Clignoteur

clignoteur = knipperlicht aan auto als richtingaanwijzer

Soms, als ik in totale verstandsverbijstering ben, heb ik nog wel eens de nijging om mijn vinger uit te steken als ik van richting wijzig. Nee, ik zit dan niet op een tweewieler, waar er negen miljoen van zijn in Beijing, als ik Katie moet geloven. Ik loop gewoon. Ik loop, en moet een straat in, maar steek mijn vinger uit.
Sukkel.
Toch kan een richtingaanwijzer zeer handig zijn. Een soort clignoteur, maar dan op mijn rug. Of wat dacht je van een clignoteur op een glazen bol? En laten we er dan direct een tijdmachine bij fantaseren, om sneller op de plaats van bestemming te zijn. Ja, anderen aangeven welke richting je in je leven op gaat, dat zou meesterlijk zijn. Stiekem is bloggen ook een soort aparte clignoteur. Wellicht zal de wereld saai zijn als je weet welke richting men in slaat, het is een gedeelte van je gedachtes die je aan mensen bloot stelt. Maar wat nu als dit averechts uitpakt, en men elkaar beter begrijpt?

Vandaag werd ik om half negen al wakker, en moest ik er om kwart over negen uit. Nee, mam, ik wil niet naar die stinkmarkt. Niet dat de markt stinkt, maar de paarden die erover heen walsen... Wel, ik zal maar niet in details gaan, voor het geval een knollenliefhebber dit leest. Daarna heb ik nog even tot een uur of twaalf gedommeld. En dat is het heerlijkste wat er op deze aardkloof bestaat. Zeker als je toch niets te doen hebt.
Vervolgens lekker noedels gegeten, om tot de conclusie te komen dat die hele markt maar tot twaalf uur duurde en mijn moeder en zusje al weer voor de stoep stonden. Daarna moesten opa en oma opgezocht worden. Afijn, ik vind het best altijd wel gezellig, dus besloot ik maar mee te gaan naar de oudere versies van mijn moeder. Een koekje is een zeer verlokkend middel, en één van de redenen dat ik heb toegezegd. Nee hoor, nu bazel ik, ik vind het serieus een prettige plicht af en toe mijn grootouders op te zoeken.
Het was dan weer wel jammer dat we dat hele eind moesten lopen. Het dorp, de kampong (jaja, zie enkele blogs terug), was overal afgesloten om razende racende tweewielers te plezieren. Ik had er nog op gelet, maar zij staken hun vingers niet uit als ze met iets wat op honderd kilometer per uur leek een bocht door sjeesten. Wielrennen heeft blijkbaar andere regels. Afijn, eenmaal weer fijn thuis was lekker MSNen precies wat ik nodig had. Ik had er dan wel niet op gerekend dat mijn moeder, die net een laptop heeft, per se wilde weten hoe MSN werkt, zodat ze me op die manier kan bereiken als ik dan op kamers ben. Toegegeven, het was lachen toen we de cam aanzetten, terwijl we tegenover elkaar met onze laptop aan de tafel zaten. Dat was echt te dom voor woorden, zeker toen we er maar direct een videogesprek van maakten. Dat is echt het ultieme gevoel van een elektronische echo.

Verder heb ik genoten van Poseidon's kracht. Nu ja, het is natuurlijk wel de goden verzoeken als je een boot noemt naar de grote Griekse watergod. Al moet ik zeggen dat de film wel redelijk was, hij haalt het niet bij Titanic. Maar jah, niemand haalt het bij Leonardo di Caprio, en het feit dat ze mijn favoriete personage, Elena, dood lieten gaan was nu ook niet bepaald goed voor mijn objectiviteit.
Ach, ik zal maar ophouden met bazelen. Straks wil ik nog exact weten wie deze blogs bekijken ook. Alhoewel ik het helemaal niet erg zou vinden als er enkele reacties achtergelaten worden, als soortement clignoteur der volgers van mijn blog...