Yīshēng

yīshēng = dokter

Soms vraag ik me af waar dokters helemaal nodig voor zijn. Zeker zoveel. Zelf ga ik het liefst zo weinig mogelijk naar de dokter, ik haat het idee dat ik dan openlijk beken dat ik iets heb. Ik wil ook eigenlijk liever niet weten als ik iets heb. De stijve gedachte dat wanneer je weet dat je iets hebt alles minder goed gaat komt bij mij meer dan eens op. Maar laat ik maar niet te veel afgeven op ons medische wereldje, ik weet heel toevallig dat hier nog wel eens een co-assistente zit, die mijn blogjes leest...

Voor lui zijn hoef ik tenminste niet naar de dokter. Dat ben ik al mijn hele leven. Het was dan ook geen wonder voor me dat ik om negen uur uit bed werd gehaald om instructies te krijgen van mijn moeder die samen met mijn zusje en nichtje naar de dierentuin zou gaan, me pas om half elf weer wakker te vinden. En zelfs toen wilde ik liever in bed blijven, maar ik hield het eigenlijk niet meer uit. Dagen voelen soms zo nutteloos, ik kan serieus niet wachten totdat de uni van start gaat. Om de nutteloosheid erin te houden heb ik een brunchje voor mezelf gemaakt. Compleet met geklopte ei, noedels en thee. Dit is uiteraard lui, omdat ik geen zin had twee keer wat klaar te maken. Terwijl het brood nog ontdooide, de noedels nog in het hete water trokken, en het ei in de koekenpan waar ik veel te veel boter in had gedaan (hopelijk kon dat ei zwemmen) ben ik achter de computer gedoken, waar ik heb geMSNt of mijn leven er van af hangt. Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik verslaafd ben aan MSN? Een verslaving hef je op door een andere verslaving, maar helaas ben ik niet meer vijf stappen van drie Zara's, twee Mango's en een Topshop verwijderd, zoals vorige week in Barcelona. Dus mijn shopverslaving kan mijn MSN verslaving niet opheffen. Ik weet soms niet wat erger is, maar ik weet wel degelijk dat MSNen voor mijn bankrekening beter is. Misschien dat die het daarom normaal gesproken ook wint.

De MSN verslaving moest wel even leiden, ik had nog een rijles. En deze les was historisch. De eerste keer sinds tijden dat ik de motor maar 1 (één) (!) keer heb laten afslaan. Wauw. Ik ben een geboren rijder. De volgende keer laat ik de motor niet meer afslaan. Je snapt vast wel dat ik nu sarcastisch tegen mezelf ben. Welke idioot laat bij rijles vijftien nog gemiddeld twee keer zijn motor afslaan. Als ik smiley's in mijn blogs zou zetten, zou er hier eentje komen te staan die zijn ogen rolt.
Daarna maakte ik nog even een gedichtje voor mijn geliefde hoofdredactrice. En nee, ik had geen inspiratie. En ja, ik ben tevreden over het eindresultaat. Uiteraard moest ik toen een andere verslaving stillen. Roddelen. Met een vriendin. Goh. We hebben dat uurtje kletsen denk ik wel gehaald. Mijn hart weer opengehaald, was ik zo waar vrijwillig bereid het eten alvast klaar te zetten. Macaroni. Niet bepaald mijn lievelingseten, maar ook geen eten waar ik in zou spugen. Het is niet zo lang geleden dat macaroni wel tot mijn levelingseten behoorde, maar jah, met de jaren veranderd je smaak.
Na het eten ben ik nog even achter de laptop verdwenen, om uiteindelijk naar mijn kamer te verdwijnen. Daar heb ik de televisie aangezet en genoten van New York Minute. Tja, stiekem zijn de Olsen twins best wel vet, zeker toen ze nog in hun tienerjaren zaten. Ik kan me ook stiekem nog herinneren dat ze in zo'n komedie serie zaten waar ze in speelden vanaf dat ze geboren waren. Maar ik zou je niet kunnen zeggen hoe die serie heette. Ik vond het altijd wel leuk, dat weet ik wel.

Ach, als dokters verslavingen konden genezen, zal ik mijn mening wellicht een beetje wijzigen. Shoppen, MSNen, roddelen en bloggen, nemen veel tijd, en in het ergste geval geld, in beslag. Maar stiekem, heel stiekem, wil ik helemaal niet van die verslavingen worden genezen. Dus zou ik ook dan zo veel mogelijk bij de dokter uit de buurt blijven.