Jĭnzhāng

jĭnzhāng = nerveus; angstig; zenuwachtig

Dat vage gevoel in je maag, waarvan je niet zeker weet of het je tot dingen aanzet, of dat je erdoor moet kotsen. Dat nare gevoel, als je aan de toekomst denkt, aan de nabije, of aan de verre. Dat gevoel had ik vandaag zo'n beetje de hele dag.
En ik ben niet verliefd.
Nee.
Ik heb over anderhalve week een toetsweek.

Tot mijn grootste schok was het voordat ik het wist tijd om weer op te staan. Tien over acht, om precies te zijn. Volgens mijn schema, moest ik vandaag vijf minuten eerder opstaan dan op-het-laatste-moment, en dat was dus tien over acht, want normaal sta ik altijd kwart over acht op. Tot mijn grote schok, omdat ik gisteren om, en houd je vast, acht uur naar bed ging. Gisteren was ik heen en weer gegaan naar Rotterdam, om op de heenweg driemaal zo lang in de trein te zitten dan anders, omdat ProRails het zo nodig vindt werkzaamheden uit te voeren (komen ze nu mee, drie maanden na alle spoorproblemen). En toen ik eenmaal thuis was, gekookt had, en Grey's Anatomy had gekeken, probeerde ik aan mijn huiswerk te gaan. Maar mijn ogen vielen na een kwartier al bijna dicht. En toen besloot ik maar naar bed te gaan, want ik was helemaal kapot.
Maar twaalf uur slaap werkt alleen als je van 8 uur 's ochtends tot 8 uur 's nachts slaapt, niet andersom. Ik was vanochtend zo mogelijk nóg vermoeider. Waarschijnlijk werkt het bij mij gewoon het best als ik rond één uur naar bed ga, en dan in de namiddag nog een kleine siësta doe. Ik bedoel, op zich zijn wij best wel uniek in Nederland om een siësta als lui te zien. In China mogen leerlingen zelfs in lege lokalen een siësta houden.

Dus boos en moe ging ik naar college. Boos omdat ik alsnog moe was, en dus gisternacht gewoon langer had kunnen opblijven, en nog van alles had kunnen doen. Zoals aan mijn huiswerk, om de tentamenweek over anderhalve week alvast voor te bereiden. Daar aangekomen wist ik dus ook al die rotkarakters niet, gezien ik dus gisteren weinig had gedaan aan mijn huiswerk. Gelukkig waren het relatief gemakkelijke karakters, en heel weinig nieuwe, waardoor ik aardig mee kon doen.
Toen ging ik met een studiegenoot naar de Mango, dat kind is er werkelijk aan verslaafd, en zag met lede ogen toe hoe ze de Haïti tas van Scarlett Johansson (dat klinkt trouwens heel Johanszoon achtig) kocht. Om daarna weer lekker van mijn vrijheid te genieten. Voor één uurtje enkel zorgen maken over een artikel die ik voor het verenigingsblad van mijn vereniging moest maken. Daarna dus heerlijk die overgeslagen siësta van gisteren ingehaald. En het werkte inderdaad, ik was daarna veel minder vermoeid, waardoor ik met gemak aan mijn huiswerk kon. Na tweeëneenhalf uur, op normale dagen waarin ik geen tentamens heb die week leer ik meestal zo'n twee tot drie uur, stopte ik er mee, om in Grey's Anatomy te zien hoe andere mensen bang zijn voor de toekomst, en daarna weer te gaan koken. Spaghetti, met overgebleven salade van gisteren, yammie. Vervolgens naar de vergadering van dat verenigingsblad geweest, waar er de helft van de tijd grappen gemaakt worden en de andere helft door moet gaan voor een vergadering, om terug te keren en me weer druk te maken om morgen. Of om preciezer te zijn om mijn naderende toetsweek, en de grote, angstaanjagende, toekomst.