Jĭnzhāng

jĭnzhāng = nerveus; angstig; zenuwachtig

Dat vage gevoel in je maag, waarvan je niet zeker weet of het je tot dingen aanzet, of dat je erdoor moet kotsen. Dat nare gevoel, als je aan de toekomst denkt, aan de nabije, of aan de verre. Dat gevoel had ik vandaag zo'n beetje de hele dag.
En ik ben niet verliefd.
Nee.
Ik heb over anderhalve week een toetsweek.

Tot mijn grootste schok was het voordat ik het wist tijd om weer op te staan. Tien over acht, om precies te zijn. Volgens mijn schema, moest ik vandaag vijf minuten eerder opstaan dan op-het-laatste-moment, en dat was dus tien over acht, want normaal sta ik altijd kwart over acht op. Tot mijn grote schok, omdat ik gisteren om, en houd je vast, acht uur naar bed ging. Gisteren was ik heen en weer gegaan naar Rotterdam, om op de heenweg driemaal zo lang in de trein te zitten dan anders, omdat ProRails het zo nodig vindt werkzaamheden uit te voeren (komen ze nu mee, drie maanden na alle spoorproblemen). En toen ik eenmaal thuis was, gekookt had, en Grey's Anatomy had gekeken, probeerde ik aan mijn huiswerk te gaan. Maar mijn ogen vielen na een kwartier al bijna dicht. En toen besloot ik maar naar bed te gaan, want ik was helemaal kapot.
Maar twaalf uur slaap werkt alleen als je van 8 uur 's ochtends tot 8 uur 's nachts slaapt, niet andersom. Ik was vanochtend zo mogelijk nóg vermoeider. Waarschijnlijk werkt het bij mij gewoon het best als ik rond één uur naar bed ga, en dan in de namiddag nog een kleine siësta doe. Ik bedoel, op zich zijn wij best wel uniek in Nederland om een siësta als lui te zien. In China mogen leerlingen zelfs in lege lokalen een siësta houden.

Dus boos en moe ging ik naar college. Boos omdat ik alsnog moe was, en dus gisternacht gewoon langer had kunnen opblijven, en nog van alles had kunnen doen. Zoals aan mijn huiswerk, om de tentamenweek over anderhalve week alvast voor te bereiden. Daar aangekomen wist ik dus ook al die rotkarakters niet, gezien ik dus gisteren weinig had gedaan aan mijn huiswerk. Gelukkig waren het relatief gemakkelijke karakters, en heel weinig nieuwe, waardoor ik aardig mee kon doen.
Toen ging ik met een studiegenoot naar de Mango, dat kind is er werkelijk aan verslaafd, en zag met lede ogen toe hoe ze de Haïti tas van Scarlett Johansson (dat klinkt trouwens heel Johanszoon achtig) kocht. Om daarna weer lekker van mijn vrijheid te genieten. Voor één uurtje enkel zorgen maken over een artikel die ik voor het verenigingsblad van mijn vereniging moest maken. Daarna dus heerlijk die overgeslagen siësta van gisteren ingehaald. En het werkte inderdaad, ik was daarna veel minder vermoeid, waardoor ik met gemak aan mijn huiswerk kon. Na tweeëneenhalf uur, op normale dagen waarin ik geen tentamens heb die week leer ik meestal zo'n twee tot drie uur, stopte ik er mee, om in Grey's Anatomy te zien hoe andere mensen bang zijn voor de toekomst, en daarna weer te gaan koken. Spaghetti, met overgebleven salade van gisteren, yammie. Vervolgens naar de vergadering van dat verenigingsblad geweest, waar er de helft van de tijd grappen gemaakt worden en de andere helft door moet gaan voor een vergadering, om terug te keren en me weer druk te maken om morgen. Of om preciezer te zijn om mijn naderende toetsweek, en de grote, angstaanjagende, toekomst.

Vigileren

vigileren = scherp letten op

Ik kan het niet helpen. Maar in een week bestaande uit slapen, naar college gaan, leren, eten en werken, nemen die rotkarakters heel veel ruimte in mijn gedachtes in beslag. En dat kan best wel lastig zijn, als ik creatief probeer te zijn, het enige waarin ik creatief kan zijn is de verkeerde elementen in een karakter gooien, maar daar hoef ik niet trots op te zijn, want dat zegt alleen maar dat ik het nog niet weet.
Hoe dan ook. In zo'n week waarin leren centraal staat, kan ik het niet laten het erover te hebben dat voor leren met gemak 'vigi' gezet kan worden. En ja, vigileren rijmt op leren, maar elk zichzelf respecterende dichter zou deze twee woorden niet op elkaar durven laten volgen, tenzij het een dubbele betekenis heeft, waardoor een slecht sinterklaasrijmpje uitgroeit tot een ontzagelijke dichterlijke vrijheid.
Bij het leren van karakters, en het tekenen (ja, tekenen. Ik schrijf geen karakter, ik teken er één. Komt vast doordat men vroeger met penseel schreef/tekende) is het van uiterst belang dat ik vigileer. Ik hoef maar één streepje net iets schever te zetten, of het karakter is fout, en als ik dat niet vanaf het begin opmerk, leer ik me het karakter verkeerd aan.
Nou kun je ook dát dichterlijke vrijheid noemen, maar ik denk niet dat mijn docent me een hoger cijfer geeft als ik zeg: "Zo betekent het karakter niet alleen iets, maar is het ook iets." (naar Veronica Forrest-Thomson 'een gedicht moet niet iets betekenen, maar iets zijn).

