Yĭng

yĭng = schaduw

Wolken veroorzaken schaduwen op de aarde. Het zonlicht wordt er van weerhouden zijn licht te laten schijnen. Dit kan voor een troosteloos aanblik zorgen. Eén blik naar de wijde buitenwereld, en de zin om naar buiten te gaan kan verpest zijn.

Na een rusteloze nacht, waarin ik daadwerkelijk de hele tijd in bed ben gebleven, maar steeds wakker werd, of half sliep, werd ik om half elf door mijn moeder gewekt. Als ik nog terug naar mijn kamer wilde, zo zei ze me, moest ik nu opstaan, ze wilde voor twaalven vertrekken. Mijn moeder is een schat als het om autorijden gaat. Stiekem verdenk ik ervan dat ze ervan houdt met de auto te rijden. Los daarvan had ik nog heel veel spullen in mijn ouderlijk huis liggen, die allemaal mee terug moesten, en was het niet meer dan praktisch dat ze me thuis zou brengen.

Eenmaal op mijn kamer aangekomen, schonk ik mijn moeder koffie in, en gaf haar mijn kerstcadeau, die hier nog lag, gezien het feit dat ProRails moeite had met één nachtje sneeuw. Ik had haar een deken met mouwen gegeven, iets wat mijn vader nog had gezegd haar voor kerst te zullen geven.
Mijn moeder bleef nog een half uurtje koffieleuteren, en toen vertrok ze, mij achterlatend met een geweten. Moest ik alle rotzooi, inclusief de afwas die werkelijk bijna wegliep (oké, ik overdrijf, de afwas stond pas een maandje vuil), opruimen, of moest ik gaan slapen, moe als ik was? Ik koos, wonder!, voor het eerste. Met volle moed begon ik met de witte was, om daarna verder te gaan met de afwas. Dit op zich kostte me maar een klein uurtje, helemaal niet veel dus. Daarna heb ik de spullen op mijn kamer hun plekje teruggegeven.
Ik moest naar buiten. Ik moest mijn fiets van centraal halen, waar deze ook al twee weken stond en hopelijk niet ingesneeuwd was.
Maar als ik naar buiten keek, zag ik regen. De zon was inmiddels verdwenen, schaduwen van wolken zorgden ervoor dat het al donker was. Het was net drie uur. Ik ging nog even met mijn rosé minnende huisgenoot praten. Die vertelde me dat mijn overbuurvrouw zou gaan verhuizen, en daarvoor in de plaats een vriend van kamergenoten zou komen wonen. Een feit wat me niet verbaasde, gezien die bepaalde vriend hier al zo vaak was dat het me wel verbaasde dat hij niet al eerder hier naartoe verhuisde. Verder vertelde ze me ook dat zij een beurs had gekregen om drie maanden naar Japan te gaan, het arme kind studeert het slappe aftreksel van Chinees, ze zou ergens in maart weggaan.
Mooi is dat, dacht ik, dat is tegelijk met mijn andere huisgenote. Drie meiden weg, waardoor ik hier als enige meisje, met zes jongens, over zou blijven. Zes jongens die hun huistaken al sporadisch deden, en als ze het al deden met de properheid wat hun geslacht eer deed. Geniaal.

Half vier bracht ik me er toch toe mijn fiets te gaan halen, ik moest toch boodschappen doen. Kerst was nu eenmaal over, en ik wacht niet tot 'Goede voornemens', want die zijn gedoemd te mislukken. Ik had besloten af te vallen door terug te keren naar de kern van eten. Groente, fruit en vitamines. Echt koken, in plaats van spaghetti warm maken en wat saus erover gieten. Soms zelfs zonder saus.
Dus ging ik met de bus naar centraal, was verwonderd mijn fiets zonder kleerscheuren, of beter gezegd losse spaken, terug te vinden, en fietste naar de supermarkt. Ik laadde bleekselderij in, bronwater, sla (niet van die kant en klaar sla in een plastic zakje), komkommer, sladressing, zilvervliesrijst en de boodschappen van mijn rosé minnende huisgenote, gezien zij zich wel liet leiden door de troosteloze aanblik van de buitenwereld.
Thuisgekomen gaf ik haar boodschappen aan haar, kreeg de helft van het geld, meer had ze niet contant, en zei haar dat ze de rest als haar kerstcadeau kon beschouwen. Ik wilde nog een kerstcadeau aan haar geven, wat is er dan beter dan het redden van haar leven door haar eten te geven? Ergens klinkt dat toch beter als het over een minder bedeelde gaat. Hmm...
Na een half uurtje languit op bed gelegen te hebben en naar de tv te staren, wijdde ik me opnieuw aan een huishoudelijke taak. Met schort en al aan, ging ik driftig bezig met het koken van eieren, snijden van bleekselderij en komkommers, het uit elkaar krijgen van sla, om er vervolgens achter te komen dat ik geen kom had om mijn sla in te doen. Soms is het vervelend om student te zijn, al die praktische dingen zijn niet in huis. Ik pakte een grote pan en gebruikte dat als kom. Makkelijk zat. Op de eieren deed ik zout, peper en olijfolie, precies volgens mijn kookboek, en ik flikkerde alles bij elkaar in de kom- uuuh pan. Kippenvleugels erbij, zilvervliesrijst, en klaar is klara. Vlees behoort eigenlijk niet gegeten te worden als er afgevallen dient te worden, maar het was nog geen 2010, ik kon wel alvast een beginnetje maken met gezonder eten, om er straks een regel van te maken.
Gek genoeg smaakte dit bij elkaar geraapte voedsel dat ontstaan is uit verschillende recepten van mijn kookboek me heerlijk. Het jammere van écht koken was wel dat de afwasteil direct wéér vol zat.

De energie van het verse eten vol gezond voedsel kwam direct bij me op. Ik besloot nog een klein uurtje te leren voordat ik weg zou zwijmelen bij de stem van Sophie. Als zij Mary Poppins wordt, ga ik zeker naar een voorstelling. Hoe wonderlijk productief kan een dag zijn, als ik geen middagdutje houd, me niet laat kisten door regen, en niet uitga om me te voeden met alcohol in plaats van met bronwater.