Bicommunautair

bicommunautair = deel uitmaken van twee taalgemeenschappen

Er zijn drie mogelijkheden voor mijn blog van vandaag. Ik zou over mijn dag van vandaag kunnen leutelen (inschrijven bij studentenuitzendbureau in de hoop een vakantiebaan te krijgen, leren, naar bijeenkomst voor werkstuk, werken, douchen). Ik zou ook een grote blog kunnen houden over hoe ik de afgelopen paar dagen deel heb uitgemaakt van een bicommunautair (hoe bedoel je verkeerd gebruik van een woord? Maar ja, ik moest toch een woord kiezen dat een beetje in deze blog past? Eerst wilde ik Yingguo gebruiken, het Mandarijnse woord voor Engeland, toen zag ik dat het Nederlands aan de beurt was...).
Nee.
Ik ga voor de derde optie.
Een kort verslag over mijn reis naar Engeland om een vriendin die daar studeert te bezoeken, in tien stappen. Tien indrukken die achter zijn gebleven. Tien figuurlijke of letterlijke indrukken van Engeland (en dan probeer ik iets persoonlijker te zijn dan het afgezaagde 'ik kon maar niet aan de weg wennen! Die stomme Britten die denken dat het logisch is als je met de klok meerijdt bij een rotonde! En dan dat stuur, rechts! Jemig! Waar is dát dan weer voor nodig?'.)

1 Vliegen.
Voor het eerst in je eentje vliegen is niet eens zo eng als ik had gedacht. Ik voorspel nu al dat op een dag vliegen voor mij net zo normaal wordt als treinen. Ik vond er eigenlijk totaal niets aan.

2 Douane.
Toen ik in Engeland aankwam, moest ik nog even mijn paspoort showen. Maar de douane deed er bij mij langer over dan bij anderen, dus ik werd al helemaal benauwd. En nee, niet omdat ik een neppaspoort heb. Tenminste, dat hoopte ik.
Ze zei wat in het Engels, maar dat klonk mij zó buitenlands, zó Brits in de oren (in plaats van het Amerikaans waar ik veel meer aan gewend ben), dat ik het niet begreep. Toen ze het woord voor woord articuleerde, begreep ik eindelijk dat ze iets zei als: "Hoe lang woon je al in Nederland?"
OMG! Ik ben geen asielzoeker ofzo! OMG, ik ben geen enge rover die vanuit China was gekomen om eerst Nederland te beroven en nu Engeland!
"Uhm, ik... uhm..." Ja, hoe lang woonde ik eigenlijk in Nederland? "Uuuhm... Ik ben geadopteerd?"
"Oh, oké. Hier je paspoort, have a nice time in England!"

3 Het huis van mijn vriendin.
En haar huisgenoten. Waarvan er twee uit China kwamen en daar ook een jaar studeerden (Ja, ik denken dat ik lekker even vijf dagen ertussen uit kan zonder te hoeven studeren, mooi niet dus! Zodra ze hoorden dat ik Chinees studeerde was het "Ni hao", "Ni xihuan Yingguo?" blablabla). Haar kamer was precies waar een studentenkamer voor bedoeld was. Je kon er slapen. Hij was nauwelijks groter dan mijn kamer en bezat in tegenstelling tot de mijne een douche en een toilet. Nu jah... douche... Een straaltje water waarbij ik wenste dat ik een spriet was zodat ik er nat van werd (overdrijven is belangrijk in een blog!).

4 Bournemouth.
Dit was héél bijzonder. Vooral omdat een van mijn personages in Bournemouth woont. Ik wist helemaal niet dat zij zo dicht bij Bournemouth woonde, maar blijkbaar was dat wel zo! Eindelijk kon ik zien waar mijn personage was opgegroeid, hoe mooi Bournemouth is met haar haast idylische (Klopt dit zo Sas?) huisjes, haar groen (als in natuur, bomen, youknow...), haar bergen ondanks dat het vlak bij de kust ligt, en haar geweldig mooie strand. En nu snap ik waarom ze zo van Bournemouth houdt, mijn personage dan.
God, wat ben ik een trieste schrijver. Het lijkt bijna alsof ik gepland heb naar Bournemouth te gaan, maar dat was dus écht een grote verrassing en een groot toeval!