Dus, ik probeerde vandaag vijf minuten eerder op te staan. Want ik wil af van mijn 'op-het-laatste-moment-opstaan-issues'. Hoe kan ik dat beter oplossen dan elke dag vijf minuten eerder opstaan? Hoe dan ook, het eerste wat ik zag, toen ik naar buiten keek was... Niets.
Het was te mistig om ook maar iets te zien.
Daar baalde ik van, nu moest ik een andere jas aan doen, en bovendien scheen er geen zon, en geen zon is sowieso al iets om over te balen.
Op college aangekomen deed ik eigenlijk niet echt mee aan de les. Niet dat ik sms'jes aan het verzenden was, ofzo - althans, dat denk ik? -. Nee, ik was nog meer van die vervelende rotkarakters aan het leren.
Daardoor ging college best snel. Raar is dat, je moet óf absoluut niet opletten, óf heel erg opletten, om de tijd snel te laten gaan tijdens college.
Na college ging ik dan op schoenenjacht.
En nee, ik vond het niet leuk.
Natúúrlijk houd ik van shoppen. Ik werk om te shoppen (soort van dan). Maar ik haat, haat, HAAT, het moeten kopen van gymschoenen, aka sneakers. (ik gebruik zelf het woord sneakers, dat klinkt al een stuk minder, bluuugh). Maar gezien mijn paar door de jaren heen gaten hadden vertoond (en nee, dit keer overdrijf ik eens níét) was het een noodzakelijk kwaad om er toch naar te gaan zoeken. Mijn moeder zei zelfs dat ze 'zich er haast voor schaamde'.
Hoe dan ook, natuurlijk vond ik mij al snel in de H&M terug, waar ze dan toevallig wel sneakers hadden, maar die zo lelijk waren dat ik meer keek naar de nieuwe lentejurken die er hingen. Maar... Ik heb geen geld!
Snel sleurde ik me weer uit de H&M, om eindelijk een sneakerzaak in te stappen. Die zijn SNEAKY. In de etalage durven ze de prijzen er niet eens bij te zetten!
Toch is het me gelukt een paar te halen die niet eens zó afgrijselijk zijn. En met mijn nieuwe sneakers bracht ik ook maar even gelijk de supermarkt een bezoekje. Daar kocht ik eten, wat huishoudelijke spullen die ik nog niet in huis heb, maar me altijd al handig leken, zoals een dunschiller en een eisnijder (oftewel: geldverspillers voor luie mensen, en studenten). En voordat ik het wist moest ik weer aan het leren.
Voordat ik ging leren, echter, probeerde ik mijn gloednieuwe blender uit, die mijn geliefde moeder had afgetroggeld voor 20 euro van een collega van haar. Het is werkelijk een prachtding, hij ziet er heel duur uit, en mijn moeders collega kennende is hij dat ook. De smoothie die ik maakte smaakte dan wel niet zo goed, maar dat kon ik verhelpen door gewoon bij de Eazie recepten te jatten.
Toen dus de hele klerezooi genaamd karakters ontrafeld. Ondertussen nog een korte pauze gehouden om wraps met sla, komkommer, tomaat, paprika, avocado en kipreepjes (waarvan ik tot voordat ik een keer bij een vriendin ben gaan eten echt niet had geweten hoe het er uit zag). Waarop een huisgenote zei: "Zo, jij bent weer lekker gezond bezig."
Tja, ik moet toch iets doen om het effect van de geen-beweging/bierzuipen tegen te gaan?

Bij elkaar heb ik vandaag dan toch vier uur gevigileerd... uuuh, geleerd. En kan ik toch wel enigszins trots op mezelf zijn, gezien ik normaal gesproken al moeite heb met twee uur leren.

Duō

duō = veel

Elke week kijk ik aan het begin van de week in mijn agenda. Elke week valt me weer op hoeveel, nog in normaal geschreven letters, maar hopelijk binnenkort in van die rare karakters, afspraken er in staan. Er is, sinds ik student ben geworden, geen week geweest die niet helemaal volgepland zat. Is het niet met leuke dingen doen, zoals elke dag naar mijn studentenvereniging gaan, en die twee dagen dat ik niet ga ervoor zorgen dat ik er de volgende keer met geld naartoe kan, dan is het wel met leren.

Soms word alles gewoon te veel.

