Fussilade

fussilade = geweervuur

Soms, as je geluk hebt, lijkt het asof je midden in een fussilade verkeerd. En ja, ik weet dat het als is, maar as ik eenmaal een dialect vaak hoor, begin ik het self ook soms te praten. Het lot lijkt vanaf alle kanten op te springen, schreeuwend dat er te veel geluk is en dat het tij moet keren. Zoals Suus so mooi segt: Of komt er straf, omdat teveel geluk en voorspoed er eens vandoor moet. Wanneer wendt het geluk sich van mij af?

De reden dat ik drie dagen, wow, ik ben echt een barbaar en ik kan echt niets bijhouden, seg het voort, seg het voort!, niet heb geblogd, heeft alles met deze quote, de rare woorden (as en seg) te maken. En het valt met drie woorden te bevangen. Ciske de Rat.
De afgelopen twee nachten heeft een vriendin namelijk bij mij geslapen. Met als hoofdreden dat we woensdag naar de musical Ciske de Rat zouden gaan. Het zou dan voor mij de eerste keer zijn, en voor haar de tweede keer.
Het was zeker leuk, toen de fussilade klonken schrok ik me dan wel dood (waarom schrikt men zich toch altijd nog dood, ondanks dat men het verwachtte?) en ik kreeg een traantje in mijn ogen toen Ciske zijn moeder vermoordde, maar verder was het de meest pakkende musical die ik ooit heb gezien. En het was helemaal niet vervelend dat ik met mijn vriendin nog naar de artiestenuitgang ben gegaan en daar Jorge Verkroost om een handtekening heb gevraagd. Al voelde ik me op dat moment wel een gestoorde, gefreakte en bovenal idiote fan. Het feit dat wij twee de enige waren maakte het net nog ietsjes gênanter. Maar Jorge was zeer aardig, evenals de andere artiesten die naar buiten kwamen.

Toen begon de fussilade. Niet alleen was ik gisteren veel te moe om nog te bloggen, vind je het gek als je twee nachten achter elkaar amper hebt geslapen en beide dagen voor negen uur klaar moet zijn om weg te gaan?, ook vandaag heeft zo zijn sporen achter gelaten.

Onder het mom van: Hoe eerder hoe beter, ben ik vandaag weer eens naar mijn kamer gegaan. Maar natuurlijk ging het me minder om de overgang te vermakkelijken, en meer om weer even eraan herinnert te worden dat ik toch echt het huis uit ga. De auto stond helemaal vol, ik vraag me altijd af waarom ik niet meer dan twee koffers mee mag nemen als we op vakantie gaan, terwijl er bij het verhuizen twee maal zoveel de auto in gaat als wanneer wij op vakantie gaan. Mijn moeder wilde heel graag schoonmaken, en ik ben er nu niet bepaald het type naar om daar over te gaan protesteren. Dat was de reden van mijn moeder met me mee te gaan.
Afijn, ik begon met het uitladen van de auto, het inruimen van mijn kamer, en ergens tussen de computer weer leefbaar te krijgen, en daardoor mijn hart ook leefbaarder, ik kan serieus niet lang zonder pc, wat best triest is, gezien ik óók nog een laptop heb, en mijn jurken in de kast ophangen, werd er gebeld. Ik nam op, zoals altijd, want mijn moeder is geloof ik een beetje mobieltjeslectisch. In plaats van dyslectisch... Mijn zusje. Ze vroeg heel kalm, en irritant zoals ze altijd doet, of ze mama kon spreken. Ik gaf de telefoon door, soms voelde ik me net een telefoniste. Verder de jurken ophangen, tja, daarom wilde ik nu een driedeurskast, omdat ik kleren heb. Veel kleren.
Begon het gezicht van mijn moeder opeens te betrekken, haar stem zenuwachtig te doen en kwamen er woorden uit haar mond als: "Ben je aangereden? Lieverd, ik zit nu een uur van je vandaan! Mag ik de alarmbroeder even?"
Zelfs ik, die mijn zusje niet bepaald heel erg mag, schrok. Behoorlijk. Maar het eerste wat ik wel dacht was: Pa bellen! (of beter gesegd, op sijn Amsterdams, Vader bellen!)
Mijn vader aan de lijn, en de ambulancebroeder aan mijn moeders lijn, was het snel geregeld. Pa zou naar haar toe gaan, wij zouden de auto nog even helemaal leeg ruimen en zouden dan hopelijk over twee, drie uur thuis zijn.

Thuis gekomen opende mijn zusje haar fussilade weer op me, met als kogels irritante opmerkingen. Het werd al snel duidelijk dat ze zichzelf was. Niet dat mij dat veel hielp, maar ik was wel blij. Die blijheid verdween al een beetje toen ze zei dat ze mijn fiets had gebruikt, en dat ik vanavond maar met haar fietsje naar het restaurant moest. Ja, met nadruk op fietsje.
Ik wist dat mijn zusje klein was, maar toen mijn knieën op de trappers zaten en het werk van mijn voeten overnamen, snapte ik pas hoe klein ze écht is. Jemig, wat is haar fiets ieniemienie vergeleken met de mijne. En dat voor een vijftienjarige. Hm, dat is misschien niet helemaal eerlijk, mijn zusje is wel een chinese vijftienjarige, en chinezen schijnen meestal kleiner te zijn dan westerlingen.

Ach, na al die tegenslagen en die oorverdovende fussilade, was een dubbele aflevering van Lost, met nog meer fussilade, precies wat ik nodig had. Want hoe ik het wend of keer, het ongeluk van mijn zusje heeft me wel weer laten weten dat zij van waarde voor mij is. En zoals Suus zegt: Alles van waarde is zo teer, en dus besef ik meer en meer, straks breekt het stuk.