Kuàilè

kuàilè = gefeliciteerd

Het woord van vandaag valt niet moeilijk in deze blog te plaatsen. Ik word namelijk overspoelt met felicitaties over het feit dat ik mijn examens gehaald heb. Behalve dan van één persoon, waar ik het niet meer over zal hebben, gezien dat beter voor me is.
Bij deze wil ik iedereen die mij gefeliciteerd heeft van harte bedanken. Omdat het er zo veel zijn was ik te lui iedereen terug te PMen, krabbelen en/of emailen.

Wat ik de laatste twee dagen heb gedaan valt voornamelijk onder het kamer onderdeel. Woensdag om half elf krijg ik namelijk de sleutels. En mijn ouders hebben het in hun grijze (letterlijk door de haarkleur, hoewel mijn moeder het sinds kort verft, en figuurlijk door de hersenmassa) hoofd gehaald dat er die zaterdag daarop al een kledingkast en bed moet staan. Tja, ik kan nou niet bepaald zeggen dat ik daarover klaag. Het liefst wil ik morgen de sleutels krijgen en gisteren daar kunnen slapen.
Voordat we aan het verhuizen kunnen gingen we... shoppen! En laat dat nou een van mijn favoriete bezigheden zijn. Van welke meid nou niet. Ik had niet voor niets bij beide hospiteeravonden gezegd dat mijn hobby's photoshoppen en kleding shoppen waren. Wat wel anders was was dat ik dit keer niet voor een kledingstuk waar ik er al tien van in de kast heb liggen ging, of voor een nagellakje dat mijn zusje walgelijk vindt, maar voor een bed. En tussen ons gezegd en gezwegen, dat is nog veel leuker! Geen veel te kleine pashokjes, geen bacterievolle testers en ook geen personeel dat op je vingers kijkt bang dat er dingen gestolen gaan worden. Nee! Wel op elk bed dat een beetje aan mijn eisen voldoet gaan liggen. Alle kledingkasten openen en kritisch bekijken of er een spiegel op de deur zit. Dat was namelijk een voornaamste eis, ik wil een langgerekte spiegel in de kastdeur hebben zitten. Een andere eis, wat wat minder makkelijk is, is dat mijn hele garderobe erin past, maar de kast moet ook weer niet te groot zijn, want dan past hij niet in mijn kloosterkamer. Tja, mijn garderobe is niet bepaald klein. Hoe dan ook. Leen Bakker had een heel leuk bed en een redelijk bijpassende kledingkast. Bij de it's was een mooi koelkastje met vriezer, en ook de Ikea droeg zijn steentje bij in de vorm van een supergave bedsprei, dat ik direct gekocht had dankzij de korting die op het ding zat. Want, voor de weinige mannen die deze blog volgen; korting is kopen!

Mijn hele vrijdagmorgen was dus besteed aan inspiratie opdoen voor de inrichting van mijn kloosterkamer. De middag werd besteed aan boodschappen doen, voor de verandering een boek bestellen bij de plaatselijke boekenhandel (dat is een euforisme, elke verkoopster kent mij daar bij voor- en achternaam), en een afspraak maken bij mijn opticien. Ik had namelijk de afgelopen paar weken het idee dat mijn ogen achteruit zijn gegaan, en vooral bij autorijlessen is het tamelijk handig als ik op de dijk een fietser aan zie komen, het liefst voordat deze onder de wielen ligt. Ik vond zelfs nog tijd wat gebak te kopen voor mijn werk, als traktatie omdat ik geslaagd ben, iets waardoor mijn vader verontwaardigd zei dat hij geen gebak kreeg, waarop ik weer zei dat ik hem juist een plezier deed, op deze manier groeide zijn buik niet nóg erger.
Thuisgekomen van het restaurant waar het behoorlijk druk was, ging ik al snel naar bed. Ik was doodop.

Vanochtend moest ik op vaderdagcadeaujacht. Hoewel het hartstikke commerciële bullshit is, wordt het thuis niet getolereerd zonder een cadeautje thuis te komen. Gelukkig wist mijn moeder raad, mijn vader schijnt iets gemompeld te hebben van een barbecue en een beschermhoes. Even naar de Karwei, dat is geen punt (flauw eh?). Het zou moeilijker zijn geweest als hij niets had gemompeld.
's Middags was een bezoekje aan oma en opa lief van moeders kant onvermijdelijk, gezien het morgen onmogelijk is hun te bezoeken. Ze hadden koffie en appelkruimelvlaai, dus ik was tevreden. Er werd mij gevraagd of ik me al geslaagd voelde, iets wat mijn alarmbellen deed rinkelen omdat men normaal zoiets vroeg bij een verjaardag ('en, voel je je al achttien?' 'Nou ik denk dat ik me dat pas voel als ik met de auto kindertjes omver rijd.'). Maar ik heb gewoon een glimlach opgezegd en gezegd dat ik me geslaagd voel en me daarom heerlijk voelde.
Ook op mijn werk werd ik vandaag door een paar gefeliciteerd, dit omdat ze gisteren niet werkten. Stiekem is het best wel leuk voor een paar dagen in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar daar het niet te veel moet worden, heb ik vandaag de vlag met de tas niet uitgehangen, zoals ik donderdag en vrijdag wel heb gedaan. Felicitaties zijn leuk, maar soms ook best vermoeiend omdat er van me wordt verwacht dat ik op elke enthousiast reageer. Maar voel je vrij me te feliciteren hoor!