Kardinaal-diaken

kardinaal-diaken = een kardinaal van de laagste rang

Langzaam maar zeker, met nog maar enkele dagen voor de boeg, bekruipt me een raar gevoel. Wat nou, en ik zeg met nadruk wat nou, als ik het gewoon niet haal. Wat nou als ik bij de uitslag een belletje krijg met de mededeling dat ik niet geslaagd ben.
Dat moet een raar gevoel geven. Het gevoel dat ik wel bij de toplaag van de samenleving (de crême de la crême, zoals één van mijn geliefde leraren het graag - en váák - uitdrukt) mag zitten, maar er eigenlijk niet echt bij hoor.

Dit gevoel bekroop me absoluut niet toen ik wakker werd. Ik had het toen al moeilijk genoeg met het negeren van een getintel in mijn enkel. Gisteren na het huppelen moest ik een zak aarde in de tuin gooien. Eigenlijk na terug te zijn van jazzballet, maar mijn vader heeft de gewoonte het heerlijk denigrerend huppelen te noemen. Aangezien wij vóór de tuin een grasheuveltje hebben, moest ik eerst dat dal trotseren. De Chinese muur met zijn ongelijke treden is daar niets bij. Toen ik de zak aarde had gedumpt, en snel weg wilde blij dat ik het er zonder zogenaamde brandnetelscheuren van af had gebracht, viel ik. Nou ja, vallen is een groot woord, ik wilde mijn voet neerzetten, kon de grond niet zien vanwege het hoge gras en dacht dat het hoger was dan het was. Tja, toen zei mijn voet: "Bekijk jij het maar," en klapte hij dubbel. Ergens hoopte ik dat het ding gebroken was, dan had ik tóch een uitweg uit de examenhel gevonden. Maar helaas, alles deed het nog, behalve mijn trots. Bovendien had ik mijn hand in de brandnetels gezet toen ik omhoog probeerde te strompelen. Tot zo ver 'zonder zogenaamde brandnetelscheuren'.
Vanochtend was dus het eerste wat ik voelde de zeurende pijn van mijn enkel, gevolgd door het 'nee het doet niet zeer' complex met de missie mijn pijngrens te verhogen. Dat negeren ging helaas niet zo goed. Bij de eerste stap wist ik al dat ik de hele dag zou gaan strompelen.

Met ietwat spijt gleden mijn ogen over mijn onderarm. Ik had het hartje met de vleugels en de initialen van mijn dierbaarste personages gisterenavond eraf gespoeld, gezien de bodypaint lelijk begon te worden. Spijtig. Maar niet zo spijtig dat ik op korte termijn overweeg een echte tattoo te zetten. Al sluit ik niet uit het ooit wel te gaan doen.
Toen begon mijn saaie leven pas echt. Voor de derde maal op rij, olé, leren. Geschiedenis werd nu pas echt dodelijk saai. Ik begon aan een samenvatting wat langer leek te duren dan gedacht, hield een pauze om Piper in een furie te zien veranderen en ging weer verder met de samenvatting. Uiteindelijk hield ik het niet meer en heb ik mijn ogen even dicht gedaan. Die rust is het heerlijkste wat iemand me op een dag als deze kan geven.

Uiteraard begon toen dat gevoel van examenvrees mij pas goed te bekruipen. Zou het kunnen dat ik, over enkele weken, erachter kom dat alles voor niets was? Zou het kunnen dat ik erachter kom dat ik dan wel gekozen ben voor het hoogste, maar uiteindelijk tot de laagste rang binnen die groep behoor?
Ik vroeg een vriend er naar. Hij zei dat ik onzin praatte en het uiteraard ga halen. Dat ik moest stoppen met zeuren en gewoon door moest gaan met waar ik mee bezig was.
Ik gaf hem gelijk en zei dat ik me niet meer als een kardinaal-diaken van het Atheneum zou gedragen.
Bij deze, speciaal voor alle eindexamenleerlingen: Wij gaan het halen!