Zhàopiàn

zhàopiàn = baby foto's

Mensen hebben herinneringen nodig, zodat ze soms terug kunnen kijken op hun leven. Op die manier kunnen ze beter inzien wat ze hebben bereikt, waar ze heen willen, wat ze achter hen hebben gelaten. Nostalgie met een vleugje egoïsme. Een goede vorm van egoïsme, het soort van denken aan jezelf. Als iedereen aan zichzelf denkt, wordt er immers aan iedereen gedacht. En af en toe wordt er zo ver teruggekeken naar waar het allemaal begon. Naar de baby foto's.

Uiteraard zijn er van mij geen baby foto's. Dat deel van mijn leven is totaal verloren gegaan qua bewaring. Geen foto's van de bevalling, geen herinneringen of filmpjes van de eerste stap. Maakt mij dat minder compleet? Misschien. Maakt mij dat zielig? Absoluut niet.
Het zal een leugen zijn als ik nu zeg dat ik niet nostalgisch ben. Als ik zelf ooit kinderen zou krijgen, zou ik vanaf het begin een dagboekje bijhouden, die het kind in kwestie later krijgt. Het feit dat ik dagelijks blog is al een bewijs van mijn nostalgie. Maar ik laat ook los. Zo laat ik een huis waar ik zestien jaar gewoond heb redelijk met gemak los.

Vandaag ben ik heerlijk in mijn kamer bezig geweest. Ik houd ervan het langzaam te zien groeien tot een leefbare ruimte. Het was een grote klus om de kledingkast, driedeurs (!) met één spiegeldeur (!), in elkaar te zetten, en ik heb gevloekt toen bij het schuiven van mijn bed ik scheef ging, en één punt IN de muur schoof. Niet dat de punt er bij mijn buurman weer uit kwam, maar het behang was wel beschadigd en er kwam een beetje gips vanaf. Gelukkig kon ik er voor zorgen dat er weinig van te zien was, door het bed er klem tegen aan te schuiven. Maar zodra ik een beetje behanglijmsel kan bemachtigen, zal ik dat weer plakken, want dit is geen gezicht.
Het was ook heerlijk mijn bureau in elkaar te zetten. Nu hebben we eindelijk genoeg tafelruimte om spullen op neer te zetten. En de lamp ophangen was ook een feestje, dat maakt het toch, ja, minder kaal. Gezelliger...

We hebben er wel gewoon vier uur werk aan gehad. Dat was dan wat minder. Die kast, die megakast, waar hopelijk (!) al mijn kleren in gaan passen, was echt wel meer werk dan ik had verwacht. Mijn vader niet, die had het verwacht. Al met al waren we weer om half vier thuis. Toen kon ik het niet laten een siësta te houden, dat krijg je ervan als je een week naar Spanje bent geweest, om vervolgens vrolijk naar het restaurant te hollen. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar ik was echt vrolijk. Nu ja, meer opgewekt. Ik had een permanente glimlach op mijn gezicht, en was zelfs op het laatst niet moe. Misschien dat dat komt omdat ik een uurtje eerder weg werd gestuurd, wegens te weinig klanten.

Thuis gekomen heb ik heerlijk gezondigd. Ben en Jerry's ijs, hmm. Chocolade slecht voor je huid? Ach wat, puisten verdwijnen. Dat is het niet waard om het NIET te eten. Thee erbij, heerlijk warm en koud door elkaar eten en drinken. Bestaat er iets beters op deze wereld? O ja, natuurlijk, bloggen. Want ik kan het ontkennen tot ik groen zie, maar ik vind het heerlijk om te bloggen, het is een goede dagsluiting. Of opening, zoals de blog van gisteren. Hehe.