Suíbiàn

suíbiàn = zomaar

Wanneer de integratie in het studentenleven vordert, tijdtekort nauw verbonden staat aan geldtekort en slaaptekort, leer je als sjaars het begrip 'zomaar' opnieuw kennen. Voor alle aanstaande sjaarzen, een sjaars is de brugpieper van het hogere onderwijs. Wat mij betrof vandaag inclusief overvolle tas. Minus de lengte, tenzij je, wat mij betreft, aziatisch bent. Het had handiger geweest als de chinezen in plaats van lotusvoetjes hun benen uitrekten, maar helaas, ik ben gedoemd kleiner te zijn dan een gemiddelde langneus.

Zomaar naar de studie gaan, omdat het in de kamer een t**zooi is. En met te**zooi bedoel ik het soort ter**zooi waarbij ik 's ochtends verplicht aan ochtendgymnastiek doe om de gang van onze afdeling te kunnen bereiken. Hutkoffertje van een kamp hier, tasjes van een shopaholistische bui daar, kleren overal. Door die teringzooi duurt het minstens een uur voordat ik klaar ben om te kunnen douchen, hier en daar zoeken naar shampoo levert binnen een kwartier een sanex op, maar voor mijn brillenkoker doe ik gemiddeld langer. Gezien de avond weer eens eindigde toen het eigenlijk al weer de volgende dag was, had ik vanochtend ook niet bepaald zin om vroeg uit bed te gaan. Ik geloof dat de wekker me wel vijf keer het bed uit had willen rukken, ach, had het maar geen wekker moeten worden. Toen ik me er dan uiteindelijk uit kon slepen, had ik nog maar twee uurtjes voordat ik verwacht werd om mijn nieuwe, geweldige, leuke, stoere, gave, CHINESE, boeken op te halen. En met een uurtje zoekwerk naar de spullen, een halve kledingcrisis, en de verplichte ochtendgymnastiek ging ik dus redelijk halsoverkop naar het centrum van mijn wereldstad.

Toen ik de boeken had, en deze zomaar in een kluisje had gestopt gezien een heel slim meisje met dat idee kwam, besloot ik ook nog eens zomaar te gaan eten. Ik had niet ontbeten. Ten eerste had ik daar de tijd niet voor, ten tweede het geld niet, en tot slot had ik überhaupt geen eten in huis. Toen ik besloot een terrasje te pikken, figuurlijk gesproken, werd ik gebeld door een studiegenoot. Haar woordelijke vraag? "Cindy! Ik zit hier met een vriend op een terrasje te chillen, kom je ons joinen?" Waarop ik natuurlijk geen nee kon zeggen, gezien het een schat is.

Nadat ik met wat studiegenoten heb gegeten, werd het dan eindelijk tijd om een nieuwe dimensie aan het studentenleven te geven. Eentje die vele studenten bijna zouden vergeten, en geheel onbelangrijk is. Namelijk... Colleges volgen!
Ja, dat klopt, vandaag had ik mijn allereerste, supergave, coole, vette, waar ik al twee jaar op heb zitten wachten, SAAIE college. Alleen als ik er al aan terug denk vraag ik me af waarom ik in vredesnaam niet in bed ben blijven liggen toen de wekker voor de zesde keer afging. Maar goed. Toch het college uitgezeten, waarbij zelfs een uur na tijd nog iemand binnen durfde te komen, ik zelf zou niet eens meer op de deur durven te kloppen, om vervolgens ALWEER een rondleiding te krijgen. Zijn ze bang dat we verdwalen ofzo? En ja! De weg van mijn faculteit naar de bibliotheek is lastig! En nee, ik wéét dat het maar één straatje uitlopen is, en minder dan 300 meter moet zijn van elkaar. En NEE, ik ben niet achterlijk waardoor ik vanochtend voor de derde keer verdwaalde van de bibliotheek naar de faculteit. Ik bedoel maar, ik heb ook een VWO diploma op zak! Al hoeft dat volgens mijn zusje niet veel te zeggen, maar dat laten we maar buiten beschouwing.

Na de rondleiding moest ik een rok kopen. Gezien ik zomaar dat ding gisteren had gekocht, maar geen zin had om het te passen, kwam ik er thuis achter dat het rotding te klein was. Dus, zo zei ik tegen studiegenoten, zou ik wel even mijn rokje ruilen.
Nee hoor, ik ben nu lekker anticlimax. Ik heb inderdaad even mijn rokje geruild, ik was binnen vijf minuten weer helemaal klaar om naar de McDonalds te gaan. Helaas veranderden we opeens van gedachte en gingen we naar de Subway. Alhoewel... Helaas? Het is natuurlijk stuk gezonder en ook lekkerder.

Het begrip zomaar heeft pas echt een nieuwe betekenis gekregen als ik het associeer met koken. Staand bij de goedkopere en slechtere versie van de AH liep ik langs de rekken, op zoek naar iets eetbaars. Om te komen bij een schnitzel achtig iets en wat krieltjes. Champignons erbij, en mijn maaltijd was weer volledig.
Thuisgekomen kwam ik erachter dat ik gelukkig nog wel groenten had, waardoor ik dus in de supermarkt goed had gegokt. Ik had nog niet echt trek, met dank aan de Subway. Dus ging ik maar even zomaar mijn huistaak doen. Die voor deze week uit vuilnis bestond. Waarop mijn vader grappig probeerde te zijn door te zeggen: "Betalen we je nou zoveel geld zodat je vuilnisman kan worden?"

Ook eenmaal op de sociëteit, SSR HOOG! werden mijn plannen falikant in het water gegooid. Nee dat is geen uitdrukking, nee falikant is vast niet goed geschreven. Maar hé, ik ben nu officieel studente, ik heb zelfs al colleges gehad, dus ik heb tijdgebrek, en nog belangrijker slaapgebrek. Twaalf uur naar huis was opeens half twee naar huis, waardoor ik nu half dood in bed lig. En nu dus ook zeer hopelijk zomaar in slaap ga vallen.