Gebrouilleerd

gebrouilleerd = in onmin

Er zijn momenten in het leven dat belangrijke dingen gebrouileerd worden. Ze zijn niet honderd procent goed, zeker niet op dat moment. De timing is slecht, onjuist. Soms, heel soms, wordt er geleerd die punten, en soms zelfs die personen, wel te leren aanvaarden.

Wanneer je op jezelf woont bijvoorbeeld. Vandaag werd ik vroeg wakker, met zenuwen al half in mijn lichaam. Ik kan hoog of laag springen, maar stiekem vind ik het best wel een beetje spannend allemaal. Dat idee werd direct uit mijn lijf gepompt toen ik lekker op MSN met een meisje die ik al een hele tijd niet gesproken heb, ging roddelen. Cam aan, en hopla, gaan met die banaan. Was erg gezellig. Daarna moesten we naar It's. Niet om iets te kopen, ben je gek. Afdingen, afdingen en nog eens afdingen. In deze tijd wil iedereen verkopen, dus ben je idioot om niet af te dingen.
Wat ik moest hebben?
Een tv, een magnetron, en een koelkast. Ik zag het gezicht van verkoper al van 'shit, ik moet werken, en dat voor dat uurloontje,' veranderen naar 'yes, ik heb een potentiële geldbrengende klant die voor promotie kan zorgen' toen ik dat vertelde. Mijn gezicht veranderde van 'ik heb al veel te veel uitgegeven, moet ik dat nu wel al doen?' naar 'yes, hij wil duidelijk verkopen, die honderd euro ding ik wel af' en uiteindelijk naar 'shit'. Hij kon niets voor ons doen. Ook mijn moeders charmekunstjes hielpen niet. Niet dat dat veel zegt, als je een versierende aap naast haar neer zet zullen mensen zich afvragen wie wie na doet. Maar niet zeggen tegen mijn alle lieve moeder hoor...
Daarna was het tijd om te eten, ik probeerde mijn eten nog te verdedigen. Mijn moeder had gezegd dat ik al het vlees dat overbleef mee mocht nemen naar het klooster. Daar ze vlees bakte die we zaterdag van de barbecue over hadden gehouden, zat ik dus al verlekkerd te kijken naar de karbonades, kippenpoten, satéstokjes, spareribs en balletjes. Maar helaas bleven er enkel een handjevol kippenpoten over. Ach, moet kunnen, daar kan ik makelijk van eten. Hopelijk.
Toen was het tijd om... jawel, naar het klooster te gaan! En dit was anders dan de andere keren, dit keer zou ik niet in de auto terug zitten.

Ja, dat is juist, ik typ deze blog nu vanuit mijn kloosterkamer. Ik heb net mijn eerste douche in het klooster gehad. Hoor huisgenoten hun deuren dichtklappen, schrik zelf haast op als ik een deur iets te hard dichtdoe, en heb zojuist de televisie goed ingesteld. Verder is het hier een zooi, en dat terwijl ik drie kratten leeg heb geruimd, en mijn bureau heb gezocht (lees: alle rotzooi op mijn bureaublad weggezet, zodat het bureau weer zichtbaar is). Nu lig ik in kids playground (zo noemt mijn vader mijn bed, gezien het een tweepersoonsbed is), naar mijn nieuwe tv te kijken hoe dom mannen zijn. Mannenavond op MTV, moet je van houden...

Ik word me nu al wél bewust, en dat na maar enkele secondes, minuten, of uren, hoe je het ook wil noemen, in mijn kloosterkamer, dat ik mijn ouders soms heb gebrouilleerd. Zaken die zij doen en deden leken altijd zo klein, mijn taak was veel groter! De tafel afruimen, de tafel dekken, de vaatwasser leeg- en inruimen. Man, dat was een dagtaak! Ook kom ik er achter hoeveel waarde ik aan spullen hechtte. Thuis keek ik niet op of om als er iets op de vloer viel, hier zit ik met mijn vingers direct op het laminaat om te kijken of het gekrast is. Tijdens het boodschappen doen met mijn moeder lette ik zelfs op de prijs, waarop mijn moeder zei: "Ik wou dat je veel eerder was verhuisd."

Misschien is dat ook wel zo. Misschien? Zeer waarschijnlijk. Ja, ik ben volwassener geworden, ja, ik houd meer erg in dingen nu ik zo dicht tegen het op mezelf wonen aan zit. Ja, ik ga vroeg uit bed, zodat ik niet in een ellenlange rij zit morgen. Weltrusten vanuit het klooster!