Proclamatie

Gezien ik weet dat ik sinds kort nieuwe lezers heb, voel ik mij gedwongen enkele proclamaties (=afkondiging; openlijke bekendmaking) te doen. Ook voor de oude lezers is het misschien goed wat meer te weten te komen over zij die al die saaie blogs nu eigenlijk schrijft.
Ik ben dus Cindy, ik ben achttien/negentien jaar. En nee, ik ben niet achttieneneenhalf. Zie je, het zit zo, op mijn Chinese paspoort staat als geboortedatum 11 april 1990. Op mijn Nederlandse echter 11 april 1991. Het is dan ook een leuk weetje dat ik twee keer mijn derde verjaardag heb gevierd.
Hoewel ik modebewust ben, en elke dag een flinke kledingcrisis heb, raak ik make-up bijna nooit aan. Of ik een natural beauty ben valt aan anderen te beoordelen. Die troep op mijn huid zit gewoon niet, blijft niet zitten, en jeukt. Goh, ik begin nu een beetje als mijn zusje te klinken. De belangrijkste reden is wel dat het duur is. En ik ben een arme studente.
Verder ben ik geen ochtendmens. Het liefst, zoals vandaag, verslaap ik mijn halve dag.

Snap je nu waarom ik met zo'n interessante, kuch, opening begin? Ik heb gewoon de halve dag geslapen. Of gedaan alsof ik sliep. Ik had namelijk ook redelijke koppijn, en volgens mij is die hoest van mij ook niet zo leuk. Toen ik écht uit mijn bed kwam, was dat omdat mijn vader me liep om... aardappels te schillen.
En nee, wij eten 's middags niet warm.
"Gast!"
Zo riep hij, waarop ik - eenmaal van de trap afgestormd - antwoordde: "Begin jij nu ook al het accent van mijn wereldstad over te nemen?"
Nee, dat niet, maar hij doelde meer op de functie van mijn komst. Ik was een gast, gezien ik officieus en officieel niet meer in mijn dorpje woonde. Zelfs de IB groep weet dat.
Met het idee van aardappels, had ik niet gezegd dat ik raar ben? ik vind aardappels namelijk heerlijk, in mijn achterhoofd staakte ik mijn gesputter. Van mijn vader kan ik het toch nooit winnen. Gezien hij gisteren 55 jaar is geworden wordt het toch langzamerhand tijd dat ik begrip ga tonen. Al is het maar voor het feit dat hij al jaren onhandelbare pubers in zijn huis heeft. Al was/is mijn zusje nog altijd onhandelbaarder dan ik, uiteraard.

Na het eten restte mij niet veel te doen dan wat ik normaal doe. Nutteloos op het internet rondklikken. Hier en daar wat losse letters aan elkaar tikken, om ze apart te zetten door ruw een spatie te plaatsen. Soms voelt schrijven alsof ik een vrouw met een hakmes ben. Ik bepaal welke letters er wel en welke er niet aan elkaar mogen staan. En de letters die ik los wil hakken, hak ik met mijn duim los.
Oké, nu wordt mijn vergelijking van schrijven met een moordenaar eng. Misschien komt dat wel omdat ik het avondeten heb moeten nuttigen terwijl Mister Monk zijn aartsvijand onderuit probeerde te trekken.

Ach, dit was serieus een dag van niets. Het was saai, behalve mijn dromen. Maar dromen kan ik op de een of andere manier nooit onthouden. Ik denk dat het feit dat deze dag saai was, in tegenstelling tot die 21 dagen hiervoor, op zich al een proclamatie is. Dus laat ik het daarom hier maar bij houden. In ieder geval voor vandaag.