbijtende monster geduwd (vroeger werd altijd door de juffrouws gezegd dat brievenbussen bijten, zodat niet alle kinderen met hun vingers erin zaten).

Onder het genot van een bakje Noedels (há, nog meer China) pinkte ik een traantje weg toen de ter adoptie afgestane Paige haar dode moeder omhelsde na nog maar net ontsnapt te zijn aan de Bron van het Kwade. Op de een of andere manier doen dit soort scènes me altijd wat.

Toen ben ik begonnen aan mijn leerwerk. Nog een paar weken zo doorgaan en het wordt een ritueel. Helaas heb ik niet nog een paar weken, maar sssh, het is soms handig in de examenontkenfase te verkeren. Af en toe droomde ik weg. Dan vond ik mezelf opeens in de armen van Josh die op het punt stond de übergeheime missie te voltrekken, en liet ik hem plechtig beloven dat hij terug zal keren naar zijn land. Naar mij.