Duō

duō = veel

Elke week kijk ik aan het begin van de week in mijn agenda. Elke week valt me weer op hoeveel, nog in normaal geschreven letters, maar hopelijk binnenkort in van die rare karakters, afspraken er in staan. Er is, sinds ik student ben geworden, geen week geweest die niet helemaal volgepland zat. Is het niet met leuke dingen doen, zoals elke dag naar mijn studentenvereniging gaan, en die twee dagen dat ik niet ga ervoor zorgen dat ik er de volgende keer met geld naartoe kan, dan is het wel met leren.

Soms word alles gewoon te veel.

Vandaag begon ik met niet veel goede moed aan de nieuwe week. I don't like mondays, is niet voor niets een gouwe ouwe. Maandagen zijn vreselijk, vreselijk in hun maandagheid. Misschien, als we de naam veranderden in zondag, de zon is nu eenmaal prettiger dan de maan. Nadat mijn huisgenoot, die elke dag om strikt vier uur 's ochtends opstaat, vroeg of ik college had, kon ik dan ook niet anders antwoorden dan met: "Nee, je weet toch hoe leuk ik het vind om vroeg op te staan, ik ben dóóól op de ochtenden."
Het kind durfde zelfs nog te vragen of dat sarcastisch was.
Hoe dan ook, eenmaal die hel van het in een halfuur klaarmaken voor college omdat ik altijd tot het laatste moment uitslaap overleeft te hebben, was het tijd om eens een blik naar buiten te werpen. Figuurlijk, uiteraard. De zon viel direct op.
De zon scheen.
De zon scheen werkelijk! En de regen die gisteren nog met bakken uit de hemel was gevallen, was gewoon werkelijk helemaal opgedroogd!
Dat beïnvloedde mijn kledingkeuze ook wel enigszins.
Alhoewel, niet echt, ik had mijn kledingkeuze al bepaald. Ik wilde dit aan, en het weer diende zich maar aan mij aan te passen.
Ik ben vandaag namelijk begonnen met mijn fashion month. Maar daar zal ik niet over uitwijken, gezien je op deze blog me daarbij kan volgen.

Al dan niet op kwam ik dan aan op college. Ik was te laat. Ik wist dat al toen ik wegging. Niet dat ik te laat was, maar voor mijn gevoel was ik te laat. Als in, iedereen zat al, maar de docente was nog niet begonnen.
Ik nam snel plek naast een vriendin, en viel ondertussen half in slaap, om door mijn buurman wakker te worden gepord. Thank god, de les was al bijna klaar.
Het volgende college uur begon. Ik stapte met nieuwe moed, na in het heldere zonlicht gelopen te hebben (niet zo'n subtiele verwijzing naar de titel van mijn blog *kuch*) de collegezaal in. En stapte hem binnen tien minuten weer uit.
Zoals altijd had ik mijn boeken niet bij me. Je moet dat boek uitprintten, omdat het nog in de editstatus zit, en men de uitgever nog niet het mes op de keel heeft gezet om hem sneller te laten werken. En natuurlijk was ik te lui om het al uit te printen, het kost me verdorie veel te veel!
Maar daar nam de leraar dit keer eens niet genoegen mee. Hij stuurde me zonder pardon naar huis om mijn boek te halen. Die ik, natuurlijk, keurig netjes thuis had liggen en gewoon vergeten was.
Alleen dat half uurtje fietsen stond me niet aan. Goed, het was goed voor de lijn, maar jongens! Dan zou ik thuis iets moeten uitprintten met een printer die het niet deed, als ik het ook in de bieb om de hoek (letterlijk!) kon doen.
Afijn, half uur later, het moest natuurlijk realistisch blijven want ik had nu eenmaal gezegd dat het wel een kwartier fietsen was! stapte ik de collegezaal waar in.
En toen werd het me in de pauze te veel.
Alles kwam op me af, de spanning voor mijn tentamen aankomende week, die ik moet halen om mijn schammele studiepunten te vertienvoudigen, het feit dat ik dat rotboek moest halen, maar natuurlijk vooral december.
Ik kon het niet helpen, voordat ik het wist vond ik mezelf opgesloten terug in de wc, waar op de deur werd gebonkt zo van: "meisje? Gaat het goed? Moet ik iemand voor je halen?"
Toch heb ik mezelf uit de wc geplukt, en ben ik weer naar de les gegaan. Die ging sneller voorbij dan normaal, vooral omdat ik me er helemaal nul komma nul op concentreerde.

Thuisgekomen heb ik eerst een uurtje, of twee, of drie, pauze genomen, ben toen gaan eten, wat heerlijk makkelijk was gezien de Voedselbank (zoals mijn vader over ons huis sprak, gezien ik altijd eten meenam als ik het weekend thuis was gekomen en weer terug naar mijn kamer ging) me peren en vlees had geschonken. Daarna heb ik me weer aan het werk gezet. Karakters leren schrijven. Een rotwerk, gezien al die dingen op elkaar lijken. Had ik al gezegd dat de chinezen dronken waren toen ze die dingen bedachten? Wel, ik had ongelijk. Ze waren niet dronken. Dronken mensen kunnen geen rechte lijnen zetten. Nee. In onze tijd zouden ze in dwangbuizen worden gezet, gezien ze geschift waren.
Maar het geeft voldoening. Zodra veel werk is verricht, en zeker als er van te voren gedacht wordt dat het té veel werk is, voelt dat beter dan wat dan ook. Behalve misschien een blog maken...
Of een fashion month houden.