Bohémien

bohémien = zorgeloos kunstenaar

Inspiratie is een noodzakelijke benodigdheid om te kunnen schrijven. Althans, dat wordt beweerd. Zonder deze begeerlijke benodigdheid, zou er geen woord uit het toetsenbord of de pen rollen. Maar de manier om inspiratie op te wekken, is nog niet ontdekt. In ieder geval niet door mij. Wel krijg ik vaak de indruk dat inspiratie komt als ik emotieloos ben. Ik ben niet superblij, ik ben niet superdepressief. Ik ben niet gebonden aan extreme emoties. Zorgeloos vloeien de woorden uit mijn toetsenbord en knutsel ik de woorden tot zinnen aan elkaar. Als een bohémien.
Hoewel ik nu superblij ben, heb ik toch meer inspiratie dan de twee weken waarin ik geen blog gemaakt heb. Ik ben nu zorgeloos. In die twee weken had ik het namelijk óf druk met werken, óf druk met zenuwen wegdrukken.
Zenuwen die werden opgewekt door het examenvraagstuk.
Maar vandaag is daar een einde aan gekomen. Ik ben namelijk geslaagd.

Zo. Nu ik hetgeen mij vandaag heeft beziggehouden verteld heb, zal ik een update geven van de enerverende gebeurtenissen in de laatste twee weken. Want dat ik niet geblogd heb, wil niet zeggen dat ik niets mee heb gemaakt. In tegendeel.
Aangezien mijn geheugen net een zeef is, en ik al helemaal slecht ben in tijdsbepalingen, zal ik zeer waarschijnlijk van de hak op de tak springen. Vergeef me hiervoor. Ik zal de gebeurtenissen zoveel mogelijk onder kopjes brengen.

Om te beginnen maar de hoogtepunten rondom het onderwerp "Kamer". Vorige week dinsdag heb ik het contract van mijn kamer getekend. Mijn moeder had me gereden, we waren uiteraard veel te vroeg en gingen nog even in een cafeetje koffie drinken. Het grappige was dat ik de 'leider' van de eerste keer dat ik ging hospiteren (die keer waarbij ik tweede werd) tegenkwam. Ik zei netjes hoi, maar wist niet zeker of ze me herkende. Ik dacht van wel, want haar ogen priemden al in mijn borst alvorens ik haar gedag zei. Nadat mijn moeder en ik cappuccino (dubbel p dubbel c!) ophadden in een cafeetje waar ik nooit meer terug wil gaan vanwege de uiterst slechte bediening gingen we naar de woonstichting. We hadden een man die helaas uit zijn mond stonk, waardoor ik bij elk woord wel mijn oren spitste, maar niet mijn neus. Eigenlijk had ik verwacht dat er een bepaald gevoel zou komen als ik dat contract ondertekende, maar ik zette gewoon mijn zeer ingewikkelde handtekeningen met een krul extra van de blijheid en gaf het terug aan de man.
Toen we klaar waren bij de woonstichting gingen we nog even naar mijn... kloosterkamer. Ja, ik maak onderscheid! Er is mijn kloosterkamer en er is mijn slaapkamer. Om verwarring te voorkomen... Dit had ik afgesproken, zodat mijn moeder hem kon keur- bekijken. Gelukkig werd mijn geweldig, supergave kloosterkamer ook door mijn moeder onder die benamingen geplaatst.
In de loop van de week heb ik het meisje, laten we haar voor de anonimiteit Eva noemen, waarvan de kamer eerst was gecontacteerd via de e-mail om te vragen of ik de vloer en de gordijnen kon overkomen. Eva stuurde diezelfde dag nog een e-mail terug met haar toezegging en haar prijs van vijftig euro. Gezien dit geen miljoenenbedrag was, het is minder dan één rijles!, zei ik toe en maakte ik het bedrag over.

