Zhù nǐ chénggōng

zhù nǐ chénggōng = veel succes gewenst

Nu de examens niet veel langer op zich laten wachten, word mij door velen succes gewenst. Niet eens echt succes, meer een hart onder de riem met woorden als 'je haalt het wel,' en 'altijd positief blijven'. Vandaag was echter alles behalve leuk. Hopelijk kan ik vandaag zien als een generale repetitie. Ze zeggen toch altijd dat als de generale slecht gaat de uitvoering verpletterend is?

Ik werd, haast keurig, om half negen wakker, dacht nog even, over drie kwartier moet ik helemaal klaar staan voor mijn rijles, hopelijk red ik dat!, en ben de badkamer ingevlogen. Mijn moeder lag op bed, zij had nachtdienst gedraaid, dus probeerde ik zo zachtjes mogelijk mijn ochtendhumeur te onderdrukken.

Dat werd al snel op de proef gesteld. Toen een of andere idioot heeeeeel lang aan de deurbel hing, dacht ik even dat het mijn zusje was, die veel eerder uit school was dan zou moeten. Zij belt vaak heel lang, wie weet was ze haar sleutel vergeten. Omwille van mijn moeder schoot ik een t-shirtje aan en rende naar boven.

Verdorie.

Het was mijn rij-instructeur.

Het ironische van de situatie, die ik al snel begreep nog voordat ik de deur had geopend, was dat ik dinsdag op woensdagnacht had gedroomd dat ik te laat zou zijn voor mijn rijles.

En inderdaad. Mijn rij-instructeur begon direct te beppen toen ik de deur opende. Ik was eerst nog enigszins verbaasd: "We hadden toch kwart over negen afgesproken."

"Nee, Cindy, kwart voor negen."

Slik.

Snel nog een shirtje aangeschoten, schoenen aangedaan, met mijn halve vermoeide hoofd wel bedacht dat ik mijn sleutels mee moest nemen, nog gehoord dat mijn moeder -natuurlijk- wakker was geworden en mij verwenste, om vervolgens naar buiten te vliegen. Gelukkig is mijn rij-instructeur de broer van mijn tante (nee, níet mijn oom. Het gaat om de broer van de vrouw van mijn oom!) dus het werd mij redelijk snel vergeven. Ik was daardoor echter wel gespannen en reed belabberd.

Na het uurtje rijles nog even in bed gedoken. Deels om tot rust te komen deels omdat ik dus echt nog moe was. Daarna echt uit bed, ik had met een bepaalde vriendin afgesproken naar de sportschool te gaan. Daar kreeg ik al redelijk snel spijt van, toen ik doorhad dat mijn voet nog steeds pijnlijk was. Met grimassen waar ik mijn vriendin helaas niet door kon afschrikken had ik mijn schema vervolmaakt, om vervolgens voor te stellen nog even naar het grote winkelcentrum te gaan. Groot houdt in dit geval één Albert Heijn, één DA, één Hema, en nog wat lokale winkeltjes in. We hebben wat gegeten bij de Delifrance, nog wat echte meidenstuff bij de Hema en DA gekocht (nagellak en borstels) en zijn toen weer naar mijn huis teruggegaan. Toen ben ik naar bed gegaan, en waarschijnlijk is mijn vriendin weggegaan. Hopelijk!

Om vijf uur moest ik van mezelf TV Rijnmond kijken. Gisterenavond had ik mijn oma namelijk aan de lijn, die ik uiteraard direct overgegeven heb aan mijn vader. Zo gaat dat in dit huis. De een neemt op, en kan er vergif op in nemen dat het toch niet voor hem (in ons geval vaker háár, met drie meiden en maar één haan) is. Later kreeg ik te horen dat mijn zes-jarig nichtje een ongeluk had. Ze was volop geschept door een auto. Uiteraard schrikken, maar mijn vader voegde er direct aan toe dat ze gebrabbeld had: "Waarom moet ik in een ziekenwagen, ik ben toch niet ziek?"

Aangezien dezelfde dag één of andere vrachtwagen een huis op de dijk falikant had verbouwd, zagen de media het ultieme shownieuws. De dijk moest namelijk veiliger. Twéé ongelukken op één dag (stiekem denk ik dan dat we nog geluk hebben dat het er niet drie waren, zo luidt toch dat spreekwoord?). Natuurlijk behoorde TV Rijnmond tot die hiervoorgenoemde media. Dus zag ik het hoofd van mijn oom op tv, die - overtuigend - betoogde dat de dijk echt gevaarlijk was, en nog even een verslag gaf wat er met zijn dochter (mijn nichtje, voor hen die niet goed zijn in familieverbanden) was gebeurd. Iets wat hij beter niet had kunnen zeggen, nu houd ik dat doembeeld in mijn hoofd. Zeker de eerste paar keer dat ik haar weer te zien krijg, of eerste tig keer in mijn geval.

De dag werd nog beter. Werken in een redelijk vol restaurant met een zere poot, ben ik achtergekomen, valt niet bepaald aan te raden. Helemaal als een paar klanten lastig doen.

En dan wordt er gezegd dat er tussen leerdagen ook leerloze dagen behoren te zitten. Doemdagen als deze, echter, scheppen ook examendoemscènarios in mijn fantasierijke hoofd. Maar goed dat er nog altijd mensen zijn die me succes wensen met mijn examens. Dat is al een last minder.