Derven

derven = missen

Het is een zwart gat waar iedereen door moet voordat er een grote splitsing komt in je leven. Bij mij valt dit zwarte gat samen met een gemis. Ik kan niet ontkennen dat ik bepaalde aspecten uit mijn 'oude' leven zal derven. Uiteraard praat ik nu over voor de hand liggende ontwikkelingen in mijn leven. Nieuwe studie, nieuwe stad waar ik in moet burgeren, nieuwe huisgenoten. Niet meer lekker door mama verwend worden die zo'n beetje alles doet. Kortom zelfstandig worden. Nu kan ik óók niet ontkennen dat het me bevalt. Ik heb afgelopen week een goed idee gekregen hoe het zal worden. Afgelopen week was ik namelijk met een vriendin, voor het eerst zonder ouders, naar Barcelona gegaan. Daar moesten wij vrij veel, oftewel gewoon ALLES, zelf regelen. Nu ja, dat is misschien iets overdreven. We hoefden maar met onze vingers te knipperen of er schoot een ober naar voren, verlangend om ons te bedienen zodat hij weer wat geld binnen zou krijgen. Ook was het ontbijt hemels. Niets hoeven doen, niet afwassen, niet klaarmaken, alleen eten. Heerlijk.

Ja, de vakantie is me bevallen. En goed ook. Ik was er serieus echt aan toe. Tijdens die heerlijke week, eigenlijk vijfeneenhalve dag, maar een week klinkt langer, heb ik me nergens over gestresst. Dat liet ik wel aan mijn vriendin over. Ik houd sowieso niet van de leiding nemen, en mijn vriendin geloof ik wel, dus ik liet haar maar al te graag begaan. Zelfs als ik liep kon ik enkel maar genieten. Lekker omhoog kijken naar de prachtige gebouwen. Ja, Barcelona is heel anders dan Nederland. Er zijn geen stinkweilanden met melkproducerende koeien die je dronken kunt voeren door ze appels te geven. Nee. Barcelona bruist, en het bruiste voor mij. Dat gevoel kreeg ik er in ieder geval bij.

Helaas waren er dan weer wel een paar op klompen lopende boeren in Spanje. Het stikte van de Hollanders. Ik kreeg vaak het idee dat de helft van ons hotel Nederlands was. Ja, ik mag dat zeggen. Al zie ik er niet heel Hollands uit, zou dat wellicht te maken hebben met het feit dat ik spleetogen heb, en niet bepaald blonde haren en blauwe ogen?, ik voel me wel Hollands, dus ik mag mijn landgenoten licht bespotten. Dus. Maar stiekem was het niet erg dat er zoveel lompe boeren waren. Het heeft toch wat om Nederlands te horen. Ik sprong haast op toen ik, weer terug op Schiphol, een dame met een accent Hollands door een luidspreker hoorde praten. Nu had ik redelijk Spaans geleerd (Hola, Adios, Si, Grazias en natuurlijk het belangrijkste woord Rebajas, wat Uitverkoop betekent), maar nu moet ik toch bekennen dat mijn Nederlands nét iets beter is. Maar een klein beetje hoor!

Vandaag werd ik heerlijk om negen uur wakker, niet heerlijk dus, ik was doodop en had me voorgenomen om tot minstens één uur te blijven slapen. Om direct geconfronteerd te worden door mijn afgenomen vrijheid. Ik moest thee koken. Zelf. De derving werd nog groter toen ik erachter kwam dat er geen gigantisch ontbijt met alles erop, eraan en zelfs eronder, was waar ik me mee vol kon eten gezien ik het constant als brunch gebruikte. Uiteindelijk heb ik niet gegeten, één nul voor Spanje.
Daarna heb ik heerlijk wat opgenomen flutseries gekeken. Met een heel knappe nieuwe acteur in 90210, dat dan weer net wel. Om vervolgens verder te vliegen, figuurlijk dit keer, helaas, naar mijn rij-instructeur.

Nu kan ik wel doen alsof ik Barcelona heel erg derf (Echt wel!), ik moet bekennen dat, toen we op de terugreis over Nederland vlogen, dat kleine pokkeland waar we in twee seconden over heen kunnen vliegen, ik het begreep. Ik begreep waarom buitenlanders ons landje uniek vinden. Nergens zie je van die grote uitgestrekte, RECHTE, velden, met hier en daar een molentje. Het was voor mij de eerste, unieke, keer dat ik echt bij mij zelf dacht: Wow, stiekem, heel stiekem, is Nederland ook wel een erg mooi land. Die gedachte schoof ik uiteraard snel weer naar beneden, maar het blijft er zitten. Stiekem is ons land zo erg nog niet. Zeker als de zon stralend schijnt, zoals het vandaag deed, het niet regent, zoals het vandaag deed, en ik iedereen kan verstaan, wat ik vandaag niet deed gezien mijn Spaans gigantisch veel beter is. Ja, stiekem is Home toch echt Sweet home, en derf ik mijn landje een heel klein beetje. Maar niet zo erg als Barcelona! En nooit zo erg als China, waar ik met mijn blauwe ogen en blonde haren echt niet opval.
Of ik straks ook heel stiekem, al is het maar een klein beetje, mijn thuis bij mijn ouders ga derven? Zeer waarschijnlijk. Maar lang niet zo erg als dat ik bloggen heb gemist tijdens mijn maandje afwezigheid!