Shénme shēngyīn?

Shénme shēngyīn? = Wat was dat geluid?

Aangezien het vandaag heel erg lekker weer was, waar ik niets noppes nada niet van gemerkt heb, stond mijn raam tijdens mijn examenleerpauzes open. Voor degene die het nog niet wisten, ik woon in een dijkhuis. Voor ons huis loopt een weg die druk wordt bereden door van die vierkante dingen die op wielen rijden. Hard rijden. Hard klinken. Zeker in mijn kamer. Mijn raam zit boven die weg. Daarom doe ik mijn raam alleen open tijdens de pauzes, niet terwijl ik aan het leren ben. Het geluid van rijdende auto's is namelijk storende dan een radio opzetten. En als ik leer wil ik het liefst zelfs geen radio aan, dus dan snap je dat ik het raam pertinent dicht doe. En de gemeente op mijn blote knieën dank dat ze een jaar of vijf geleden dubbel glas hebben aangeboden aan ons rijtje huizen.

Ik was best vroeg wakker, maar had direct hoofdpijn. Iets zei me dat ik slecht had geslapen. Ik heb geen idee waarom. Ik ontbeet, keek tegelijk tv en heb mijn tanden gepoetst. Daarna heb ik mijn kamer opgeruimd, mijn mail gecheckt en MSN gestart, om me voor te bereiden op mijn tijdverspilling van vandaag. Leren. Ja, ik zeg tijdverspilling, er is niets zo saai dan leren. Net zoals het lijkt alsof er niets zo nutteloos is als leren.
Al gauw zat ik met mijn hoofd in mijn handen te schudden. Waarom wil normalcdf nou nooit het antwoord geven dat ik wil. Waarom klopt mijn differiëntiale vergelijking niet met het antwoordenboekje?
Gelukkig was het al snel twaalf uur en mocht ik mijn hoofd weer aan de rest van het gezin tonen. Helaas betrof dat vandaag slechts mijn vader. Mijn moeder en mijn zusje waren blijkbaar boodschappen aan het doen. Even gegeten, broodje met ham en augurk, ja, augurk!, bekeken hoe een gek met een parachute uit een vliegtuig springt om aan bomen vast geknoopt te worden op Discovery, nee, Ultimate Survival is niets voor mij, en toen weer naar boven gevlogen. Nog even een uurtje geleerd, om daarna, met koppijn van het leren, een uurtje in bed te duiken. Vervolgens nog een uurtje geleerd. Daarna wilde ik weer beginnen, maar mijn hoofd tolde en alles zei me dat ik geen zin had. Ik was gewoon misselijk geworden van mijn rekenmachine. Zelfs de stresschocolade, die mijn moeder vandaag aan heeft gevuld, hielp niet om me te kunnen concentreren. Dus veegde ik met mijn arm over mijn bureau, olé, ik had weer een leeg bureau.
Met nog een uurtje voordat ik moest werken bedacht ik me wat ik nu zou kunnen doen. Toen kreeg ik een idee. Ooit, te lang geleden (haha, nee, ik ga Sunset Boulevard hier niet quoten. Niet helemaal), ben ik begonnen aan een stijlboek. Ik had de gewoonte gekweekt om modebladen te kopen, en vervolgens niet eens in te kijken. Hooguit een vlugge blik op te werpen om te kijken of de cover er leuk uitzag. Toen ik in één van mijn fashionbuien op Girlscene was, las ik daar over het fenomeen van stijlboeken. Gauw haalde ik een stapel met tijdschriften vanonder mijn bed vandaan en ben ik enthousiast gaan knippen. Alleen.... dat werd al snel saai. Toen heb ik het stijlboek ergens in een donker hoekje weggestopt en er niet meer aan gedacht.
Tot vandaag. Ik opende dat donkere hoekje, om het (daar komt hij dan voor de tweede keer!) in het heldere zonlicht te zetten en pakte het boek eruit. Daarna volgden 'ah' en 'oh' kreetjes bij elke keer dat ik een bladzijde van een tijdschrift omsloeg en een super leuke combinatie zag. Ik werd er helemaal vrolijk van. Een stijlboek maken is beter dan zelf shoppen. Als ik zelf ga shoppen word ik herinnerd aan mijn uh, niet zo modelachtige lichaam.
Sneller dan gehoopt werd ik door mijn vader geroepen om te eten. Wat patat naar binnen gewerkt, een frikandelletje, en om alvast een beetje in de Chinese sfeer te komen een bamihapje. Daarna ben ik met mijn tweewieler naar mijn werk gesjeest.
Helaas was het niet zo druk, waardoor ik al om negen uur op de stoep van mijn huis stond, naar binnen ging en nog wat kon knippen en plakken aan mijn stijlboek. Jeaj. Ik was zo in de mode mood dat ik een stijlblog heb aangemaakt, genaamd: Floating in mid-air. Een zinnetje uit... jaja, Sunset Boulevard.
Al dat geknip en geplak, en die 'ah' 'oh' kreetjes maakt mijn dag, dat zo slecht begon door de koppijn (waar de voorbij zoevende auto's met hun helse kabaal door het open raam niet echt aan meehielpen), weer helemaal goed.!