Ergens deze week sprong ik zo waar een gat in de lucht. Ik zat op kantoor, me dood te vervelen. Elk jaar zweer ik mezelf opnieuw dat ik het volgend jaar geen kantoorvakantiebaantje neem, gezien ik het haat. Elk jaar ben ik dit weer vergeten en kies ik voor het geld. Hoe dan ook, het e-mailtje dat ik zag gezien ik heel stiekem en waarschijnlijk heel illegaal, maar niet zo illegaal want mijn tante die tevens mijn werkgeefster is had gevraagd of ik mailtjes op een netmail kon kijken opdat ik het op kantoor kon checken, bracht mij in de wolken. Het had als titel namelijk: Je bent genomineerd voor de schrijfwedstrijd! Over met de deur in huis vallen gesproken.
Vorig jaar had ik meegedaan aan een gedichtwedstrijd van de regionale krant. Ik was toen eerste geworden met mijn gedicht Fluisterend Gebied. Dit jaar zei mijn moeder dat dezelfde krant en dus dezelfde organisatie weer een wedstrijd organiseerde, maar dan een schrijfwedstrijd. Ik zat heel lang te twijfelen of ik wel mee zou doen. Vorig jaar was ik namelijk zeer verrast dat ik gewonnen had, omdat ik me niet kon voorstellen dat ik zou winnen. Nu kon ik dat wel, gezien ik vorig jaar had gewonnen. Ik had verwachtingen van de wedstrijd, en juryleden van die wedstrijd hadden verwachtingen van mij. Dat was nooit goed. Toch besloot ik op het laatste moment toch nog een verhaal in te zenden.
Nu ben ik dus genomineerd. Dat houdt in: Er zijn vijf genomineerden in mijn leeftijdscategorie. De winnaars worden aanstaande zondag bekend gemaakt. Nummer 1 krijgt 100 euro VVV bonnen, 2 75 euro en 3 50 euro. De andere twee krijgen 15 euro boekenbon. Ik hoop uiteraard op de eerste plaats, maar weet ook heel goed dat mijn succes van vorig jaar absoluut geen garantie is, juist eerder een hindernis. Daarom verwacht ik dat ik vijfde word, gewoon omdat ik me eigenlijk opnieuw niet kan voorstellen bij de eerste drie te horen. De tijd zal het leren. Dit onderwerp krijgt binnen een week een word vervolgje.