Vandaag begon ik met niet veel goede moed aan de nieuwe week. I don't like mondays, is niet voor niets een gouwe ouwe. Maandagen zijn vreselijk, vreselijk in hun maandagheid. Misschien, als we de naam veranderden in zondag, de zon is nu eenmaal prettiger dan de maan. Nadat mijn huisgenoot, die elke dag om strikt vier uur 's ochtends opstaat, vroeg of ik college had, kon ik dan ook niet anders antwoorden dan met: "Nee, je weet toch hoe leuk ik het vind om vroeg op te staan, ik ben dóóól op de ochtenden."
Het kind durfde zelfs nog te vragen of dat sarcastisch was.
Hoe dan ook, eenmaal die hel van het in een halfuur klaarmaken voor college omdat ik altijd tot het laatste moment uitslaap overleeft te hebben, was het tijd om eens een blik naar buiten te werpen. Figuurlijk, uiteraard. De zon viel direct op.
De zon scheen.
De zon scheen werkelijk! En de regen die gisteren nog met bakken uit de hemel was gevallen, was gewoon werkelijk helemaal opgedroogd!
Dat beïnvloedde mijn kledingkeuze ook wel enigszins.
Alhoewel, niet echt, ik had mijn kledingkeuze al bepaald. Ik wilde dit aan, en het weer diende zich maar aan mij aan te passen.
Ik ben vandaag namelijk begonnen met mijn fashion month. Maar daar zal ik niet over uitwijken, gezien je op deze blog me daarbij kan volgen.

Al dan niet op kwam ik dan aan op college. Ik was te laat. Ik wist dat al toen ik wegging. Niet dat ik te laat was, maar voor mijn gevoel was ik te laat. Als in, iedereen zat al, maar de docente was nog niet begonnen.
Ik nam snel plek naast een vriendin, en viel ondertussen half in slaap, om door mijn buurman wakker te worden gepord. Thank god, de les was al bijna klaar.
Het volgende college uur begon. Ik stapte met nieuwe moed, na in het heldere zonlicht gelopen te hebben (niet zo'n subtiele verwijzing naar de titel van mijn blog *kuch*) de collegezaal in. En stapte hem binnen tien minuten weer uit.
Zoals altijd had ik mijn boeken niet bij me. Je moet dat boek uitprintten, omdat het nog in de editstatus zit, en men de uitgever nog niet het mes op de keel heeft gezet om hem sneller te laten werken. En natuurlijk was ik te lui om het al uit te printen, het kost me verdorie veel te veel!
Maar daar nam de leraar dit keer eens niet genoegen mee. Hij stuurde me zonder pardon naar huis om mijn boek te halen. Die ik, natuurlijk, keurig netjes thuis had liggen en gewoon vergeten was.
Alleen dat half uurtje fietsen stond me niet aan. Goed, het was goed voor de lijn, maar jongens! Dan zou ik thuis iets moeten uitprintten met een printer die het niet deed, als ik het ook in de bieb om de hoek (letterlijk!) kon doen.
Afijn, half uur later, het moest natuurlijk realistisch blijven want ik had nu eenmaal gezegd dat het wel een kwartier fietsen was! stapte ik de collegezaal waar in.
En toen werd het me in de pauze te veel.
Alles kwam op me af, de spanning voor mijn tentamen aankomende week, die ik moet halen om mijn schammele studiepunten te vertienvoudigen, het feit dat ik dat rotboek moest halen, maar natuurlijk vooral december.
Ik kon het niet helpen, voordat ik het wist vond ik mezelf opgesloten terug in de wc, waar op de deur werd gebonkt zo van: "meisje? Gaat het goed? Moet ik iemand voor je halen?"
Toch heb ik mezelf uit de wc geplukt, en ben ik weer naar de les gegaan. Die ging sneller voorbij dan normaal, vooral omdat ik me er helemaal nul komma nul op concentreerde.

Thuisgekomen heb ik eerst een uurtje, of twee, of drie, pauze genomen, ben toen gaan eten, wat heerlijk makkelijk was gezien de Voedselbank (zoals mijn vader over ons huis sprak, gezien ik altijd eten meenam als ik het weekend thuis was gekomen en weer terug naar mijn kamer ging) me peren en vlees had geschonken. Daarna heb ik me weer aan het werk gezet. Karakters leren schrijven. Een rotwerk, gezien al die dingen op elkaar lijken. Had ik al gezegd dat de chinezen dronken waren toen ze die dingen bedachten? Wel, ik had ongelijk. Ze waren niet dronken. Dronken mensen kunnen geen rechte lijnen zetten. Nee. In onze tijd zouden ze in dwangbuizen worden gezet, gezien ze geschift waren.
Maar het geeft voldoening. Zodra veel werk is verricht, en zeker als er van te voren gedacht wordt dat het té veel werk is, voelt dat beter dan wat dan ook. Behalve misschien een blog maken...
Of een fashion month houden.