Kampong

kampong = dorp; wijk

Hoewel ik niet in een prototype kampong woon waar je bij de bakker roddels hoor over je buurvrouw, kan ik wel zeggen dat mijn woonplaats geen stad is. Gebeurtenissen worden redelijk snel doorverteld, oude dorpelingen kennen elkaar veelal en op zondag staan steevast de straten bordevol van de zwarte kousen. Ik doe er zelf ook aan mee. Zeker sinds ik in een restaurant werk, vind ik het heerlijk om met vaste klanten te praten over wat er zoal in het dorp gaande is.
Meestal gaat het over anderen, maar vandaag had ik een redelijk interessant weetje.

Ik werd vandaag om kwart voor negen wakker gemaakt door de stem van mijn moeder. Vanaf de trap, dwars door mijn dichte kamerdeur, begon ze al met praten. Ratelend kwam ze mijn kamer binnen, zodat ik me, met mijn slapende kop, goed moest concentreren om te begrijpen wat ze vertelde.
Of ik gisteren in Hart van Nederland nog had gezien over dat bedrijf dat in Dordrecht afgefikt was.
Nee, niet gezien, ja, wel in een voorstukje van dat SBS 6 nieuws gezien.
Het was het bedrijf waar mijn vader werkt. Of ik inmiddels werkte moet zeggen weet niemand. Mijn moeder ratelde dat ze er met mijn vader nu heen zou gaan. Schijnbaar wilde mijn vader er heel graag een kijkje nemen en wilde hij ook kijken of hij nog collega's zou zien die antwoorden hadden.
Met mijn half slapende kop drong het echter nog niet helemaal tot me door.
Toen ik om kwart over negen mijn wakker uit sloeg begreep ik het pas. Mijn vaders werk was afgebrand! Dat is weer eens wat anders dan een afgefikte school wensen. Ik ging mijn ochtendritueel af, ditmaal zonder het prettige gepraat van een van mijn ouders, om daarna al mijn vrienden te smsen dat mijn vaders werk was afgefikt. Toen ben ik begonnen aan leerwerk, examens gaan gewoon door, om rond twaalven naar beneden te gaan.

Mijn ouders waren inmiddels geluidloos, hoewel ze zelf beweerden dat ze hoi naar boven hadden geroepen, thuis gekomen. Ik werd nog door mijn vader geroepen die een foto had gemaakt. Het leek wel alsof er een bom was ontplofd in dat gebouw. Het was precies zoals onze schooldirecteur had gevreesd dat onze school na koldernacht eruit zou zien. Een net niet geslaagde krater.
De middag heb ik ook gesleten door huiswerk te maken. Om om zes uur naar mijn werk te gaan. Daar ging mijn tong los en vertelde ik tegen collega's als een echte kamponginwoner. Ook een handjevol vaste klanten kregen het te horen. Ze reageerden allemaal verbaasd, doch ingetogen. Wat me niet verbaasde, het is geen wereldschokkend nieuws. Maar het is beter om over te bloggen dan mijn kopje chinese tomaten cup a soup terwijl ik zag hoe de Muzen gevangen werden door Zwarte Magiërs. Dat moet je met me eens zijn.

Hoe dan ook. Na het werk heb ik nog een heel klein stukje van een film gekeken, waar ik niets van snapte. Mogelijk omdat de film al een half uurtje bezig was. Daarna heb ik een zeer kort verhaal, van minder dan driehonderd woorden, ik wist niet eens dat dat mogelijk was, gemaakt. Vervolgens heb ik het nog met een vriendin over goede boeken die ze echt nog moest lezen gehad, om zelf tot de conclusie te komen dat ik zeker een kwart van de boeken op mijn boekenplank nog niet of nog niet helemaal gelezen heb. Oeps. Misschien toch weer elke dag op zijn minst een hoofdstukje lezen. Best triest eigenlijk dat ik me eraan moet herinneren dat ik van lezen houd. Misschien, heel misschien kan ik beter een prototype kamponginwoner spelen, die alle verhalen niet door letters maar door trillingen te weten komt.