Vandaag begon eigenlijk gisteren. Ik was gisteren erg gespannen, probeerde mezelf wanhopig af te leiden, en werd daardoor juist niet afgeleid. Ik werd om half zeven wakker gealarmeerd door mijn wekker, gezien ik rijles had om half acht. De rijles ging verrassend goed, wellicht door de vroege ochtend frisheid. Daarna was ik nog even in bed gedoken en probeerde (!) ik te slapen. Na een kwartier had ik maar een boek gepakt, denkend dat een verhaal me wel zou afleiden. Ik was zelfs zo wanhopig dat ik op de computer gezwerkbald had, om de tijd maar te verdrijven. Rond een uur of één zag ik eindelijk het sms'je van mijn vriendin, of ze mocht komen om mijn jurk van het examengala te aanschouwen. Ik smste zo snel mogelijk terug dat ik dat graag had. Jeaj, afleiding! Dus een uurtje later stond ze op mijn kamer, naar mijn geweldige, Matthew Williamson, roze jurk te gapen. Ik had de jurk vorige week gekocht met een andere vriendin bij de H&M, wel de laatste winkel waarvan ik had verwacht een geweldige galajurk te vinden, maar verrassingen blijven me bezig houden. Opeens zei ik, nog altijd wanhopig proberend mezelf af te leiden: "Laten we naar Dordrecht gaan." Daar was mijn vriendin wel over te spreken, en voor ik het wist zaten we in de H&M van Dordrecht. We hebben een paar winkels afgestruind, ik heb nog een superluxe (vrije vertaling van superdure) mascara van Chanel gekocht en heb verder mijn hand op de spreekwoordelijke knip gehouden, wetend dat ik deze maand, die nog maar net begonnen was, al veel had gespendeerd. Mijn voeten hielden het niet zo lang vol in Dordrecht, dus zijn we na drie uur shopplezier weer naar mijn dorpje teruggekeerd. Ik nam afscheid van mijn vriendin en fietste naar mijn huis.
Meer afleiding volgde die avond, waarop ik mijn nichtje feliciteerde met haar achtste verjaardag. Goh, dat is al tien jaar geleden voor mij, wat een leeftijd! En ja, ik vond mezelf klinken als van die irritante tantes die dat vroeger tegen mij zeiden, wat zou ze wel niet gedacht hebben van me!
Hoe dan ook, aangezien het kind gewoon weer naar school moest de volgende dag, was ik al om elf uur weer thuis. Gelukkig had ik mijn tante zo ver gekregen de dvd van The Devil wears Prada aan mij te lenen om de nacht door te komen. Vijftig supertoffe outfits en schoenen om een moord voor te doen verder knipte ik het lichtje uit en ging ik slapen. Het was drie uur.
Mijn strategie om laat te slapen zodat ik laat op de dag wakker zou worden, mislukte. Ik werd om zeven uur voor het eerst wakker. De vleugels van spanningsvlinders fladderden direct in mijn maag, maar ik onderdrukte ze en ging weer slapen. Een uur later speelde dit ritueel zich weer af, en nog een uur later kon ik er niet meer tegen. Ik moest de normeringen die vanochtend om acht uur op internet zouden verschijnen zien. Gelukkig waren die normeringen dusdanig soepel dat ik gerustgesteld werd en haast zeker wist geslaagd te zijn, dus kon ik weer in slaap vallen. Dit keer tot kwart over twaalf. Gegeten, gedoucht, en weer verder met zenuwachtig zijn. Stel nou dat ze toch moeilijk deden over de tipex, stel nou dat de normeringen op internet foutief waren of veranderd waren in die paar uur, stel nou dat...
Tring!
Hartaanval. "Hoi, met Cindy."
"Hoi, Cin, met oma, ik vroeg me af of je al iets wist."
Dit meen je niet! ***
"Nee, ik dacht eigenlijk dat dit school was."
"O, dan hang ik weer snel op."
Werkelijk, ik kon hoe lief en aardig en gesteld ik ook op mijn oma ben, haar toen wel wurgen. Ik zette mijn kalmeringsmuziek weer op, de Top 50 van Musicalliedjes van Radio 2, en kreeg opnieuw een hartaanval toen er om half twee werd gebeld.
"Goedemiddag, met Cindy."
"Hallo Cindy, met meneer van Straten."
Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Rustig!
"Nou, je bent geslaagd hoor."
Adem in, adem uit, adem in - GESLAAGD?!
"Wil je je cijfers nog horen."
Ik moest even naar woorden zoeken en zei toen: "Ja, graag."
De cijfers gingen mijn ene oor eigenlijk in en mijn andere weer uit. Ik rende naar beneden, riep nog over de trap stormend dat ik geslaagd was en vloog mijn ouders om de hals. Mijn moeder moest zelfs een beetje een traantje laten, en mijn vader rende gelijk weer naar boven om de vlag die ze in de tussentijd al helemaal klaar hadden staan op te hangen met de traditionele tas erbij. Daarna heb ik zeker vijftig smsjes verstuurd met dat ene, geruststellende, deurenopende woordje: "Geslaagd."
De rest van de dag gleed als een blije roes aan me voorbij. Het cijferlijst ophalen, alle andere geslaagden zoentjes geven, opa's en oma's die langs kwamen en me een kleinigheid gaven (die ik eigenlijk helemaal niet klein vond, en absurd hoog vond) chinees eten halen als feestmaaltijd en daarbij mijn bazin ook nog voor het eerst drie zoentjes geven... Het was als een droom die toch eindelijk uitkwam.

Ik heb het gehaald. Ik kan zorgeloos mijn nieuwe leven plannen. Ik kan zorgeloos verder met bloggen door de inspiratie die ik van dit nieuws heb gekregen. Ik voel me een bohémien.