Máng

máng = druk

Juist ja. Druk kan twee betekenissen hebben, en alletwee kloppen ze bij mij. De afgelopen tijd ben ik zelfs zó druk dat ik geen tijd heb om te bloggen. Soms heb ik dan wel tijd, en dan blog ik. Soms, zoals vandaag, is er gewoon zoveel geinigs, en idioots gebeurd dat ik wel móét bloggen.

Mijn dag, zoals altijd, begon eigenlijk gisteren. Gisteren heb ik eigenlijk niet veel bijzonders gedaan. Totdat ik na mijn bardienst bij mijn altijd en eeuwig gezellige, maar ditmaal wel o zo LEGE, studentenvereniging mijn weg vervolgde naar onze geliefde hoofdstad, om onze geliefde, (ex)koningin op een voetstuk te plaatsen. De veelgebruikte smoes om gewoon keihard te feesten, zuipen, en schreeuwen. Hélánrén (Nederlanders) malen er niet veel om dat ze dan in het oranje, rood, wit en/of blauw moeten lopen, ze zijn aan het einde van de dag toch al te dronken om het zich aan te trekken. Het zijn details die je nu eenmaal moet doorlopen als je dronken wil worden. En de ergst verkledene zijn meestal toch studenten, en die zijn het meer dan gewend.
Ik had al zo'n vaag voorgevoel. Ik ben iemand die het altijd voor elkaar krijgt om er voor te zorgen dat het treinverkeer niet doet wat het hoort te doen (dat, of het treinverkeer in Nederland is gewoon überslecht). En inderdaad: "Er is momenteel geen verkeer mogelijk naar Schiphol."
Helemaal omgaan om uit te gaan. Kan niet mooier.
Eenmaal bij mijn vriendin aangekomen, waar ik 's avonds, of beter gezegd 's ochtends, zou blijven slapen, was ik het inmiddels al zo zat dat ik er ook niet om had gemaald als we gewoon zouden gaan slapen. Maar we hadden nu eenmaal geld betaald voor die club, dus we moesten ons wel van haar bed afhalen, en hop naar Amsterdam.

Amsterdam was op zijn kleinst gezegd druk. Een collega had me al gezegd dat ik op Koninginnenach beter niet enthousiast moest roepen: "Amsterdam, hé pak me dan!", en ik zag inderdaad in dat ik haar advies moest opvolgen. De club waar we heen gingen was nog een eind van het busstation vandaan. Nu viel dat op zich wel mee - voor mijn vriendin die zo slim was ballerina's aan te doen. Mijn voeten kregen al met die trip blaren van mijn stilleto's.

Eindelijk aangekomen in de club, waar het vriendje van mijn vriendin (EX, maar ze vergeet dat zelf ook steeds waardoor het nog steeds over 'mijn vriendje' gaat, en ik er steeds 'EX' achter roep) ook wel eens kwam. De garderobe kosten waren maar één euro, in tegenstelling tot een toko waar ik vroeger wel eens kwam (toen ik nog leed aan verstandsverbijstering). Het was behoorlijk chique, zeker in vergelijking met de prijs die we ervoor hadden moeten betalen. En het was er gezellig. Meerdere ruimtes, wat het huiselijk en studentenvereniging achtig maakte. En last but not least, er draaide goede muziek.

Rond een uur of vier besloten we (enkele jongens en drankjes verder) dat het wel weer welletjes was. Tijd om naar huis (of iets dergelijks) te gaan. Dit keer vonden mijn voetjes het nóg minder grappig om dat hele ROTeind terug te lopen. Maar ik kon mezelf gelukkig wel lokken met de gedachte aan mijn bed. Op het plein aangekomen waar alle bussen kwamen (weet ik veel hoe dat plein heet, ja!) was het er een taxidoolhof. Compleet met ME, politie en dronken gasten. Gelukkig kwam onze bus wel, en gelukkig zagen wij de bus als één van de eersten, zodat wij - verhoudingsgewijs - als één van de weinigen konden zitten. In de volgende bus hadden we minder geluk, daar moesten we staan. Nadat die buschauffeur een paar keer erop aan had gedrongen dat men echt naar achteren moest lopen (duwen!), want er mocht niemand vóór de streep staan, en dat mensen achterin van de deur moesten komen, kwamen we dan toch nog een soort goed aan bij het huis van mijn vriendin. Dat we onderweg mensen tegen kwamen die op weg waren naar Schiphol om te werken, ach, dat zijn details. En dat het al weer licht begon te worden, en de vogels vrolijk de nieuwe dag in floten, whatever. We waren thuis, en we konden vier uur slapen. Correctie, ik kon vier uur slapen, mijn vriendin wilde zonodig na drie uur slaap opstaan om haar koffer te pakken. Ze moest gezellig doen met haar familie.