5 The Inferno.
En nu heb ik het niet over het MTV (of was het van TMF) programma. Nu heb ik het over een heerlijk, typische Britse PUB! Met heerlijk eten, grote schermen om Rugby en Voetbal op te kijken (rugby heeft best wel meer wat dan voetbal eigenlijk!) en af en toe, tot mijn grote verbazing, de uitslagen van de Nederlandse eredivisie (ofzoiets?) te zien staan, en heerlijk lounge muziek. Typische pub, sluit om twaalf uur, heerlijk. De stamkroeg, zo schijnt, van mijn vriendin.

6 The Boys.
Ha! Britse boys, yammie, yammie. Als ik niet al had bepaald naar China te willen, had ik the UK ook zeker overwogen na een voorproefje te hebben gekregen van the Boys! Britse jongens zijn zo akelig aardig, zo heerlijk door en door goed. Je kunt gemakkelijk te veel drinken, dan opeens breken en in huilen uitbarsten. Ze troosten je en zijn heel lief voor je. (ik wil hier niet in details op in gaan!). Het meest van de tijd heb ik dan ook niet in het kleine kamertje met het kleine anderhalfpersoons bed (geen tweepersoons of eenpersoons) geslapen, maar in een kamer die leeg stond in het huis van haar vriendje.

7 Shoppen.
Every girls favorite! En weet je wat? Ponden klinken zo veel goedkoper dan euros! Ik wil niet weten hoe vaak ik heb gezegd: "Het is maar drie pond!" Of "maar tien pond!". In Engeland kan je zoveel moois kopen voor relatief weinig geld. De jurken die ze daar verkopen voor rond de tien pond, zijn hier minstens dertig euro. Ze zijn van een Mango kwaliteit, H&M leukheid en Cindy hebberigheid. Ze zijn geniaal, en ik wilde dat ik meer geld op mijn rekening had staan om ze allemaal te kopen. Maar ik moest het bij één jurkje, zonnebril, paraplu, rokje, vestje en oorbel (jah, één stel uiteraard, niet één oorbel) laten. Hmpf. De zonnebril had ik niet gepland. Maar mijn huidige zonnebril was mijn shopzucht zo zat dat hij besloot om in een kleedhokje aan een haak te blijven zitten. Eer ik erachter kwam dat hij dat had gedaan, waren we totaal niet meer in de buurt, was het bijna sluitingstijd, en moest ik die dag daarna al weer naar dit snertland, waardoor het onmogelijk was hem nog op te halen. Buh.

8 Zijn huis.
Jeeeeemiig. En ik maar denken dat The boys alleen maar beter zijn dan de Nederlandse. Not. Op een punt zijn alle mannelijke studenten precies hetzelfde.
Het huis van het vriendje van mijn vriendin was een puinhoop. Ik geloof dat er nergens géén vuile vaat stond. Oké, het was een prachtig huis, erg Brits naar mijn mening, Lovely, groot, met hele lichte slaapkamers, precies waarvan ik houd. Maar het had zooooveel mooier geweest als het geen PUINHOOP was.

9 Uitgaan.
Uitgaan in Engeland is... G-E-N-I-A-A-L. Het is heerlijk om uit te gaan. Zeker met de groep waarmee we waren uitgeweest. De boys mogen wel heerlijk zijn, maar de meiden die ik heb leren kennen mogen er zeker ook wezen. Het waren heerlijke schatten, die net als ik heerlijk op jongensjacht waren, niet terugdeinsden voor drank en dans, en me er direct bij betrokken. Het leuke, vind ik, niet al te doorgewinterde uitgaander, was nog wel dat alles om drie uur sluit. Ik houd van uitgaan, begrijp me goed, maar ik vind het soms net een paar uur te lang duren. In Engeland, zolang je niet in Londen zit, is ook dat weer opgelost. Geniaal.

10 Het verkeer!
Nee, grapje, ik ga het hier niet over het verkeer hebben! Oké, misschien een beetje, want het is écht een belachelijk gezicht om te zien hoe de auto's helemaal totaal anders zijn en rijden.
Nee, de taxi's. Die gewoon om drie uur stoppen bij het centrum van het uitgaan om mensen in te laden. De eerste taxichauffeur begon al met zijn "Weet je welk woord het meest internationaal is?" "Nee?" "Taxi!"
"O," zo antwoordde ik, "in China is het anders chūzūqìchē, dat lijkt niet eens op taxi."

Dus, dat waren de tien indrukken die achter zijn gebleven. Kan je nagaan hoe lang deze blog was geweest als ik echt totaal had beschreven wat ik allemaal heb gedaan!