Lăoshī

lăoshī = leraren

In het leven valt er veel te leren. Leven zelf is al een leerproces op zich. Ademen, eten, drinken, denken, praten, alles is geleerd. Soms door instincten, negen van de tien keer door voorbeelden. Leraren.
Maar toch komt iedereen op een moment waarop afgevraagd wordt wat leren voor zin heeft. Of het niet beter is om een autodidact te zijn. Leren over de verkeerde, oninteressante dingen, waarvan je gewoon niet weet of je het ooit ga gebruiken lijkt tijdverspilling. Het leven is toch al te kort?
Wellicht. Maar leren is een mooi proces, het is zuiver en verfrissend. Dat schijnt men soms te vergeten.
Toegegeven, ik vergeet het ook. Ik geniet van de zomer. Toch heb ik elke vakantie opnieuw stiekem zin om terug naar school te gaan. Dit keer helemaal, omdat 'teruggaan' niet de juiste benaming is. Dit keer is het daadwerkelijk een stap vooruit. Alsof mij gegund is opnieuw te leren lopen.

Leren met geld om te gaan is een essentiele vaardigheid voor een aanstaande eerstejaars uitwonende studente. Het was dan ook om die reden dat ik de ochtend voor mijn gevoel nuttig heb gebruikt. Aan de hand van internetbankieren, ib groep en een sheetje die mijn geliefde vader al eerder voor me had gemaakt heb ik mijn toekomstige leefbalans opgemaakt. Wat ik verwacht elke maand uit te geven en wat ik hopelijk elke moment binnen krijg. Het viel nog niet mee, en ik heb er dus aardig veel tijd ingestoken. Door alleen er al naar te kijken besefte ik dat ik niet elke dag naar de Zara kan gaan (kijken is bij mij helaas ALTIJD kopen), of elke dag noedels kan eten (onnodige duurheid) en zelfs niet elke dag nieuwe kleren aan kan doen (wassen gaat af van de tijd die besteed kan worden aan werken).
Uiteraard plaatste ik wat ik geleerd had van mijn geliefde Excel, ik heb zo het idee dat Excel en ik straks twee handen op één buik gaan worden, al snel in het verdoemhoekje. Kan ik er wat aan doen dat ik lid wil worden van de studievereniging? Kan ik er wat aan doen dat ik de introductiekamp van mijn toekomstige studievereniging niet wil missen? En ik kan er al helemaal niets aan doen dat ik boeken moet hebben voor mijn studie.
Alhoewel, ik kan natuurlijk ook altijd NIET gaan studeren, maar zoals ik al zei, leren is iets unieks. En kunnen leren is benijdingswaardig. Al wordt dit door mij bijna nooit zo gezien.

Ook toen ik 's middags bij de Leen Bakker stond dacht ik er even niet aan dat ik straks geen cent kan sparen, omdat ik precies rond kom als ik niet spaar. Ik moet nu eenmaal mijn uitzet toch ook helemaal in orde krijgen. Dat is een noodzakelijk kwaad. Tja, ik kan ook altijd thuis blijven, maar zelfstandigheid is ook een prachtig leerproces! En op kamers gaan is de beste leraar.
Eenmaal weer thuis kon ik aardappels gaan schillen, me vervelen achter de televisie, bloemkool met aardappels eten (nee, geen witte rijst en sambalbij), en als klap op de vuurpijl mijn opa en oma bezoeken. De computer van mijn opa had weer besloten dat hij het niet aan kon, en helaas is mijn moderne opa niet zó modern als mijn vader, dus kon die het klusje klaren. Nog wat Barcelona-herinneringen opgehaald, om vervolgens terug naar huis te vliegen. 90210 begon al weer bijna. Heerlijk om een leuk en lief personage gestoord te zien worden van verliefdheid, en dan bedoel ik ook daadwerkelijk krankzinnig, dat laat de keerzijde van liefde mooi zien. Alhoewel ik moet zeggen dat Blair ook redelijk krankzinnig is als het om Yale gaat. Helaas vind ik die krankzinnigheid maar al te leuk om naar te kijken.

Ja, Blair heeft door dat leren speciaal is, op haar eigen gefreakte manier weliswaar, maar dat boeit niet. Volgende week over een maand mag ik weer. Misschien dat ik over twee maanden weet hoe ik in vredesnaam lăoshī moet uitspreken...