Nathals

nathals = iemand die veel drinkt

Alcoholistisch verdringt de shopaholistische buien? Nee. Zo snel gaat het niet in het studentenleven. Maar ik zal niet ontkennen dat ik meer drink dan vroeger (like, twee maanden geleden). Wellicht komt het door mijn overgeobsedeerde alles drinkende, vooral rosé lievende, huisgenote dat ik aan het transformeren ben naar een nathals. Misschien komt het omdat mijn moeder me rosé's blijft meegeven, en zodra ik dat woordje ook maar laat vallen me haast verplicht voel ene huisgenoot te vragen of ze mee komt drinken. Maar verder is het heel gezellig. De rosé dan, mijn huisgenoot is natuurlijk te ver-ve-lend voor woorden.
Merk de sarcasme, slash slechte grap uit mijn laatste zin. Ik lief mijn huisgenoten, en in het bijzonder die ene rosé liefhebbende obsessieve schat.

De tweede week van mijn studie is begonnen. En, na een droge keel van het veelvoudige Mandarijnse klanken oefenen met rosé nat te hebben gemaakt was het vandaag de beurt aan karakters.
Dat rare schrift waar de Chinezen, zo las ik gisteravond, na rosé gedronken te hebben met die ene specifieke huisgenoot, in mijn grammatica van het Mandarijn boek, kennen ontelbare karakters. Volgens de oudste overlevering die men heeft kunnen ontcijferen zou het aantal tot dik in de 85.000 liggen. Nu hoeft men voor het lezen van alledaagse teksten er maar 3.000 te kennen.
Merk opnieuw de sarcasme. Ik ken er nu 0. 26 letters, oké, maar 3.000 karakters is andere koek. Alhoewel, liever 3.000 dan 85.000, het blijft ten minste nog onder de 10.000.
Genoeg getallen voor dit late uur. Tijdens de werkcollege was het natuurlijk weer de beurt aan de uitspraak. En nee, mijn keel was niet genoeg geölied met rosé. Het spijtige is namelijk dat alcohol heel snel bij mij inslaat, en ik altijd zo verstandig ben na twee glazen achterover te klokken stop. Geen wonder dat ik mijn geliefde liefste huisgenote er weer toe moest dwingen haar kamer af te staan aan mij. En haarzelf. En de roséfles. Kijk, als ze haar kamer enkel aan mij zou afstaan, zou ze het wellicht niet doen, maar alles draait om wijn. En alles wat gratis is, is per definitie goed. Wat zij al zei: "Studenten zijn sloebers. En wij zijn studenten, dus we mogen sloebers zijn."
Amen op dat.

Om toch het sloebergehalte niet te hoog te laten stijgen, heb ik wel wat voor de kost gedaan. Vijf uur bij de Eazie scheppen, enkele foutieve bestellingen en dweilavond zonder alcohol maar met een heuse dweil, sop en water verder heb ik spierpijn in mijn rechterhand van het scheppen van de groenten. Serieus, die tangen zijn van ijzer! Ze willen niet meegeven, en geven niet toe aan de overweldigende kracht van mijn hand.

Hoe dan ook, na na het werk nog even te socializen, goh, ik doe hier in Leiden niet anders, met mijn super aardige collega's, toch de weg naar huis gevonden. Bijna van mijn fiets geblazen door één of ander feest dat een andere afdeling, maar van hetzelfde pand, in onze tuin gaf, nog dubbel gecheckt of er geen uitnodiging van dat feest door de brievenbus lag, tja, je moet iets om te voorkomen niet enkel bestempeld te worden als nathals, maar er ook één te zijn. Helaas, geen uitnodiging, en omdat ik die lieve schat van een huisgenote van me niet wilde laten droogstaan, en omdat ik geen avond zonder haar kan doorbrengen, toch maar de laatste resten van de fles geschonken om onder het genot van die bedwelmende dampen steeds vermoeider te worden.