Wantij

Het wantij is de tegenstroom; doodtij. Hoewel ik midden in een stroomversnelling zit, mijn hele leven staat op het punt volledig te veranderen, waar ik mij in een wantij. Het lijkt alsof dit moment niet voort wil komen. Ik word teruggetrokken door een tegenstroom. Ik heb het... natuurlijk over de examenperiode. Waar andere weken dit laatste schooljaar voorbij vlogen, lijkt het alsof deze periode maar niet over gaat. Wellicht heeft het te maken met de hele dag leren. Of in ieder geval de planning om de hele dag te leren, wat vaak resulteert in tenminste één uur minder. Wellicht is het juist het kenmerk van het einde van het oude en het begin van het nieuwe. Dat tussen die twee begrippen een periode van niets zit, dat maar niet voorbij lijkt te gaan. Net zoals er tussen twee legerpartijen een niemandsland zit, of dat het in het oog van het orkaan windstil is.

Vandaag leek er een enorme wantij te stromen. Zondag 24 mei 2009 was de dag waarop ik weeral gek werd van het leren, waardoor ik me ging oriënteren op de studieverenigingen van Leiden. Hoewel ik eerst absoluut geen trek had in lid worden van een studentenvereniging, begin ik langzaam maar zeker mijn standpunt te herzien. Een vriendin die vlak bij Leiden woont heeft daar aan mee geholpen. Ze zei dat het hoort om in Leiden op een studentenvereniging te zitten. Dus heb ik alle foldertjes die ik in de loop van de jaren heb verzameld tijdens Meeloopdagen, Open dagen, Oriëntatieweken, etc. etc. erbij gepakt en mijn aller liefste site Google op mijn laptopschermpje laten verschijnen. Voor het eerst begon ik de namen van de studentenverenigingen met interesse te bekijken en de daarbehorende sites. Ik kwam tot de conclusie dat ik wel ongeveer wist wat mij tot nu toe het meest aantrok, maar dat ga ik hier niet plaatsen. Dat is uit principe, een principe die valt te vergelijken met aanstaande ouders die de bedachte naam (of namen) niet tegen hun omgeving willen zeggen voordat het kind werkelijk geboren is. In mijn geval gehaald is, maar goed, het is hetzelfde principe.
Voor de zoveelste keer dit jaar zag ik me daar al zitten, in Leiden, op kamers, met of zonder studentenvereniging, de tijd van mijn leven beleven. Voor de zoveelste keer dit jaar doemde ook het tegenscènario, de wantij, in me op. Stel dat ik niet slaag. Stel dat ik het gewoon allemaal verkl... verknal. Ik overleef dat niet. Mijn trots overleef dat niet, en mijn motivatie - dat toch al behoorlijk laag was - allerminst. Alles is er op gefocust om straks te beginnen in Leiden met een studie die heel veel weg heeft van mijn droomstudie, al dan niet het ook daadwerkelijk is. Dat valt nog te bezien.
De stress die de examens met zich mee brengen, put mij uit. Ik ben het hele jaar nog niet zo moe geweest als nu. Ik doe haast niets, leer hier en daar wat, maar kan niet zeggen dat ik nou echt alles aan mijn examens heb gedaan wat ik kon, en toch ben ik uitgeput. Het wordt tijd dat de tegenstroom keert en dus de wantij oplost. Het wordt tijd dat ik vooruit kom, voordat ik eronder door ga. Het wordt tijd voor Leiden, of in ieder geval het verlossende moment waarin ik te horen krijg of ik ben geslaagd, of zes jaar mijn tijd heb verdaan.
Nog maar een week te gaan, en dan nog maar een kleine maand tot de verlossende woorden.