Bedlegerig

bedlegerig = ziek te bed

Natuurlijk, soms worden mensen ziek. Natuurlijk, soms worden mensen zo ziek dat ze in bed blijven liggen, omdat ze te misselijk zijn om uit bed te komen.
Dat was ik niet.
Ik was gewoon lui.

Dus. Ik probeerde vanochtend om tien uur uit bed te gaan. Want, zo betoogde ik tegen mezelf, dan zou ik nog twee uurtjes braaf kunnen leren, daarna lekker een welverdiende maaltijd nemen (stoofpeertjes, draadjesvlees en aardappels!) om vervolgens door te gaan naar een interview dat zonodig vandaag gehouden moest worden. Waarom dat was me een raadsel. Wellicht omdat morgen de deadline was, maar dan konden we het toch ook morgen doen?

Mijn om tien uur opstaan voornemen bleef wat het was. Een voornemen. Ik stond om precies kwart voor één op. Heerlijk vroeg, maar niet heus. Toen moest ik al weer snel ontbijten (chocolade, thee met honing, chocolade, TMF, en had ik al gezegd dat ik chocolade heb gegeten?) zodat ik de bus van kwart over één kon halen. Mijn fiets stond nog op het station, want ik was het weekend naar mijn moeder gegaan, en die was zo überlief om me gisteren weer helemaal naar huis te brengen. Ik moest eerst nog uitzoeken waar ik precies moest zijn, dus google had ook weer goed zijn dienst gedaan. Ergens tussendoor had ik nog één of andere jongen gesmst dat 'het me gezellig lijkt als we wat gaan drinken', maar eigenlijk wilde ik het liefst weer terug naar bed. Mijn hoofd bonkte alsof ik een kater had. Normaal gesproken zou dat ook het geval zijn geweest, maar dit keer had ik werkelijk niets op, waardoor ik niet de schuld kon geven aan alcohol.

Het interview was wel degelijk erg interessant. Eerst met mijn partner nog een uurtje het interview voorbereid, wat neerkwam op een klein kwartiertje bedenken wat we ongeveer wilden vragen, om de rest van de tijd te roddelen, kletsen, theedrinken, roddelen, kletsen, en vooral onze mobieltjes blijven checken op smsjes, en op de tijd. Om drie uur kwam degene die we wilden interviewen. Ze is een aardige prater, waardoor we om half vijf nog niet klaar waren. Daar ik om vijf uur moest werken, moest ik hun verlaten voordat ze echt alles had gezegd wat ze wilde. Natuurlijk was ik zo dom om mijn zonnebril te vergeten. Die had ik juist afgelopen week bij de Sacha gekocht van mijn verjaardagsgeld, en om die nu al kwijt te raken ging me toch iets te ver, waardoor ik dus maar weer terugliep. Daarna gaan werken. Ik was nog steeds heel erg toe aan mijn bed, en ik heb zo het gevoel dat mijn collega's dat merkten (ik ben móé, ik heb geen zin, ik werd moe wakker, buuuh, wil jij de klanten even helpen, dan word ik wakke- uuuh, drink ik mijn thee op). Gelukkig gaan we zondag in plaats van tien uur al half tien dicht, waardoor de marteling niet eens zo lang duurde.

Eenmaal thuis moest ik natuurlijk wel doen wat ik door mijn snak naar de droomwereld had gelaten; huiswerk maken. En nu mag ik dan eindelijk naar mijn geliefde bed, om de wereld waarop ik verliefd ben weer te voorzien van mijn sprankelende (ahum) aanwezigheid. Of is afwezigheid beter?