Vigileren

vigileren = scherp letten op

Ik kan het niet helpen. Maar in een week bestaande uit slapen, naar college gaan, leren, eten en werken, nemen die rotkarakters heel veel ruimte in mijn gedachtes in beslag. En dat kan best wel lastig zijn, als ik creatief probeer te zijn, het enige waarin ik creatief kan zijn is de verkeerde elementen in een karakter gooien, maar daar hoef ik niet trots op te zijn, want dat zegt alleen maar dat ik het nog niet weet.
Hoe dan ook. In zo'n week waarin leren centraal staat, kan ik het niet laten het erover te hebben dat voor leren met gemak 'vigi' gezet kan worden. En ja, vigileren rijmt op leren, maar elk zichzelf respecterende dichter zou deze twee woorden niet op elkaar durven laten volgen, tenzij het een dubbele betekenis heeft, waardoor een slecht sinterklaasrijmpje uitgroeit tot een ontzagelijke dichterlijke vrijheid.
Bij het leren van karakters, en het tekenen (ja, tekenen. Ik schrijf geen karakter, ik teken er één. Komt vast doordat men vroeger met penseel schreef/tekende) is het van uiterst belang dat ik vigileer. Ik hoef maar één streepje net iets schever te zetten, of het karakter is fout, en als ik dat niet vanaf het begin opmerk, leer ik me het karakter verkeerd aan.
Nou kun je ook dát dichterlijke vrijheid noemen, maar ik denk niet dat mijn docent me een hoger cijfer geeft als ik zeg: "Zo betekent het karakter niet alleen iets, maar is het ook iets." (naar Veronica Forrest-Thomson 'een gedicht moet niet iets betekenen, maar iets zijn).

Dus, ik probeerde vandaag vijf minuten eerder op te staan. Want ik wil af van mijn 'op-het-laatste-moment-opstaan-issues'. Hoe kan ik dat beter oplossen dan elke dag vijf minuten eerder opstaan? Hoe dan ook, het eerste wat ik zag, toen ik naar buiten keek was... Niets.
Het was te mistig om ook maar iets te zien.
Daar baalde ik van, nu moest ik een andere jas aan doen, en bovendien scheen er geen zon, en geen zon is sowieso al iets om over te balen.
Op college aangekomen deed ik eigenlijk niet echt mee aan de les. Niet dat ik sms'jes aan het verzenden was, ofzo - althans, dat denk ik? -. Nee, ik was nog meer van die vervelende rotkarakters aan het leren.
Daardoor ging college best snel. Raar is dat, je moet óf absoluut niet opletten, óf heel erg opletten, om de tijd snel te laten gaan tijdens college.
Na college ging ik dan op schoenenjacht.
En nee, ik vond het niet leuk.
Natúúrlijk houd ik van shoppen. Ik werk om te shoppen (soort van dan). Maar ik haat, haat, HAAT, het moeten kopen van gymschoenen, aka sneakers. (ik gebruik zelf het woord sneakers, dat klinkt al een stuk minder, bluuugh). Maar gezien mijn paar door de jaren heen gaten hadden vertoond (en nee, dit keer overdrijf ik eens níét) was het een noodzakelijk kwaad om er toch naar te gaan zoeken. Mijn moeder zei zelfs dat ze 'zich er haast voor schaamde'.
Hoe dan ook, natuurlijk vond ik mij al snel in de H&M terug, waar ze dan toevallig wel sneakers hadden, maar die zo lelijk waren dat ik meer keek naar de nieuwe lentejurken die er hingen. Maar... Ik heb geen geld!
Snel sleurde ik me weer uit de H&M, om eindelijk een sneakerzaak in te stappen. Die zijn SNEAKY. In de etalage durven ze de prijzen er niet eens bij te zetten!
Toch is het me gelukt een paar te halen die niet eens zó afgrijselijk zijn. En met mijn nieuwe sneakers bracht ik ook maar even gelijk de supermarkt een bezoekje. Daar kocht ik eten, wat huishoudelijke spullen die ik nog niet in huis heb, maar me altijd al handig leken, zoals een dunschiller en een eisnijder (oftewel: geldverspillers voor luie mensen, en studenten). En voordat ik het wist moest ik weer aan het leren.
Voordat ik ging leren, echter, probeerde ik mijn gloednieuwe blender uit, die mijn geliefde moeder had afgetroggeld voor 20 euro van een collega van haar. Het is werkelijk een prachtding, hij ziet er heel duur uit, en mijn moeders collega kennende is hij dat ook. De smoothie die ik maakte smaakte dan wel niet zo goed, maar dat kon ik verhelpen door gewoon bij de Eazie recepten te jatten.
Toen dus de hele klerezooi genaamd karakters ontrafeld. Ondertussen nog een korte pauze gehouden om wraps met sla, komkommer, tomaat, paprika, avocado en kipreepjes (waarvan ik tot voordat ik een keer bij een vriendin ben gaan eten echt niet had geweten hoe het er uit zag). Waarop een huisgenote zei: "Zo, jij bent weer lekker gezond bezig."
Tja, ik moet toch iets doen om het effect van de geen-beweging/bierzuipen tegen te gaan?

Bij elkaar heb ik vandaag dan toch vier uur gevigileerd... uuuh, geleerd. En kan ik toch wel enigszins trots op mezelf zijn, gezien ik normaal gesproken al moeite heb met twee uur leren.