zhuāngbī = uitslover
En als je iemand toch helemaal haat, dan noem je hem toch zhuāngbī? Hoewel de Nederlandse vertaling van het woord, niet geheel onaardig klinkt, is de Chinese versie ervan wel zeer onaardig. Misschien heeft dat te maken met het feit dat chinezen vanuit hun normen en waarden lichtelijk nederig en respectvol naar elkaar en tegen elkaar zijn. Waardoor zij niet zo grove woorden als grove woorden ervaren.
Wie ik vandaag zhuāngbī heb genoemd? Eigenlijk niemand. Goed, er was een klein incidentje, maar wie was koppiger?
Toegegeven. Ik.
Ik kan namelijk heel goed, heel erg, heel overdreven, overdrijven. Gaat het niet zoals ik wil, dan doe ik het zoals de ander wil, maar dan altijd tien keer zo gek. Mijn moeder zei vroeger al: "Jemig Cindy, het gaat bij jou ook altijd van het ene uiterste na het andere."
Misschien past de titel van mijn blog nog wel het beste bij mezelf, als ik zo nodig iemand moet noemen. Hoewel niet in de negatieve betekenis wat chinezen betreft, heb ik wel enigszins lopen pronken dat ik één (!) karakter heb geleerd vorige week toen ik met de studievereniging op kampweekend was. De studievereniging is enkel voor sinologen, er waren dus ook voornamelijk aankomend eerstejaars sinologen.
Ja, het is waar. Ik liep door het restaurant, en merkte hoe erg ik het gemist heb. Ik vind het heerlijk mensen te laten gissen, als ze vragen waarom ik zo goed Nederlands kan spreken. Ik vind het geweldig om geheimzinnig te doen, maar wel prikkelend te antwoorden.
Ik ben een walgelijk persoon.
En ik doe het met liefde.
Niet voor niets is mijn favoriete personage van mezelf Nadia Lelia. De uitslover.
Anyhow. Zoals je inmiddels wel door zult hebben begin ik enkel met zo'n lange inleiding als de dag saaier was dan het tellen van elke afzonderlijke wimper van elk mens. Wat ik vandaag gedaan heb zal ik dan ook, hoe heerlijk!, in één zin samenvatten.
Slapen, gevolgd door uitslovers doodrijden tijdens mijn rijles, om tot slot zelf de uitslover te spelen in het restaurant.
Ach ja, deze blog is misschien niet zo vrolijk, of zo inspiratievol. Ik heb altijd het idee dat mijn blogs beter zijn als ik een maand niet heb geblogd. Dat is niet zo. Mijn blogs zijn gewoon beter als mijn dag niet zo saai is. Soms wou ik dat mijn geheugen was als een goudvis. Het schijnt namelijk dat zij maar een geheugentermijn van drie seconden hebben. Dan zou het enige waar ik over uit kon sloven het feit zijn dat mijn kom zo groot is! Enkel maar omdat ik niet door had dat de nieuwe plekjes die ik ontdek, ik al eerder ontdekt heb. En dat de ruimte die er steeds bij komt, er maar bij lijkt te komen.
En als je iemand toch helemaal haat, dan noem je hem toch zhuāngbī? Hoewel de Nederlandse vertaling van het woord, niet geheel onaardig klinkt, is de Chinese versie ervan wel zeer onaardig. Misschien heeft dat te maken met het feit dat chinezen vanuit hun normen en waarden lichtelijk nederig en respectvol naar elkaar en tegen elkaar zijn. Waardoor zij niet zo grove woorden als grove woorden ervaren.
Wie ik vandaag zhuāngbī heb genoemd? Eigenlijk niemand. Goed, er was een klein incidentje, maar wie was koppiger?
Toegegeven. Ik.
Ik kan namelijk heel goed, heel erg, heel overdreven, overdrijven. Gaat het niet zoals ik wil, dan doe ik het zoals de ander wil, maar dan altijd tien keer zo gek. Mijn moeder zei vroeger al: "Jemig Cindy, het gaat bij jou ook altijd van het ene uiterste na het andere."
Misschien past de titel van mijn blog nog wel het beste bij mezelf, als ik zo nodig iemand moet noemen. Hoewel niet in de negatieve betekenis wat chinezen betreft, heb ik wel enigszins lopen pronken dat ik één (!) karakter heb geleerd vorige week toen ik met de studievereniging op kampweekend was. De studievereniging is enkel voor sinologen, er waren dus ook voornamelijk aankomend eerstejaars sinologen.
Ja, het is waar. Ik liep door het restaurant, en merkte hoe erg ik het gemist heb. Ik vind het heerlijk mensen te laten gissen, als ze vragen waarom ik zo goed Nederlands kan spreken. Ik vind het geweldig om geheimzinnig te doen, maar wel prikkelend te antwoorden.
Ik ben een walgelijk persoon.
En ik doe het met liefde.
Niet voor niets is mijn favoriete personage van mezelf Nadia Lelia. De uitslover.
Anyhow. Zoals je inmiddels wel door zult hebben begin ik enkel met zo'n lange inleiding als de dag saaier was dan het tellen van elke afzonderlijke wimper van elk mens. Wat ik vandaag gedaan heb zal ik dan ook, hoe heerlijk!, in één zin samenvatten.
Slapen, gevolgd door uitslovers doodrijden tijdens mijn rijles, om tot slot zelf de uitslover te spelen in het restaurant.
Ach ja, deze blog is misschien niet zo vrolijk, of zo inspiratievol. Ik heb altijd het idee dat mijn blogs beter zijn als ik een maand niet heb geblogd. Dat is niet zo. Mijn blogs zijn gewoon beter als mijn dag niet zo saai is. Soms wou ik dat mijn geheugen was als een goudvis. Het schijnt namelijk dat zij maar een geheugentermijn van drie seconden hebben. Dan zou het enige waar ik over uit kon sloven het feit zijn dat mijn kom zo groot is! Enkel maar omdat ik niet door had dat de nieuwe plekjes die ik ontdek, ik al eerder ontdekt heb. En dat de ruimte die er steeds bij komt, er maar bij lijkt te komen.
Met sommige uitslovers kun je meer lachen dan met mensen die altijd doen wat anderen willen... XD.
BeantwoordenVerwijderenTutu, wat was jij een uitslover! Maar niet heus... Ik snap het Chinees nu niet meer zo goed :P, maar goed, het is dan ook niet mijn taal, maar jouw taal. En dat is waarschijnlijk maar goed ook! ;)
BeantwoordenVerwijderen