Lommerrijk

lommerrijk = schaduwrijk; bladerrijk

Plato beweerde ooit dat wij, de mensheid, het leven, in een grot woonden. Wij zijn onwetend, zien de schaduwen in de grot aan voor de enige werkelijkheid. Wij leven in een lommerrijk, niet wetend dat de echte wereld zich daarbuiten bevindt.
Soms, als ik me echt nutteloos voel, of me buitengewoon verveel, vraag ik me af of Plato met zijn lommerrijk gelijk had. Wat als wat wij als werkelijkheid zien niet echt is? Of dat er buiten ons nog intelligentere wezens bestaan? Dat wij, de aarde, slechts een gedeelte van iets groters is? Zoals een mierennest voor ons maar ieniemienie is, maar voor die mieren de hele wereld. Kunnen en mogen wij onze waarnemingen wel vertrouwen? Stellen wij ons niet buitengewoon veel voor?

Zoals vandaag. Ik heb voor het eerst van mijn leven een bijsluiter gelezen. Daar stonden allerlei enge ziektes in, en symptomen die op die ziektes kunnen wijzen. Wat was de uitslag daarvan? Ik heb me de hele dag ingebeeld die symptomen te voelen. Of heb ik ze niet ingebeeld en waren ze wel werkelijk waar?
Of onze gedachtes, idealen en natuurlijke toestand wat ontwikkeling betreft nou wel of niet in een grot geketend zit, opgesloten in een lommerrijk, wat slechts de werkelijkheid weerspiegeld op de muren aan de hand van een schaduw, voor mij begon de dag gewoon om elf uur. Zoals in de vakantie de dag altijd om elf uur begint. Eten, drinken, douchen, tanden poetsen, en hopla, het was al weer twaalf uur. Hoefde ik nog maar drie uur te overbruggen, gezien ik om vijf uur op mijn werk moest zijn, er een uur over doe om te eten en voor te bereiden, en dat uur daar weer voor nog een uurtje mijn oogjes dicht doe. Die drie uur. Wat moest ik er mee? Ik wilde niet denken aan dat stomme lommerrijk, en wilde mijn waarnemingen in mijn lijf verstommen, zodat ik niet zou denken aan die enge ziektes uit de bijsluiter. Het medicijn tegen waanbeelden?
Gossip Girl.
Uiteraard.
Niets bevredigender dan sexy Ed in zijn rol als nog sexier Chuck Bass. Good cop Serena coöpereert met Bass cop Chuck om de erinye haarzelf, Blair Waldorf, weer op het rechte pad te krijgen. Voor hen die mijn passie voor Griekse mythen niet deelt, en niet de naam Blair Waldorf kent, Erinyen zijn Griekse wraakgodinnen.

Over goden gesproken. Wellicht is dat een symptoom van het lommerrijk. Misschien weten wij, als mensen geketend in een grot, stiekem wel dat onze waarnemingen slechts schaduwen zijn van de werkelijkheid, en geloven er daarom mensen in de alwetende macht. Wellicht willen wij uit onze nietszeggendheid ontsnappen, de ketens van de grot afdoen, en naar het licht stappen.
Hmm, ik werd even weer afgeleid, terug naar mijn saaie, grotloze dag.

Na lekker depressief op het werk te zijn, gewoon omdat ik zin had om depressief te zijn, vanwege mijn onbetrouwbare zintuigen, kon ik me natuurlijk enkel verwennen met behulp van chocolade. Want: When you are having a Magnum, nothing else matters. Om vervolgens het idee dat het me dikker maakt er weer af te spoelen door een warme douche.

Ach, misschien zit ik wel opgesloten in een grot, en is alles wat ik zie wel een lommerrijk. Maar zolang ik die grot op mijn duimpje ken, en me er thuis in voel, maakt het weinig uit waar, of wie, ik ben. Toch?