Dus voor dag en dauw (als je om zes uur naar bed gaat en om elf uur weer op station staat is dat voor dag en dauw!) stond ik op een overvol station. En dat voor een klein kutstationnetje! Gelukkig ging iedereen naar Amsterdam, en moest ik précies de andere kant op. Gauw in bed duiken!
De slaappret mocht ook niet lang duren, want ik moest werken. Ik pakte mijn spullen (ik zou naar het werk naar mijn moeder gaan), at wat, en vertrok naar mijn werk. Daar in de buurt aangekomen moest ik van mijn fiets stappen. De straten waren vól van mensen. Het lukte me (na twee, drie mensen omver gelopen te hebben) om bij mijn werk aan te komen. Daar moest ik me over het feit heen zetten dat ik amper had geslapen, want het was er van zes tot tien drúk. Toch heb ik ook dat overleefd, en was het eindelijk tijd om naar mijn moeder te gaan.

Ja, leuk! Op koninginnedag met de trein! Way to go!
Not.
Het begon al op station. Omroepberichten gaven aan dat er amper verkeer ging van en naar Amsterdam. En moest ik nou precies dat traject hebben. Dus ik naar mijn perron gegaan. Ja hoor, mijn trein had plus minus 20 minuten vertraging. Great. Ik wachten op perron 9b, ging ineens iedereen (want ja, mijn perron stond vól van mensen) naar 9a. Dus ik dacht, laat ik dat ook maar doen. En daar stond mijn trein. Inmiddels inderdaad een half uur later (bij vertragingsberichten moet je er altijd minstens 10 minuten bij optellen). Ik wilde in de trein stappen. Maar dat kon niet, de conducteurs zeiden dat we naar achteren moesten lopen. Mijn voeten waren nog steeds dood van die nacht, dus ik glipte al bij de derde ingang toch naar binnen. Met de nadruk op glipte. Jemig, onbeschrijflijk hoeveel mensen er in zo'n doorgangetje waar de deuren zaten stonden. Ik denk zeker een stuk of dertig mensen. Ik wist dat het onzin was om een stoel te gaan zoeken, met mijn drie tassen in mijn hand, dus ik bleef staan waar ik stond. Maar ik zweer, mijn moeder mocht dan wel de bussen in China druk vinden, ik weet zeker dat waar ik toen stond het nog drukker was! En dat was om kwart over elf! Natuurlijk verloor ik mijn evenwicht een paar keer, maar hé, ik had een kussen! Menselijk vlees, welteverstaan, maar ach, details. Werkelijk, ik had om me heen maar één centimeter ruimte, en dit keer overdrijf ik echt niet!
Gelukkig gingen er een paar mensen uit bij de eerste stop, die een kwartier op zich liet wachten. Er was één zo'n dude die had een speelgoedgitaartje bij zich. Hij zou de sfeer wel even maken. Of die meid met die oranje jas (ik dus) haar naam wilde zeggen. "Hoe denk je dat ik heet." "Paulien." "Als jij dat een mooie naam vindt, dan heet ik zo." En daar ging die dan, met zijn gitaartje waarvan al twee snaartjes gesneuveld waren. "Pauliiiieeen, in je mooie oranje jas daar in de hoek, paulliiieen." En dat ging maar door, tot er nog één snaartje sneuvelde en hij eindelijk de trein uitging.
Op het laatst zat ik gelukkig nog maar met één meisje in de trein. We raakten aan de praat met elkaar. Ze moest op hetzelfde station eruit. Ze vertelde dat ze om kwart voor negen in Amsterdam in deze trein was gestapt. Het was inmiddels vijf voor twaalf. Belachelijk. Er waren mensen die aan de noodrem trokken, of die over het spoor liepen, vertelde ze me. Ze was natuurlijk helemaal dood, en o, ik heb nog nooit iemand zo gelukkig zien worden toen we uiteindelijk op het station stonden!
Ergens had het wel wat. Zo'n onmogelijke drukte, waarin niemand ook maar een stap kon verzetten en waarbij niemand het erg vond dat er iemand tegen je botste, omdat dat onvermijdelijk was. Maar ik prefereer toch mijn tweepersoonsbedje, al moet ik het vanavond weer met mijn ouderlijk eenpersoonsbedje doen.